Πέντε βιβλία, δεκάδες ιστορίες, χιλιάδες συναισθήματα
Για τον Αύγουστο, είπαμε να δούμε το θέμα λίγο διαφορετικά. Αφήνουμε επί μέρους τις προτάσεις για πολύχρωμες εξόδους και σου προτείνουμε πολύχρωμα βιβλία -υπέροχες ιστορίες και σκέψεις που θα σου κρατήσουν συντροφιά, εκεί κάπου στην εκπνοή του καλοκαιριού.

Παρατάμε, λοιπόν, όλα τα παραλογοτεχνικά μυθιστορήματα στο πίσω μέρος του ραφιού και γραπώνουμε βιβλία ουσίας, χωρίς περιττά συγγραφικά φτιασιδώματα, ούτε κράχτες μεσημεριανής γκλαμουριάς. Τα απολαμβάνουμε χαλαροί στις πιο απρόσμενες γωνιές του τόπου: στη βραχώδη παραλία που αγκαλιάζει τον κόλπο της ΜΜΑΔ, στις μικρές σπηλιές δίπλα στην Ακτή του Κυβερνήτη, στο σπίτι της γιαγιάς στην Πιτσιλιά, σπίτι σου, σπίτι μας…

Το λευκό βιβλίο ή Έρωτες αγοριών Ζαν Κοκτώ
Μτφρ. Νίκος Παπαδογιάννης, εικονογράφηση: Ζαν Κοκτώ
Εκδ. Αίολος, 1988
‘Όσο περνούν τα χρόνια και ξεμακραίνω από την εποχή που το μυαλό δεν είχε ακόμα αρχίσει να ορίζει τις αισθήσεις, γυρνώντας πίσω βρίσκω αχνάρια του έρωτα που είχα πάντα για τ' αγόρια. Λάτρευα πάντα το δυνατό κι όμορφο, αυτό που εγώ πίστευα πως πρέπει να τ' ονομάζουν το ωραιότερο φύλο. Το δυστύχημα με μένα ήταν ότι βρισκόμουν στα χέρια μιας κοινωνίας που αντιμετώπιζε το ασυνήθιστο σαν αντικείμενο ντροπής και το καταδίκαζε. Βασανιστικά μας υποχρέωνε ν' αλλάξουμε και να καταπνίξουμε τις ιδιαίτερες κλίσεις μας. [...]’.
Το ‘Λευκό βιβλίο’ πρωτοεκδόθηκε το 1928, στις 25 Ιουλίου, σε 31 αντίτυπα, χωρίς το όνομα του συγγραφέα και χωρίς εκδότη. Ξανατυπώθηκε το 1930 -αφού έχει προηγηθεί μια πρόχειρη αναφορά του Αντρέ Ζιντ στο περιοδικό του, που προδίδει για πρώτη φορά το συγγραφέα- πάλι με συγγραφέα Ανώνυμο, με μια χειρόγραφη σελίδα και 17 ανυπόγραφα σχέδια του Κοκτώ, χρωματισμένα από το ζωγράφο Αρμινιόν σε 450 αντίτυπα.

Η ερωμένη της Ντόρα Ρωζέττη
Εκδ. Μεταίχμιο, 2005
Επιμέλεια: Χριστίνα Ντουνιά
Όπως επισημαίνει ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, το βιβλίο της Ντόρας Ρωζέττη, όπως το δείχνει αμέσως κι ο τίτλος του, εξιστορεί τον έρωτα μεταξύ δυο κοριτσιών στην Αθήνα -έναν έρωτα που δεν ήταν μόνο ψυχικός... Και συνεχίζει αποτείνοντας τα εξής ερωτήματα: Τι πιο αφύσικο, τι πιο παράνομο, τι πιο παράξενο πράγμα; Κι όμως, διαβάζοντας την ιστορία, το βρίσκει κανείς και φυσικό και νόμιμο. Γιατί; Γιατί είναι αληθινό... Τέτοιο βιβλίο ερωτικού πάθους μόνο άλλο ένα διάβασα στη ζωή μου· κι αυτό, κατά σύμπτωση, γραμμένο από γυναίκα.
Το μυθιστόρημα "Η ερωμένη της" που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς από το προσκήνιο, μετά την έκδοση του 1929, έρχεται και πάλι στο φως. Αν στην εποχή του Μεσοπολέμου η ελληνική κοινωνία δεν ήταν ακόμη έτοιμη να δεχθεί την ειλικρίνεια μιας τόσο τολμηρής εξομολόγησης, η ιστορία αυτή μπορεί τώρα να διαβαστεί όπως θα το επιθυμούσε τότε η αντισυμβατική συγγραφέας της.


