ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ

Αμμόχωστος Βασιλεύουσα
***

Τι είναι:
Θεατρικό δρώμενο. Πρόκειται για δραματοποιημένους και μελοποιημένους στίχους του ποιήματος του Κ. Χαραλαμπίδη για την Αμμόχωστο, γραμμένο το 1982. Στοχεύει στη μνήμη, στο συναίσθημα και στη συγκίνηση. Κι ας ακούγεται σήμερα σαν μνημόσυνο μιας πόλης-φάντασμα.

Γιατί να πάω:
Βαρωσιώτες και μη (τελεί ήδη υπό την αιγίδα του Δήμου Αμμοχώστου), έλκονται από την ελληνοπρεπή φόρμα του σκηνοθέτη Φ. Φωτιάδη, για να καμαρώσουν, να ζήσουν και να κλάψουν, για άλλη μια φορά, την πόλη τους, που αφήκαν τότε και κείτεται μέχρι σήμερα έρημη.

INFO
Παραστάσεις: Πεμ 7 & Παρ 8 Ιουλ, Θέατρο Ένα, Λεμεσός, 20.30. Πληρ. 99395970.

Είτε ‘Βασιλεύουσα’ είτε ‘φάντασμα’, αυτοί φαίνεται να είναι οι χρόνοι ‘αφύπνισής’ της. Λειτουργίες Εξορινού, θέατρα Σαλαμίνας, μουσικές Οθέλλου, αρχιτεκτονικές Μπιενάλε Βενετίας και ‘Hands on Famagusta’, οδόφραγμα Δερύνειας και τόσες άλλες δράσεις για χάρη της, με ή χωρίς λύση... Το ποίημα του K. Χαραλαμπίδη, παρ’ όλη τη συγκίνηση των στίχων που εξυμνούν θλιμμένα τις χαρές τού κάποτε και το χαμό, αντηχεί εξίσου σαν θυμικό μιας προηγούμενης εποχής. Αξιώνει, σαν δάκτυλο κατηγορίας στενού συγγενή, το ρητορικό ερώτημα στους ίδιους τους βαρωσιώτες, ‘γιατί φύγατε τρέχοντας, δεν έμεινε κανείς πίσω να την υπερασπιστεί’, κι οδηγεί στο δεύτερο, αναπάντητο, και μοιρολατρικά ενοχικό ‘μήπως δεν την αξίζετε μια τέτοια πόλη;’. Ευτυχώς, στον 21ο αιώνα τουλάχιστο, με νέους ανθρώπους να την περιστοιχίζουν μέσα από τόσες τέχνες, δράσεις και φωνές δυναμικής διεκδίκησης, το ερώτημα του ποιητή απαντάται πια κι από τις δύο κοινότητες στην πράξη.
Γνωστός ο Φώτος Φωτιάδης για τις αρχαιοελληνικές του προσεγγίσεις αλλά και τα πρότυπα τελετουργίας που χρησιμοποιεί στις σκηνοθεσίες του, έτσι και τώρα επιλέγει να δημιουργήσει μια σειρά από εικόνες, προσωποποιώντας συχνά την αφήγηση, τις εικόνες, ακόμα και τις έννοιες της πόλης, της φύσης, των θεών και των ανθρώπων της. Το ίδιο και η μελοποίηση του Σ. Σάββα που συνοδεύει αποτελεσματικά με δοξαστικό φρόνημα. Σοβαρή ή σοβαροφανής η πρόθεση, δυνατές απαγγελίες αλλά και τραγουδιστικές ζωντανές ερμηνείες από τους συνετελεστές, που καταφέρνουν να κρατούν το ενδιαφέρον, κινούμενο από απαγγελία σε τραγούδι και χορό και τανάπαλιν, αλλά το αποτέλεσμα παραμένει μια φορτισμένη συναισθηματική ερμηνεία ενός ποιήματος που διαβάζεται καλύτερα. Αργυρώ Τουμάζου