Άννα Κούμα
Διεύθυνση Εταιρικής Επικοινωνίας - Cyta

1. Πολλοί δεν το ξέρουν, αλλά είσαι το πρόσωπο πίσω από την κουρτίνα! Σε πόσες εκδηλώσεις -φιλανθρωπικές, ανθρωπιστικές, πολιτισμικές- έχεις συμμετέχει και πόσες έχεις οργανώσει;
‘Λόγω και της φύσης της δουλειάς μου, αφού τα τελευταία 15 χρόνια ανήκω στην ομάδα Επικοινωνίας της Cyta, μου δόθηκε η ευκαιρία και η δυνατότητα να εμπλακώ σε πάρα πολλές εκδηλώσεις και μου ανοίχθηκαν οι ορίζοντες για να μπορέσω να βοηθήσω σε πάρα πολλές εθελοντικές δράσεις. Αριθμητικά είναι σχεδόν αδύνατο να πω με ακρίβεια πόσες είναι’.
2. Ποιες απ’ αυτές είναι για εσένα οι πιο καθοριστικές, οι πιο σημαντικές;
‘Για μένα πάντα ξεχωρίζουν οι εκδηλώσεις που έχουν να κάνουν με την αλληλεγγύη, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον πολιτισμό ή τα παιδιά. Από τις πιο σημαντικές στιγμές ήταν η συμμετοχή μου στη διοργάνωση του Cyprus Aid, της μεγαλύτερης μέχρι σήμερα εκδήλωσης αλληλεγγύης που έγινε στην Κύπρο, της Πορείας Υπερηφάνειας και της “Συναυλίας των Κεριών” στην οποία είχα την τιμή να συνεργαστώ με τον Διονύση Σαββόπουλο και τους Εθελοντές Γιατρούς της Κύπρου. Δεν θα μπορούσα όμως να αφήσω πίσω τις πολύ σημαντικές δράσεις της Cyta, στις οποίες συμμετείχα στη διοργάνωση, όπως το χορηγικό πρόγραμμα ‘Πάμε Θέατρο’ με το οποίο στηρίζαμε για χρόνια όλα τα θέατρα της Κύπρου καταφέρνοντας με αυτόν τον τρόπο να διεισδύσω στο μαγικό κόσμο του θεάτρου. Ή τις παγκύπριες εκδηλώσεις ‘Χαμόγελα Παντού’, κατά τις οποίες στις δύσκολες μέρες της οικονομικής κρίσης συλλέγαμε απ’ όλα τα Cytashops παιδικές τροφές και είδη πρώτης ανάγκης ή ακόμη και το ‘Cyta Santa Run’, τη μεγαλύτερη πορεία Αγιοβασίληδων της οποίας όλα τα έσοδα πήγαιναν στο Κέντρο Προληπτικής Παιδιατρικής, στο Πρόγραμμα Ανίχνευσης Ακοής Νεογνών.

3. Ποια η σημασία και η θέση του εθελοντισμού στην Κύπρο του σήμερα;
‘Ο Κύπριος έδειχνε πάντα την αλληλεγγύη του, ακόμα και το ψωμί του θα το μοιραζόταν με όποιον το είχε ανάγκη. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα μέσα από την ανταπόκριση του κόσμου στο “Cyprus Aid”, όπου ένας χείμαρρος αγάπης από όλα τα οικονομικά στρώματα ήρθε και έσμιξε με τη δική μας φωνή. Ενώσαμε χέρια και δυνάμεις και δόθηκε τότε, μέσω της συγκεκριμένης εκδήλωσης, η δυνατότητα σε πολλά κοινωνικά παντοπωλεία να ξεκινήσουν δυναμικά τη λειτουργία τους και να καλύψουν τις πρώτες ανάγκες που δημιούργησε η κρίση. Αυτό επίσης που μου έχει κάνει εξαιρετική εντύπωση και μ’ έκανε να νιώσω απίστευτη περηφάνια για τον τόπο μου είναι όταν πήγα πρόσφατα στη Μυτιλήνη για να βοηθήσω εθελοντικά στην υποδοχή των προσφύγων στην Ελλάδα. Εκεί συνειδητοποίησα πως σχεδόν σε όλες τις σημαντικές θέσεις στο στήσιμο και στη λειτουργία καταυλισμών, καθώς και στην εποπτεία των σημείων όπου έφταναν οι βάρκες ήταν Κύπριοι, οι οποίοι άφησαν για μήνες την προσωπική τους ζωή για να βοηθήσουν αυτούς που τους είχαν πραγματικά ανάγκη’.

