VRAKA IS THE NEW BLACK
Είναι το χωρκαθκιό η νέα μοντερνιά της Κυπριακής τηλεόρασης;
http://81.21.47.74/media2/paradosiaki_vradia/31450794506543/08fdb8ed2d59f61688528af2e24bbfe8.jpg
Εάν μπορεί να εξαχθεί ένα ασφαλές συμπέρασμα από την τηλεοπτική σεζόν που φεύγει είναι ότι, οι κυπριακές σειρές παραδοσιακού περιεχομένου έχουν ένα μεγάλο, σταθερό και πιστό κοινό. Το “Πέτρινο Ποτάμι” ήταν σταθερά πάνω από το 20% και τα “Καμώματα κι αρώματα” πήραν κεφάλι στην ζώνη πριν το δελτίο, περνώντας και δυνατά προϊόντα όπως το “Fakkate tous”.
http://www.ilovestyle.com/sites/default/files/vasiliki_f7e1371_1.jpg
Πέρα από τις σειρές, τρανό παράδειγμα στην κατηγορία “hardcore κυπριακό” είναι και η “Παραδοσιακή βραδιά” με τη Βασιλική Χατζηαδάμου, που εξοντώνει με ευκολία όλα τα κυριακάτικα σόου που έχουν το θράσος να παίζουν απέναντι της.
https://i.ytimg.com/vi/Avhuajc7VvM/maxresdefault.jpg
Τι συμβαίνει όμως; Γιατί η βράκα έγινε τηλε-μαγνήτης; Γιατί η μαντίλα έγινε το νέο trend; Είναι ο σιουσιούκος τα νέα macarons; Είναι η ζιβανία το νέο μαρτίνι;
Καταρχήν ας καταρρίψουμε το επιχείρημα: «ότι έχει βράκα και τσιατιστό μέσα εγγυάται μια επιτυχία». Το να περιφέρεται ένας βρακάς με μια Κυπριοπούλλα μέσα στα χωράφια του Κόρνου, χωρίς ένα ιδιαίτερο στόρι δεν είναι συνταγή που φέρνει νούμερα. Το ΡΙΚ, που πλέον απέκτησε πείρα σε τέτοιες παραγωγές, το έχει αντιληφθεί και δίνει αρκετή βάση στο σεναριακό κομμάτι τέτοιων σειρών. Οι τηλεθεατές το έχουν αντιληφθεί και εμπιστεύονται τυφλά την κρατική τηλεόραση για το villagertainment του (θα κατοχυρώσω το trademark του). Το ΡΙΚ συνεχίζει να επενδύει σε τέτοια προγράμματα (αν και το πρόσφατο πετσόκομμα του “Ποταμιού” ήταν πυροβολισμός στο πόδι), γνωρίζοντας ότι μια σύγχρονη σειρά στη prime του θα έχει λιγότερες ελπίδες και από υπέρβαρη πελάτισσα στα «Abercrombie & Fitch».
http://4.bp.blogspot.com/-OIL5Vj0LA8s/VVhgjGMlbpI/AAAAAAAAFMQ/axHlu8j1Keg/s1600/unnamed.jpg
Οι δημιουργοί των προγραμμάτων αυτών (όπως ο Κλείτος Κλείτου και η Κόρινα Αβρααμίδου, που έχουν το βάρος της σκηνοθεσίας) ανέβασαν σημαντικά το επίπεδο τέτοιων παραγωγών, αφού φαίνεται να μην αφήνουν τίποτα στη τύχη. Σημαντικός φυσικά, είναι και ο ρόλος του Νίκου Γαλήνη, γνωστός και ως “Πατέρας του χωρκαθκιού” (δεν του χάρισα εγώ αυτό τον τίτλο), ο οποίος αντιλήφθηκε τη συνταγή επιτυχίας και ξεπληρώνει το βάρος του σε σιουσιούκους.
Ο όρος “παραδοσιακό πρόγραμμα” έχει αρχίσει να απενοχοποιείται. Πλέον δεν προσδιορίζει ένα σκετς γυρισμένο στο πόδι, στο οποίο ένας «αφέντης» βιάζει μια αθώα ορφανή στο υποστατικό ενός μισταρκού. Πλέον έχουμε περάσει σε επίπεδο πραγματικών σειρών εποχής, μελετημένων (πρακτική που ακολουθούν και άλλα κανάλια στο εξωτερικό, με τρανό παράδειγμα και το Dowton Abbey που καλπάζει από τη Βρετανία στο παγκόσμιο).
http://1.bp.blogspot.com/-NRHHlwWlnTg/Ve8q-euUdGI/AAAAAAAAGGQ/vntwKY72XOc/s1600/unnamed%2B%25288%2529.jpg
Πλέον, τα κανάλια που θέλουν να ενισχύσουν το πρόγραμμα τους με “σιγουράκια τηλεθέασης”, ίσως καταφύγουν στη λύση του “παραδοσιακού”, γνωρίζοντας ωστόσο ότι τα νεανικά κοινά θα την κάνουν προς Netflix μεριά.
