Mike Γερολέμου
Stand-up comedian - Graphic designer, 38 ετών

ΠΟΥ
Τον συναντήσαμε στο στούντιό του στη Λάρνακα.
ΠΟΤΕ
????????????????

Τι σε οδήγησε μπροστά από το μικρόφωνο;
‘Η ανάγκη έκφρασης. Είναι πολλά τα απωθημένα φίλε, όλοι έχουμε την ανάγκη να τα πούμε κάπου. Βάλε στην εξίσωση και το γεγονός ότι το χιούμορ για μένα είναι κυριολεκτικά το σωσίβιό μου, αυτό που με κρατά sane, αλλά και την αγάπη που έχω για την τέχνη του stand-up και λογικά ήταν επόμενο σε κάποια φάση να καταλήξω εδώ’.

Ποια στοιχεία της κυπριακής και της ξένης πραγματικότητας σε εμπνέουν για ‘τρολάρισμα’.
‘Ε σχεδόν τα πάντα. Δεν υπάρχει πτυχή της ανθρώπινης συμπεριφοράς που να μην είναι για σάτιρα. Οι φοβίες μας, οι ανασφάλειές μας, βρίσκω πιο ενδιαφέρον να εξετάσω τι είναι αυτά που μας κάνουν να συμπεριφερόμαστε έτσι παρά το αποτέλεσμα. Είναι πιο κοινωνιολογική η προσέγγιση στο υλικό που γράφω και εκτελώ’.

Ποια απ' αυτά σε στενοχωρούν που φτάσαμε στο σημείο να τα σατιρίζουμε;
‘Η αλαζονεία μας. Το πόσο εγωιστικά συμπεριφερόμαστε ως είδος. Το πόσο κολλημένοι και ανασφαλείς είμαστε οι Κύπριοι. Δεν ξέρω εάν με στενοχωρούν ή αν με αγανακτούν, μάλλον το δεύτερο θα έλεγα, ειδικά η άγνοια του Κυπρίου. Περισσότερο όμως είναι η ανυπαρξία κριτικής σκέψης. Η έλλειψη αυτή μας έχει καταστήσει πραγματικά ανήμπορους να κοιτάξουμε πολλές αλήθειες στα μάτια. Δεν μας αρέσει η αλλαγή και νιώθουμε απειλή από κάθε τι καινούργιο. Κάπου εδώ μπαίνουμε οι stand-up comedians, ο καθένας με το στυλ του, να λέμε αυτά που σκέφτεστε’.

Οι Κύπριοι γελάμε με 'το χάλι μας' και με τα κακώς έχοντα;
‘ΟΚ, εδώ δεν ξέρω ποια είναι η πιο σοβαρή ψύχωση. Να γελάς με τα χάλια μας αλλά να μην κάνεις τίποτα να τα αλλάξεις ή να γελάς με τα χάλια μας και την επομένη να συντείνεις σε αυτά με τη συμπεριφορά σου; Αυτός που ανακάλυψε τη φράση “αφκά πάστον τοίχο” πρέπει να βρεθεί και να βραβευτεί πάραυτα. Νομίζω εάν σχεδιαστεί νέα σημαία για το νησί, ένας τοίχος και δύο αβγά θα μας κάλυπτε στο ακέραιο. Είμαστε αδρανείς. Το να γελάμε μόνο είναι η μισή δουλειά’.

Σε τι διαφέρει η σύγχρονη σάτιρα σε σχέση με όσα ξέραμε;
‘Η σάτιρα πλέον υπάρχει σε δύο πτυχές. Η κλασική σάτιρα που βρίσκουμε στα θέατρα, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο είναι η πρώτη. Η δεύτερη είναι αυτή που ακολουθεί την τεχνολογία. Χωρίς το ίντερνετ δεν θα υπήρχαν τα trolls και τα memes, τα οποία είναι η φυσική μετεξέλιξη του γκράφιτι στον τοίχο. Τα σλόγκαν με το spray έγιναν pixels και fonts στον τοίχο του facebook. Η διαφορά μεταξύ των δυο, θα έλεγα πως η πρώτη ήταν και θα παραμείνει ελπίζω διαχρονική και ελκύει αυτούς που μεγάλωσαν με το αναλογικό, η δε δεύτερη ταξιδεύει με τεράστιες ταχύτητες, είναι μπαμ και κάτω, το attention span είναι πολύ λιγότερο άρα χρειάζεται συνεχή ροή και όγκος για να κρατά το ενδιαφέρον’.

Υπάρχουν κωμικοί που θαυμάζεις στο εξωτερικό;
‘Ναι, φυσικά, και η λίστα είναι ατελείωτη, αλλά αφού μιλάμε για stand-up, πρέπει να αναφέρω ονόματα όπως τον Robin Williams, ειδικά οι πρώτες του δουλειές, τον Lenny Bruce, από τους πρώτους Αμερικανούς που τα έβαλαν με το σύστημα και συνελήφθησαν ακόμα και επάνω στη σκηνή, ο απίστευτα αληθινός George Carlin, η μεγαλύτερη πικροκανάτα που έβγαλε ποτέ η Ανατολική Ακτή, Richard Pryor, ιερό τέρας, Milton Jones, Eddie Murphy… ας το αφήσω εδώ με τους ξένους γιατί δεν θα τελειώσουμε’.

Μοιράσου μαζί μας ένα αστείο που ήταν για τους θαμώνες ξεκαρδιστικό.
‘Έλεγα ένα βράδυ πως όταν είχα χάσει τη δουλειά μου το 2012 λόγω της κρίσης, έπρεπε να σκεφτώ να κάνω κάτι για να μπορέσω να επιβιώσω. Μια ιδέα που κατέβασα ήταν να άνοιγα ένα ζαχαροπλαστείο αποκλειστικά για τους φίλους της heavy metal. Τελικά όμως το μετάνιωσα γιατί δεν θα δούλευε τέτοιο concept στην Κύπρο. Πόσους μεταλλάδες έχει, πόσα Black Forest να πουλήσεις…’. (γέλια)

Γέλιο σημαίνει...
‘Πως ακόμα υπάρχουν άτομα τα οποία δεν αποδέχονται τον καθωσπρεπισμό, έχουν active φαντασία και πηγαία ανάγκη να εκθέσουν τον εαυτό τους και τις ιδέες τους με αντάλλαγμα το γέλιο του κοινού. Είναι νομίζω μια μορφή επανάστασης. Ο κωμικός οφείλει να είναι επαναστάτης’.

Πού σε απολαμβάνουμε;
‘Η επόμενη εμφάνιση θα γίνει σε ένα όμορφο coffee shop στη Λάρνακα, τα Τρία Πουλάκια Κάθονταν, την 1η Νοεμβρίου’.