Η κόρη μου η σοσιαλίστρια ***

Τις προάλλες έγραψα για το κοινωνιολογικό φαινόμενο παραστατικής και συγγραφικής απελευθέρωσης από τα ταμπού στο κυπριακό θέατρο. Στον εντελώς αντίποδα, ο ΘΟΚ εξυπηρετεί φέτος ένα άλλο παραστατικό ‘φαινόμενο’, κοινωνιολογικό κι αυτό, το νοσταλγικό ντελίριο για την Αλίκη! Το ζησα σε πλήρη δόξα το βράδυ της μεγαλειώδους πρεμιέρας... Με την πρώτη πενιά, το πρώτο ‘λα, λα, λάλα, λάλα...’ άρχισε το χειροκρότημα και το τραγούδι στο ρυθμό...μάλιστα, αν προσφερόταν, κάποιοι θα χορεύαν κιόλας! Τόσος ενθουσιασμός. ‘Βλέπονται ευχάριστα, ακόμη και σήμερα, ψυχαγωγούν!’ όπως δικαιολογεί στο πρόγραμμα κι ο σκηνοθέτης της, Αχιλλέας Γραμματικόπουλος.

Καλοκουρδισμένο το mega-θέαμα λοιπόν, με ψείρες συνεχώς, χορό, τραγούδι, προβολές και προβλεπτό χιούμορ. Όλα συντονισμένα σε έντονους ρυθμούς κι αποτελεσματικά, εξυπηρετώντας το ‘μηχανικό μπρίο μιας φαρσικής παρωδίας’ (ελληνική κρητική του ’60).
Σε μας που δεν είμαστε τόσο οπαδοί του φαινομένου, η παράσταση άγγιξε τα όρια της κούρασης και ανίας. Παρ’ όλα τα φαντασμαγορικά χορευτικά του έμπειρου Μεταξόπουλου και τους ευκίνητους ερμηνευτές του, ήταν τόσα πολλά, ιδίως προς το τέλος, που δεν καταφέρνουν να επικαλύψουν εντελώς τις δραματουργικές αδυναμίες ενός τέτοιου απλοϊκού ρομάντζου. Αντίθετα, τα κουστούμια εποχής της Έλενας Κατσούρη ήταν εξαιρετικά! Χάρμα οφθαλμών στα ρυθμικά κορμιά όλων.

Ερμηνευτικά, η Αλίκη και ο Δημήτρης ήταν πιστοί στο original, με 60s εξωτερικό ερμηνευτικό στιλιζάρισμα -ικανό δίδυμο, αλλά όχι σταρ. Βάλε και την ηχητική αλλοίωση της ψείρας, που είχε ως συνεπακόλουθο τις φωνές σε ένταση, τη βιαστική ομιλία με συμπίπτουσα ηχώ και γενικότερα τη βαβούρα... Άπειρη η Αλίκη της Μαρίνας Δημητρίου, ακουγόταν υστερικά ψιλόφωνη δίπλα στον βαρύ και πιο έμπειρο Χριστόδουλο Μαρτά. Ξεχώρισε κωμικά ο Φώτης Γεωργίδης, κάτι σαν groucho-marx-Bέγγος, και ο χορός για το κέφι του. Ιδιαίτερο ρόλο έπαιξαν και οι -εξ αρχής- βιντεοπροβολές, συνδέοντας ταινία και σκηνή. Πρώτα προβάλλοντας τους Κύπριους σταρ της ταινίας σε αφίσες, ακριβώς όπως και η ταινία, μετά φιλοξενώντας επίκαιρα της εποχής, και περνώντας και στη δράση, με κινηματογραφικές σκηνές των συντελεστών που συνεχίζουν από κάτω θεατρικά. Όλοι οι συνδυασμοί! Μετά τα πολιτικά επίκαιρα, είδαμε σκηνές από την ταινία εποχής ‘Ο Παπατρέχας’, στα προσεχώς. Λέτε να σοβαρομιλούν και να ανεβάσουν Παπατρέα του χρόνου; Αααχ... Αργυρώ Τουμάζου