Για να τα καταφέρει!...

ΠΟΛΥΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ
Τη λένε Μαρία. Την είδα να τρέχει. Τη βλέπω κάθε μέρα να τρέχει. Είναι νέα, είναι παντρεμένη, έχει μικρά παιδιά. Σπούδασε. Έκανε και μεταπτυχιακό με πολύ κόπο. Είναι αριστούχα. Βρήκε μια εργασία αλλά δεν αμείβεται ανάλογα με την προσφορά της ούτε ανάλογα με τα προσόντα της. Είναι όμορφη. Στον δρόμο, στη δουλειά, παντού όπου κυκλοφορήσει, όλοι την κοιτάζουν. Η ίδια δεν έχει την αίσθηση της ομορφιάς της. Η αγωνία είναι πάντα ζωγραφισμένη στην έκφρασή της. Επειδή η μέρα και η νύχτα δεν έχουν παρά μόνον είκοσι τέσσερεις ώρες συνολικά. Η Μαρία τρέχει. Τρέχει να προλάβει. Δύσκολα να τη δεις ήρεμη. Πάντα κάτι επείγει. Κάτι εκκρεμεί. Πάντα κάτι θα προσθέτει στα πολλά που τη φορτώνουν ήδη. Ο σύζυγός, της, εκεί! Ναι, πάντα εκεί! Ξέρει να κάνει όμως μονάχα τους ρόλους τους δικούς του. Τους αντρικούς. Στα υπόλοιπα υστερεί. Πηγαίνει στο γραφείο ώρες πολλές. Τρέλα με τη δουλειά του. Έρχεται σπίτι αργά. Περιμένει ζεστό φαγητό. Τα ρούχα του πρέπει να είναι έτοιμα για το πρωί. Πάντα σιδερωμένα. Φέρνει και δουλειά στο σπίτι. Παίζει με τα παιδιά πού και πού, δεν λέω. Φτάνει να ’ρθει σπίτι προτού κοιμηθούν. Η Μαρία όμως πρέπει συχνά να υποδύεται και τους δύο ρόλους. Είναι και άντρας και γυναίκα! Μαγειρεύει. Μαγειρεύει για όλους. Το πρωί ξυπνά στις πέντε για να ετοιμάσει φαγητό για τα παιδιά, να φάνε το μεσημέρι, να φάνε το βράδυ. Να φάει κι ο σύζυγος. Το μεσημέρι φεύγει σαν τρελή απ’ το γραφείο για να πάρει τα παιδιά απ’ το σχολείο. Τους βάζει φαγητό. Ύστερα -ευτυχώς, Θεέ μου- έρχεται η μητέρα της, κι αυτή απ’ τη δουλειά της, και μένει με τα παιδιά μέχρι να σχολάσει η κόρη της. Στις πέντε σχολνάει. Και τρέχει. Τρέχει για το σπίτι. Μέχρι τις 5.40 βρίσκεται στο σπίτι. Τα παιδιά έχουν εργασίες για το σχολείο. Διάβασμα. Τα παιδιά είναι κουρασμένα. Γκρίνια. Μουρμούρα. Όλα καλά λοιπόν με το διάβασμα, οι βαθμοί τους θα μπορούσαν να είναι καλύτεροι... Ώρα για παιχνίδι. Τα παιδιά θέλουν να δουν τηλεόραση. Ευτυχώς που υπάρχει κι η τηλεόραση... για να πάει και πάλι η Μαρία στην κουζίνα. Αχ, ναι, είναι και η μπουγάδα. Χάλασε το πλυντήριο ρούχων. Ο σύζυγος ξέχασε να ασχοληθεί. Δεν πειράζει, αύριο πια η μπουγάδα... Ας ετοιμάσουμε το τραπέζι για βραδινό. Πού είναι ο σύζυγος, δεν σχόλασε ακόμα. Βραδινό. Το αγαπημένο του συζύγου, κοτόπουλο λεμονάτο! Η μόνη στιγμή που μπορεί να πει κάποιος δυο κουβέντες με τα παιδιά είναι τώρα! «Μαμά, η δασκάλα πάλι μου λέει πως έχω υπέροχη φωνή στη χορωδία»... Κι όμως, πόσο δύσκολα είναι όλα. Πιο δύσκολα μέρα με τη μέρα. Κι η δουλειά με τον νέο διευθυντή πολύ πιο απαιτητική... Τη Λένε Μαρία. Ετών 36. Μικρή ονειρευόταν μια οικογένεια με ηρεμία, ησυχία, χαρά, γέλιο. Ο διπλός ρόλος, όμως, πόσο πολύ τα χαλάει όλα. Κάποιος πρέπει να πλύνει τα πιάτα... Θεέ μου, πόση κούραση... Κι αύριο πάλι δουλειά... Αχ, πότε θα σχολάσει ο άντρας μου. Η Μαρία στον καναπέ. Όχι, όχι τα παιδιά πρέπει να πάνε για ύπνο. Ανοίγει η πόρτα. Ο σύζυγος. «Θα μου τα ξυπνήσεις και μόλις έλεγα να τα βάλω για ύπνο...».
Τη λένε Μαρία. Ήθελε τόσο πολύ να κάνει οικογένεια. Την έφτιαξε! Και τα παιδιά της είναι τόσο όμορφα, τόσο υπέροχα. Δεν λέω, όλα καλά, δόξα τω Θεώ. Αλλά πόσος αγώνας, πόση κούραση, πόση αγωνία. Πόση δυσκολία όταν μια γυναίκα έχει αναλάβει και τους δύο ρόλους κι όλα, μα όλα όσα μια γενναία γυναίκα πρέπει να αντιμετωπίσει για κάτι πολύ απλό: Για να τα καταφέρει! Ειδικά για να έχει τα παιδιά της καλά, με αξιοπρέπεια και αστείρευτη αγάπη!