Πόσο σ’ αγαπώ
Λευκωσία. Για πολλούς, είναι απλά μια πόλη. Μια μικρή πρωτεύουσα ενός επίσης μικρού νησιού. Για εμάς που την αγαπούμε βαθιά είναι όλα τα πιο κάτω:
? Οι βόλτες στην παλιά πόλη τα βράδια του καλοκαιριού, τα δροσερά απογεύματα του φθινοπώρου, τα κρύα πρωινά του χειμώνα, τα μυρωδάτα μεσημέρια της άνοιξης.
? Η στιγμή που μπαίνεις στην είσοδο της πόλης από το highway. Ασχέτως αν δεν έχει την ομορφιά της Νέας Υόρκης, το ρομαντισμό του Παρισιού, το cool vibe του Λονδίνου, την τσαχπινιά της Αθήνας. Είναι το “σπίτι” μας.
? Από τη “νέα” πόλη μέχρι την παλιά, σε κάθε βήμα βλέπεις αυτό το blend Ευρώπης, Μεσογείου και Μέσης Ανατολής. Ένα σκηνικό σχεδόν θεατρικό. Τα κτίρια, από τα αναπαλαιωμένα αρχοντικά μέχρι τις άσχημες πολυκατοικίες των 80s, οι φοινικιές που ξεπηδούν από τις γειτονιές της παλιάς πόλης, οι πεζόδρομοι, τα γήπεδα, μέχρι την τρύπα που κάποτε θα γίνει πλατεία Ελευθερίας.
? Μια πόλη που όλοι πίνουν καφέ. Στα καφενεία, στις αλυσίδες cafe, στα “ψαγμένα” τρίτου κύματος. Το πρωί, τα απογεύματα, τις καθημερινές, τα σαββατοκύριακα.
? Ένα melting pot από διάφορες φυλές, κουλτούρες, συμπεριφορές. Μια μικρή “μεγάλη πόλη” γεννιέται.
? Πάντα κάτι, κάπου παίζει. Θεατρικές παραστάσεις, προβολές κινηματογράφου, διαλέξεις, μίνι φεστιβάλ. Παλιά ψάχναμε την αφορμή, τώρα έχουμε κάθε μέρα λόγους να είμαστε έξω.
? Αυτό το αίσθημα που έχεις όταν κάθεσαι σε ένα μπαράκι, πίνεις το κρασί σου και νιώθεις πως αυτή η νύκτα μπορεί να οδηγήσει σε μια μικρή παράξενη ιστορία…
? Σαν ένας μεγάλος έρωτας. Πολλές φορές σε εκνευρίζει και θες να βρεθείς κάπου μακριά. Κατά βάθος όμως, ζει πάντα μέσα σου και δεν μπορείς να πας μακριά της.