To σύνδρομο του «κάναμε και εμείς πολλά»

ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ*
Από καιρού εις καιρόν εμφανίζονται διάφοροι, για να μας υποδείξουν ότι «κάναμε και εμείς πολλά» στους Τουρκοκυπρίους και ότι οφείλουμε να ζητήσουμε και συγγνώμη για τα εγκλήματα που έγιναν εις βάρος τους. Ο σκοπός αυτών των παρεμβάσεων είναι προφανής και είναι αμιγώς πολιτικός, επιζητώντας την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων στόχων. Εν ολίγοις, αποσκοπεί στη συλλογική ενοχοποίηση των Ελλήνων Κυπρίων, ώστε να αμβλυνθούν οι αντιδράσεις ως προς την προδιαγραφόμενη λύση-διάλυση του Κυπριακού. Δεν είναι τυχαίο για παράδειγμα που ο λόγος περί εγκλημάτων κατά των Τουρκοκυπρίων ήταν σε έξαρση κατά την περίοδο του διαβόητου σχεδίου Ανάν. Ούτε είναι τυχαίο, επίσης, ότι όσοι συνεχίζουν ακόμα να επικαλούνται τα «πολλά που κάναμε και εμείς» είναι όλοι μιας συγκεκριμένης αντίληψης, ως προς τη λύση του Κυπριακού.
Γι' αυτό και δεν υπογραμμίζουν ποτέ ότι τα εγκλήματα κατά των Τουρκοκυπρίων, και κυρίως αυτά μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης φάσης της εισβολής, διεπράχθησαν από εκτός νόμου στρατιωτικές ομάδες και όχι κατόπιν διαταγών του συντεταγμένου κράτους. Ή δεν ζήτησαν ποτέ την επέμβαση της δικαιοσύνης για τη διαλεύκανση αυτών των εγκλημάτων και την προσαγωγή των ενόχων ενώπιον των δικαστηρίων. Το ΑΚΕΛ, για παράδειγμα, που τόση ευαισθησία έχει γι' αυτό το θέμα, όταν κυβέρνησε γιατί δεν θέλησε να αποδώσει δικαιοσύνη; Μάλλον τους βολεύει το θέμα να μείνει αιωρούμενο, προκειμένου να έχουν «επιχειρήματα» να επικαλούνται, γιατί πρέπει να αποδεχθούμε μια λύση του Κυπριακού που θα δίνει τόσες υπερεξουσίες και υπερπρονόμια στους Τουρκοκυπρίους.
Η λογική του «κάναμε και εμείς πολλά» είναι αίολη αυτή καθαυτή. Πρώτ' απ’ όλα οι εκφραστές της υποβάλλουν αυθαίρετα ότι αυτά που «κάναμε και εμείς» είναι πολλά. Τι περιλαμβάνουν στους υπολογισμούς τους και τι όχι, από πού ξεκινάνε να μετράνε και πού τελειώνουν, ώστε a priori να θεωρούν ότι αυτά που κάναμε είναι «πολλά»; Τη στάση της τουρκικής κοινότητας, για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ τη μετράνε ή όχι; Oι αριθμοί πάντως δεν δικαιολογούν τον προσδιορισμό «πολλά».
Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων Κυπρίων θα στέκονταν με σεβασμό και ανθρωπιά μπροστά στους οικείους ενός Τουρκοκύπριου αμάχου που εκτελέστηκε εν ψυχρώ από στοιχεία της ΕΟΚΑ Β'. Προσωπικά δεν θα είχα πρόβλημα να ζητήσω και συγγνώμη. Το πρόβλημα όμως με τη «συγγνώμη» της Ερατώς Μαρκουλλή, και της κάθε Μαρκουλλή, το οποίο τόσες δικαιολογημένες αντιδράσεις προκάλεσε, είναι πως πηγάζει -είναι συνυφασμένο- από την πολιτική της άποψη για το παρόν και το μέλλον του τόπου. Εκεί έγκειται το πρόβλημα, ότι διά της «συγγνώμης» της προβάλλει ουσιαστικά η αξίωσή της για τη λύση του Κυπριακού όπως η ίδια την επιθυμεί και για την οποία εργάζεται. Μια λύση την οποία απέρριψε ο λαός το 2004, ή εν πάση περιπτώσει δεν τον εκφράζει.
Σε πολλές περιπτώσεις, όπως τη προαναφερθείσα, οι επικρινόμενοι για την ιδεολογική τους «συγγνώμη» μας υποδεικνύουν ότι, αν δεν αποδεχτούμε τη συζητούμενη λύση, τότε η Κύπρος θα κινδυνεύει ολόκληρη με εκτουρκισμό ή, όπως είπε πρόσφατα ο Πρόεδρος, θα έχουμε σύνορα με την Τουρκία. Παραδέχονται δηλαδή ότι ο απώτερος σκοπός της Τουρκίας είναι η κατάληψη ολόκληρης της Κύπρου. Αν όμως αυτός είναι ο στόχος της -που αυτός είναι- γιατί στην περίπτωση της «λύσης» θα παύσει να ισχύει; Πρόκειται περί αντίφασης ή και αφέλειας. Στην περίπτωση «λύσης» η Τουρκία θα διεκδικήσει την υλοποίηση του στόχου της μέσα από άλλα κανάλια και άλλες διαδικασίες, εν πολλοίς νόμιμα.
*Πολιτικός Επιστήμονας, Κοινοβουλευτικός Συνεργάτης Κ.Σ. ΕΔΕΚ