Όταν ένα όνειρο γίνεται Μαγικό


Χειμώνας, μέρα Τετάρτη ήταν κανονισμένο βδομάδες πριν, εγώ και λίγοι καλοί μου φίλοι σε μια ακόμα κράσο σύναξη, όμως αυτή την φορά θα ήταν πολύ ξεχωριστή βραδιά.

Μέρες σκεφτόμουν τι κρασιά να πάρω μαζί μου, πρώτη φορά θα είχαμε κρασιά από μια συγκεκριμένη περιοχή, και τι περιοχή. Την πατρίδα του Διόνυσου. Διάβαζα ξαπλωμένος την Ηδωνίδα Γη του Τηλέμαχου Τσελεπίδη…

Ξαφνικά βρέθηκα να περπατώ κάπου αλλού… ήταν τόσο όμορφα. Ίσως να είμαι στον παράδεισο, μα παντού ήταν καταπράσινα, παντού μαγευτικά αμπελοτόπια, κόσμος χαμογελαστός να δουλεύει μέσα στα αμπέλια. Περήφανοι μαστοράδες να χαϊδεύουν το πολύτιμο καρπό που με αφθονία ο Κύριος τους χάρισε.

Συνέχισα να περπατώ όταν άκουσα κάποιους να με καλούν, δεν καταλάβαινα τι μου έλεγαν, αλλά προχώρησα κοντά τους. Τότε άρχισα να καταλαβαίνω τη γλώσσα του κρασιού. Μου πρόσφεραν ένα ποτήρι λευκό κρασί, έσκυψα με νόημα το κεφάλι μου προς τα κάτω και ακολούθως ύψωσα το χέρι μου, μαζί με το κρασί που μου πρόσφεραν.

Μαγεύτηκα από τα αρώματα, μου θύμισε τα πρωινά στο περιβόλι, που μικρός πήγαινα με τον παππού μου, τη δροσιά και το μοσχοβόλημα από τους ανθούς της λεμονιάς… Μόνο ο Κύριος σκέφτηκα, ότι θα μπορούσε να μου προσφέρει τόση απόλαυση από ένα ποτήρι λευκό κρασί, τόσο μαγευτικό, τόσο έντονο, με τόση διάρκεια. Ένας άλλος φίλος της παρέας έφτασε. Μαζί στην αγκαλιά του κρατούσε 4-5 μπουκάλια κρασί. Α, κόκκινο φώναξα. «Οίνωψ» φώναξαν οι άλλοι φίλοι της παρέας. Βρεθήκαμε ξανά όλοι μαζί, με τα χέρια ψηλά, να ευχόμαστε ο ένας στον άλλο «Υγεία», ήταν τότε που ένα μεθυστικό από αρώματα, σύννεφο απλώθηκε πάνω μας, αγριοκερασιές να μας χαμογελούν με νόημα, και γύρω τους τα μούρα να μοσχοβολάνε πάνω στο βρεγμένο χώμα του δάσους…

Επιτέλους έτοιμος για το κράσο-συναπάντημα με τους φίλους μου, κρατώντας τυλιγμένη μια μπουκάλα κρασί.

Στο εστιατόριο του φίλου Νίκου (καταξιωμένος chef και εξέχων μέλος του δικού μας Wine Club), ο Ηρακλής από τους καλύτερους οινοχόους της Κύπρου, η Στάλω, η δική μας Δούκισσα και ο Γιώργος, ο πρόεδρος.

Θα ξεκινήσουμε είπε ο Νίκος με αφρώδες. Με θέα την ήρεμη θάλασσα, από το μπαλκόνι του εστιατορίου απολαμβάναμε το απεριτίφ μας και νοερά τα ροδάκινα μαζί με τις άγριες φρέζιες και τις χιλιάδες φυσαλίδες να κάνουν έκρηξη στο στόμα μας…

Μαζί με τις ανταύγειες των αρωμάτων του Solitaire στο μαγευτικό από ανταύγειες ηλιοβασίλεμα…

Το ριζότο με χτένια και αστακό ήταν το πρώτο πιάτο που ο chef Νίκος είχε ετοιμάσει, έργο τέχνης στα μάτια, μαγευτικό στη μύτη, πανδαισία στο στόμα. Ο Ηρακλής άνοιξε το επόμενο κρασί με πρωτοφανή μαεστρία και επιδεξιότητα, προλογίζοντας το, μας ανάφερε ότι το συγκεκριμένο είναι από την περιοχή Αγορά της Δράμας το λευκό Μαγικό Βουνό του Νίκου Λαζαρίδη, ήταν εκεί που κλείνοντας τα μάτια μου ταξίδεψα εκεί που είχα ξαναπάει στον παράδεισο, στα πράσινα αμπελοτόπια εκεί που ο κόσμος δούλευε στα αμπέλια χαμογελαστός, περήφανος. Εκεί που περπατούσα, εκεί που κάποιοι φίλοι μου πρόσφεραν λευκό κρασί, ήταν εκεί που σκέφτηκα ότι μόνο ο Κύριος μπορούσε να μου προσφέρει τόση απόλαυση μέσα από ένα ποτήρι λευκό κρασί.

Και ξαφνικά σαν όνειρο, μα τόσο αληθινό ένα σύννεφο μεθυστικό από αρώματα απλώθηκε. Το κόκκινο κρασί ξεχείλιζε από αρώματα αγριοκερασιάς και μούρων το κόκκινο κρασί ήταν εκεί μπροστά μου ξανά, ένα Μαγικό Βουνό, μα ήμουν εκεί λέω στον Νίκο, τον Ηρακλή, τη Δούκισσα και τον Γιώργο. «Που;» Εκεί! Στην πατρίδα του Διόνυσου. Εκεί, στον παράδεισο με τα μαγευτικά αμπελοτόπια, εκεί που ο κόσμος είναι χαρούμενος, περήφανος, εκεί που η γλώσσα που μιλάνε μεταξύ τους είναι η γλώσσα του κρασιού στην Ηδωνίδα Γη!

Όλοι μαζί απολαύσαμε το εξαιρετικό Μαγικό Βουνό συνοδεύοντας το με τον λαγό που ο chef Νίκος είχε ετοιμάσει, τον λαγό που ο φίλος Γιώργος έφερε σαν καλός κυνηγός.

Ήταν όνειρο… Όχι ήταν κάτι Μαγικο!




Βάσος Μανώλη
Chef Sommelier