Ένα μεγάλο κρασί για να μετά-λάβουμε!
Τετάρτη, μέρα κρασοσύναξης…Tα μέλη του δικού μας «Τάγματος» άρχισαν να μαζεύονται. Όλοι με ένα μπουκάλι τυλιγμένο. Βλέπετε το μυστήριο της Οινοποσίας μπορεί να σε ταξιδεύσει…
Μπαίνοντας από την «ξύλινη γέφυρα», η μεγάλη αίθουσα υποδοχής απλωνόταν μπροστά μου. Ο υπεύθυνος υποδοχής με καλωσόρισε, με συνόδευσε στη μεγάλη σάλα του Πύργου, αναγγέλλοντας με ως «ο κυβερνήτης του Τάγματος του Φοίνικα από την Πάφο»!
Εκεί ήταν και ο κυβερνήτης του Τάγματος «Τέμπλος» από την Κερύνεια μαζί με την παρέα του, και πάρα πέρα ο Διοικητής της «Μεγάλης Διοίκησης» με όλη τη συνοδεία του. Μετά τις απαραίτητες συστάσεις και προσφωνήσεις, περάσαμε στην τραπεζαρία του Πύργου. Άφθονα φαγητά, φρούτα και γλυκά. Τα κρασοπότηρα γεμάτα και όλοι μαζί να υμνούμε τον Ύψιστο, ακούγοντας τον Βάκχο να μας λέει:
«Ένα χρόνο θρέφει η γη το κλήμα. Κι όταν ο ήλιος ζαρώσει τα σταφύλια και η θωριά τους απωθεί, τότε είναι η στιγμή να πάνε στο πατητήρι, να τρέξει ο γλυκόπιοτος μούστος. Κι όταν η ζύμωση βραδύνει, εκεί σιμά είναι το κρασί. Όταν τα βαρέλια του δώσουν και το μελί του χρώμα, είναι πια η ώρα να το γευτείς, τούτο το κρασί που έρχεται από τα βάθη των καιρών…».
Με το αριστερό σου χέρι να πίνεις το κρασί, μου είπε ο κυβερνήτης του «Τέμπλος Κυρήνειας» Γεώργιος. Έτσι που το δεξί σου χέρι να είναι ελεύθερο σε περίπτωση που χρειαστεί να πιάσεις το σπαθί σου…
Το επόμενο κρασί, προλογίζοντάς το, ο Γεώργιος εκ των ιδρυτών του Τάγματός μας (Wine Club), επισήμανε πως «είναι ένα μεγάλο κρασί για να μεταλάβουμε!».
Ανοίγοντάς το, το κρασί άρχισε να μας μουρμουρίζει, μέσα στο ποτήρι άρχισε να μας μιλά, βλέπετε είχε μείνει μοναχό του για πολλά χρόνια. Δυο φίλοι μαζί στην παρέα του, ο Ξυνιστέρης και ο Μαύρος, είχαν να μιλήσουν από τότε.
Είχε πάρει ένα βαθύ καστανό χρώμα και γύρω του ανταύγειες χρυσές. Ανακινώντας το ποτήρι άρχισε να δακρύζει γύρω από τα τοιχώματά του. Αργά αργά, θυμήθηκε την αρχαία καταγωγή του… δάκρυζε, δάκρυζε για 15 λεπτά - όσος και ο βαθμός αλκοόλης του κρασιού.
Το αρωματικό του μπουκέτο, πλούσιο, πολύπλοκο, μεστό, βαθύ - φέρνοντας μνήμες καφέ, σοκολάτας, σταφίδας, ψίχα από καρύδι, σουσιούκο και γλυκό καρυδάκι. Στο στόμα, συμπυκνωμένο, παχύ, λιπαρό, σμιλεμένο από τον χρόνο, οξύτητα που ισορροπεί την πληθωρική του αλκοόλη, στη γεύση ατελείωτο, μακρινό και όλο να πηγαίνει χωρίς σταματημό. Ο φίλος Γιώργος το έβλεπε με νοσταλγία μέσα από το ποτήρι του, η Δούκισσα άρχισε να ταξιδεύει… Όλοι μαζί, παρέα με τον Νίκο και τον Μιχάλη. Εγώ ήμουν αλλού… και μετά τους είπα: «Με το αριστερό σας χέρι να πίνετε αυτό το κρασί… έτσι που το δεξί σας χέρι να είναι ελεύθερο, σε περίπτωση που χρειαστεί να πιάσετε το σπαθί σας…»
Άφωνοι έμειναν όλοι. Συνεχίσαμε όλοι μαζί να ταξιδεύουμε, μαζί με βασιλείς, κυβερνήτες και ευγενείς…