Ο Πρύτανης, η εμπάθεια και μία οφειλόμενη απάντηση

ΤΟΥ ΑΝΤΡΕΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ*

«Αγαπητέ Ανδρέα, Καλησπέρα. Βρίσκομαι στην Κροατία και δεν μπορώ να σε συναντήσω. Σε περιμένω στο γραφείο μου να τα πούμε από κοντά την άλλη εβδομάδα. Με εκτίμηση, Κωνσταντίνος Χριστοφίδης».
Αυτή ήταν η άμεση απάντηση του Πρύτανη του Πανεπιστημίου Κύπρου σε επιστολή που του απέστειλα στις 29/08/2016, εκφράζοντας την έντονη διαφωνία, τόσο τη δική μου όσο και εκατοντάδων άλλων φοιτητών, για την επιβολή υποχρεωτικής καταβολής 30 ευρώ για ασφάλιση υγείας στους φοιτητές του Πανεπιστημίου Κύπρου.
Λίγες μέρες μετά -και χωρίς να έχει προηγηθεί μεταξύ μας συνάντηση- με άρθρο του ο κ. Χριστοφίδης επέλεξε να χρησιμοποιήσει μία φράση από την επιστολή μου, προσάπτοντας την ίδια στιγμή στην κυπριακή Αριστερά ιδεολογικές αγκυλώσεις και βόλεμα.
Αλήθεια, κ. Πρύτανη, τι άλλαξε από την πρώτη σας ανταπόκριση μέχρι το προσβλητικό σας άρθρο; Τι μεσολάβησε; Μήπως κάποια έρευνα σχετικά με το πολιτικό και κομματικό μου υπόβαθρο; Μήπως, λέω εγώ, τηρείτε στα συρτάρια σας πιστοποιητικά φρονήματος και δεν εντοπίσατε το όνομά μου; Τη στιγμή που δεν γνωρίζατε την ιδεολογική και πολιτική μου τοποθέτηση, φαίνεται πως είχατε την πρόθεση να συναντηθούμε. Προφανώς όταν ενημερωθήκατε περί αυτών, επιλέξατε να απαντήσετε με το... σπουδαίας έμπνευσης άρθρο σας. Μήπως κρίνετε τους ανθρώπους βάσει ιδεολογίας; Είναι αυτό θεμιτό για τον θεσμό που εκπροσωπείτε;
Πέραν των πιο πάνω, αντιλαμβάνομαι ότι το ζήτημα δεν είναι προσωπικό. Ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα είναι. Στόχος σας, για άλλη μια φορά, είναι η κυπριακή Αριστερά. Αυτή που έδωσε μάχες για να πρυτανεύετε, εσείς, σήμερα στο μεγαλύτερο δημόσιο Πανεπιστήμιο του τόπου και να παίρνετε αποφάσεις που κουτσουρεύουν τον δημόσιό του χαρακτήρα. Η Αριστερά που αγωνίζεται να μη μειωθούν οι προϋπολογισμοί του κράτους για το Πανεπιστήμιο. Αυτή η «βολεμένη και ιδεολογικώς αγκυλωμένη» Αριστερά.
Βλέπετε, η κυπριακή Αριστερά οραματίζεται ένα Πανεπιστήμιο ανοικτό στην κοινωνία, δημόσιο, δωρεάν, δίπλα στον φοιτητή, που να προάγει την κριτική σκέψη, που να δημιουργεί επιστήμονες στην υπηρεσία της κοινωνίας και όχι του ατομικού συμφέροντος και τους κέρδους. Από την άλλη εσείς, εξ όσων φαίνεται, προάγετε την αριστεία ως υπέρτατο αγαθό και την υπακοή σε ό,τι αποφασίσει το Πανεπιστήμιο. Όσον αφορά στο τελευταίο, και το ζήτημα του περιβόητου Ταμείου, να αναφέρω πως είναι, τουλάχιστον, ντροπιαστικό για έναν Πρύτανη να ειρωνεύεται φοιτητές επειδή έχουν... ιδιωτικό αυτοκίνητο, στην προσπάθειά του να ενδυναμώσει το επιχείρημά του.
Κανείς δεν διαφωνεί με την ίδρυση του Ταμείου. Προεξάρχουσας της Προοδευτικής Κ.Φ., εμείς οι φοιτητές διαφωνούμε στο υποχρεωτικό της συμμετοχής και την «απειλή» για μη εγγραφή στο εξάμηνο σε περίπτωση που δεν καταβαλλόταν το ποσό των 30 ευρώ. Πράγματα απαράδεκτα για ένα δημόσιο εκπαιδευτικό ίδρυμα.
Τέλος, η δαιμονοποίηση όποιου διαφωνεί μαζί σας δεν αντανακλά το ήθος που θα έπρεπε να έχετε, αναλογιζόμενος τον θεσμό που εκπροσωπείτε.
*Μεταπτυχιακός Φοιτητής, Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών