Χρήστος Τσιαήλης
Καθηγητής Αγγλικών, συγγραφέας
Ηλικία: 42 ετών

ΠΟΥ: Σε φιλικό σπίτι.
ΠΟΤΕ: ???????????????.
Φωτογραφία: Μιχάλης Θεοχαρίδης.

Μπορούμε να έχουμε ένα μίνι βιογραφικό σου;
‘Γεννήθηκα στη Λευκωσία το Σεπτέμβριο του 1974. Έζησα τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια στην κωμόπολη της Αθηένου. Όταν πέρασα στο Πανεπιστήμιο Κύπρου στον κλάδο της Αγγλικής Φιλολογίας, μετακόμισα στη Λευκωσία, όπου διαμένω έκτοτε. Εδώ και είκοσι χρόνια διδάσκω την Αγγλική Γλώσσα. Είμαι ιδιοκτήτης Ιδιωτικού Φροντιστηρίου. Ταξιδεύω πάρα πολύ, έχω πάει σε τουλάχιστον είκοσι χώρες ως τώρα, από την Άπω Ανατολή ως την άλλη άκρη του Ατλαντικού. Θεωρώ το κάθε ταξίδι εμπειρία ζωής. Βγάζω πάντα φωτογραφίες και γράφω κάτι για την κάθε χώρα που επισκέπτομαι’.
Πώς αισθάνθηκες όταν εκδόθηκε το πρώτο σου βιβλίο;
‘Έγραφα για πολλά χρόνια πριν αποφασίσω να εκδώσω το πρώτο μου βιβλίο και το έκανα μόνο όταν ένιωσα ώριμος λογοτεχνικά. Έτσι και τα αισθήματά μου ήταν ώριμα, μεστά, συγκρατημένα. Και ιδιαίτερα προς τους κοντινούς μου ανθρώπους. Το χάρηκα χωρίς πολλές κωδωνοκρουσίες’.
Με τι καταπιάνεσαι στα βιβλία σου; Ποιοι οι ήρωες και ποιες οι δημιουργικές αφορμές;
‘Στο “Throwing Dice on a Chessboard [a collection of short stories]” καταπιάστηκα με τον καθημερινό άνθρωπο και τα προβλήματα της ζωής που επιλέγει να ζήσει, και το πώς οι συνθήκες και οι καταστάσεις της ζωής μπορεί να φέρουν τα πάνω κάτω από τη μια μέρα στην άλλη και να αλλάξει όλη η θεώρηση της ζωής ενός ήρωα μόλις αποκτήσει αυτοσυνείδηση. Στο “The Green Divorce [poetry collection] ” δημιούργησα δύο περσόνες, την Τατιάνα Νατούροβα και τον Ιβάν Παγόνοφ, για να προσωποποιήσω τη φύση και να απομυθοποιήσω τον άνθρωπο αντίστοιχα. Τέλος, στο μυθιστόρημά μου “Klotho Surfaces”, το οποίο αποτελεί το πρώτο βιβλίο από την Τριλογία “The Omniconstants”, που μόλις κυκλοφόρησε, ασχολούμαι καθαρά με τον κόσμο της Επιστημονικής Φαντασίας’.
Γιατί είναι σημαντικό για τον άνθρωπο να διαβάζει βιβλία;
‘Το κάθε βιβλίο είναι ένας κόσμος που ανοίγεται μπροστά σου, μέσα σου, σε απορροφά έως ότου να το απορροφήσεις ο ίδιος. Πιστεύω ότι ο αναγνώστης έχει μόνο να κερδίσει με κάθε ανάγνωση κάθε νέου βιβλίου. Το βιβλίο σε διδάσκει, όπως ορθά με ρωτάς, τη γλώσσα που περιέχει, χωρίς εσύ να κουνήσεις δακτυλάκι. Βλέπεις και αφομοιώνεις το σωστό τρόπο σύνταξης, την ώρα που συνομιλείς με το βιβλίο, την ώρα που ταυτίζεσαι με τον ήρωα ή και σε μερικές περιπτώσεις με περισσότερους από έναν ήρωες σε ένα βιβλίο. Υπάρχουν αναγνώστες που την ώρα που διαβάζουν “παίζουν” τους διαλόγους μέσα στο μυαλό τους, δίνουν χαρακτήρα, φωνή και ύφο στους διάφορους ήρωες ενός βιβλίου. Αυτό είναι ικανότητα’.
Γράφεις το ίδιο καλά σε ελληνική και αγγλική. Πόσο διαφορετική είναι η έκφραση στις δυο γλώσσες;
‘Ξεκινώ από το ότι η μητρική μου γλώσσα είναι η ελληνική, άρα σίγουρα, όταν γράφω κάτι στα ελληνικά, θα έχω μεγαλύτερη επιλογή στο να εκφράσω τη σκέψη μου. Όμως ανέφερα τη λέξη σκέψη, διότι η γραφή και η λογοτεχνία δεν είναι -κυρίως- περί γλώσσας, αλλά περί σκέψης, τουτέστιν έμπνευσης. Όταν μου έρθει μια έμπνευση, κάποτε θα μου έρθει στα ελληνικά, κάποτε στα αγγλικά’.
Συμπλήρωσε: ‘Να αγαπάς τα βιβλία γιατί...’
‘Να αγαπάς τα βιβλία γιατί είναι το μόνο ζωντανό μέσο που απομένει στους φύλακες της γνώσης για να σου υποδείξουν τον υπαρκτό, πραγματικό δρόμο πριν όλα -ανεπανόρθωτα- ψηφιοποιηθούν. Να αγαπάς τα βιβλία γιατί ζεσταίνουν το προσκέφαλό σου καλύτερα. Να αγαπάς τα βιβλία γιατί έχουν τόσες οθόνες όσες και οι σελίδες τους. Να αγαπάς το βιβλίο γιατί κάποιος το έγραψε με αγάπη. Για εσένα’.