Το χαστούκι Χρήστος Τσιόλκας
Μτφρ.: Βασίλης Κιμούλης
Εκδ. Ωκεανίδα, 2010
Σε μια οικογενειακή γιορτή ένας άντρας χαστουκίζει ένα ξένο παιδί. Το γεγονός αυτό διχάζει τους παρευρισκόμενους, που άλλοι βρίσκουν ελαφρυντικά κι άλλοι απαιτούν την παραδειγματική τιμωρία του ενόχου. Ο Χρήστος Τσιόλκας σ' αυτό το συνταρακτικό μυθιστόρημα ανατέμνει με διεισδυτική ματιά και κοφτερή γλώσσα κάτι που μας αφορά όλους: τη μορφή και το ρόλο της οικογένειας στον 21ο αιώνα. Η ιστορία ξεδιπλώνεται από την οπτική γωνία οκτώ πρωταγωνιστών. Οι απρόβλεπτες συνέπειες του χαστουκιού θα τους αναγκάσουν όλους να διερωτηθούν και ν' αναθεωρήσουν την ίδιά τους τη ζωή, τις οικογενειακές τους σχέσεις, τις προσδοκίες, τα πιστεύω και τις επιθυμίες τους.


Η αληθής ιστορία Ανδρέας Κάραγιαν
Εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 2008
"Μεγάλωσα καθολικός, το θρήσκευμα υπό το βάρος του προπατορικού αμαρτήματος που σαν δαμόκλειος σπάθη αιωρείτο επάνω από το κεφάλι μου. Το σεξ ήταν αμαρτία, γιατί, όπως έμαθα, το μήλο που έφαγαν οι προπάτορες κι έχασαν τον Παράδεισο δεν ήταν μήλο αλλά μπανάνα". Έτσι αρχίζει και τελειώνει η εποχή της αθωότητας για τον ήρωα της "Αληθούς ιστορίας", ενός βιβλίου που δανείζεται τον τίτλο του από τον Λουκιανό. Μόνο που ο Λουκιανός στο ομότιτλο έργο του αφηγείται μια ψευδή ιστορία, ενώ εδώ εξιστορούνται, με αμεσότητα και χιούμορ, οι αληθινές περιπέτειες ενός εφήβου στην Κύπρο και την Αθήνα των δεκαετιών του '50 και του '60, όταν ο επαρχιωτισμός αντιμαχόταν τον κοσμοπολιτισμό και τα συλλογικά πάθη κατέπνιγαν κάθε προσωπική τραγωδία ή κωμωδία. Η οδός Ουζουνιάν, ο μικρόκοσμος της παλαιάς Λευκωσίας, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, το οικοτροφείο των "φρέρηδων", η αφύπνιση της σεξουαλικότητας, η ανακάλυψη του "διαφορετικού" και, αργότερα, τα χρόνια της ενοχής και της σύγχυσης αναβιώνουν παραστατικά σ' έναν τολμηρό αυτοβιογραφικό πίνακα.
Σαν τη βροχή πριν πέσει Τζόναθαν Κόου
Μτφρ.: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου
Εκδ. Πόλις, 2007
Ο Τζόναθαν Κόου, στο βιβλίο αυτό εστιάζει τη ματιά του στις ανθρώπινες σχέσεις, γράφοντας ένα δυνατό, συγκινητικό, υποβλητικό και μελαγχολικό μυθιστόρημα που κυριαρχείται από γυναικείες φωνές και αποτυπώνει με εξαιρετικό τρόπο την πορεία μιας οικογένειας κατά το δεύτερο ήμισυ του εικοστού αιώνα.
Μια ηλικιωμένη κυρία αποφασίζει, πριν πεθάνει, να καταγράψει σε μαγνητόφωνο, όχι μόνο τη δική της ιστορία, αλλά και την ιστορία ενός τυφλού κοριτσιού που εμφανίστηκε ξαφνικά στο πάρτι των πεντηκοστών της γενεθλίων πριν από πολλά, πολλά χρόνια. Περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια είκοσι ξεθωριασμένες φωτογραφίες που δεν απεικονίζουν κάτι το ιδιαίτερο: ένα τροχόσπιτο, ένα πικνίκ, ένα σπίτι στα προάστια... Πόσες, όμως απογοητεύσεις και ματαιώσεις μπορεί να κρύβει ένα αποτυπωμένο χαμόγελο ή ένα εορταστικό ενσταντανέ; Προχωρώντας από φωτογραφία σε φωτογραφία, αποκαλύπτεται μια οικογενειακή ζωή γεμάτη μυστήριο. Είναι η ιστορία τριών γενεών, σημαδεμένων από παιδικά χρόνια δίχως αγάπη, εγκλωβισμένων στην ίδια τραγική μοίρα, καθώς το φορτίο του πόνου μεταφέρεται αδιάλειπτα από μητέρα σε κόρη.