4. Έχεις δει κάτι να αλλάζει; Πού πιστεύεις πως έχουμε κάνει βήματα μπροστά και πού θα πρέπει να διανύσουμε ακόμη αρκετό δρόμο;
‘Έχοντας ως δεδομένο το πως η μαγιά της αλληλεγγύης υπάρχει στο DNA του Κύπριου και πως πια υπάρχουν πολλές οργανώσεις και δράσεις για να συμμετάσχεις πιο οργανωμένα απ’ ό,τι πριν, πιστεύω πως “ναι” τα πράγματα αλλάζουν και προχωράμε μπροστά. Αυτό που χρειάζεται πλέον να σπάσει είναι οι προκαταλήψεις που έχουμε μέσα μας. Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε πως δεν υπάρχουν άνθρωποι δυο ταχυτήτων και πως όλοι είμαστε ίδιοι και διαφορετικοί. Θα πρέπει να στεκόμαστε σεμνά και ταπεινά δίπλα σε όποιον έχει την ανάγκη μας έτσι όπως ακριβώς θα θέλαμε κι εμείς να σταθούν σ’ εμάς και στα παιδιά μας, ανεξαρτήτου χρώματος, φυλής, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού ή πολιτικών πεποιθήσεων. Αυτό σημαίνει να είσαι Άνθρωπος… να είσαι για όλους ο ίδιος.

5. Απ' όσα έχεις δει, τι σε σόκαρε περισσότερο; Ένα θετικό και ένα αρνητικό.
‘Με έχει σοκάρει θετικά το μαγικό σμίξιμο των εθελοντών, αυτό το απίστευτο δέσιμο που αναπτύσσουν όσοι άνθρωποι αγωνίζονται την ίδια στιγμή για έναν κοινό σκοπό. Από τους εθελοντές του “Cyprus Aid” μέχρι τους εθελοντές απ’ όλο τον κόσμο που συνάντησα στη Μυτιλήνη, κοινός παρονομαστής όλων ήταν η απίστευτη αισιοδοξία και ο ενθουσιασμός για το ότι μαζί μπορούμε να κάνουμε έστω και την ελάχιστη διαφορά σε κάποιους άλλους ανθρώπους. Όσον αφορά στο κάτι αρνητικό, για μένα είναι μόνο ένα: ότι πάντα μόλις τελειώσει μια κίνηση αλληλεγγύης και κάνω τον απολογισμό μου… πάντα, μα πάντα νιώθω ότι πάλι δεν τα κατάφερα, πάλι χρωστώ. Κερδίζεις τόσα περισσότερα απ’ όσα προσφέρεις που πάντα νιώθεις ότι δεν τελείωσες και θα πρέπει να κάνεις ακόμη κάτι… Εξάλλου, πώς μπορείς να μετρήσεις το χαμόγελο που σου σκάει ένα παιδάκι που ταλαιπωρήθηκε ώρες στη θάλασσα για να σωθεί από τον πόλεμο έναντι όλης της προσωπικής σου κούρασης και ταλαιπωρίας; Ανεκτίμητη στιγμή!’.

6. Συμπλήρωσε. Θα ζούσαμε σ' έναν πολύ καλύτερο κόσμο αν
‘ακολουθούσαμε το στίχο του Άσιμου που λέει… “Θες ν’ αγγίξεις την αλήθεια για βγες απ’ όξω απ’ τη συνήθεια”.