Μηχανισμός Επίλυσης Διαφορών στη ΔΔΟ
Είναι γνωστό ότι έγιναν πολλές συζητήσεις και δόθηκαν διάφορες ερμηνείες στον όρο «πολιτική ισότητα». Με την πάροδο του χρόνου, παρά τις προειδοποιήσεις και επιφυλάξεις αρκετών, φαίνεται να δικαιώνονται όσοι εθεωρούσαν ότι η τουρκική πλευρά ερμηνεύει την «πολιτική ισότητα» ως «αριθμητική ισότητα». Είναι πλέον φανερό ότι σε όλα τα κεφάλαια που συζητούνται, η βάση συμφωνίας παραπέμπει σε αριθμητική ισότητα των δύο συνιστώντων κρατιδίων.

Μπορεί κάποιος αφελής να επιχειρηματολογήσει, τι το κακό αν υπάρχει αριθμητική ισότητα; Η απάντηση δεν είναι τόσο δύσκολη, γιατί θα επηρεάζεται σοβαρά η λειτουργικότητα του κράτους, και σε περίπτωση διαφωνιών σε σημαντικά θέματα η επίλυσή τους θα παραπέμπεται σ' έναν «ανεξάρτητο δικαστή». Η μέχρι σήμερα εμπειρία απέδειξε ότι ως το αδύναμο μέρος στο κυπριακό πρόβλημα, ουδέποτε είχαμε την τύχη δίκαιης και αντικειμενικής κρίσης από διεθνείς μεσολαβητές.

Από τα πιο πάνω συνάγεται ότι το «νέο κράτος» θα διακρίνεται από δυσλειτουργικότητα, η οποία, αναπόφευκτα, αργά ή γρήγορα, θα οδηγήσει σε αδιέξοδα και νέες περιπέτειες. Αν ο πιο πάνω μηχανισμός επίλυσης διαφορών είναι αναπόφευκτος, το πρόβλημα ίσως απαμβλύνεται με τον διορισμό τριών μέχρι πέντε ανεξάρτητων δικαστών αντί ενός. Πιστεύουμε ότι, με μια τέτοια διευθέτηση, θα είναι πολύ πιο δύσκολο να επηρεαστεί η αντικειμενικότητα τριών μέχρι πέντε δικαστών στη λήψη αποφάσεων.
Ανδρέας Πετρώνδας