Παναγιώτης Λάρκου
Από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς και σκηνοθέτες της νέας εποχής, ο Παναγιώτης Λάρκου συμμετέχει στις Θεσμοφοριάζουσες της ΕΘΑΛ, που θα παρουσιαστούν στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος 2016 και αποκαλύπτεται -με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο- στο Time Out!
Φωτογραφία: Μιχάλης Κυπριανού

Σε τι αφορά η παράσταση ‘Θεσμοφοριάζουσες’ και ποιος είναι ο δικός σου ρόλος;
‘Ο ποιητής Ευριπίδης μαθαίνει πως οι γυναίκες στη γιορτή των Θεσμοφορίων θα αποφασίσουν το θάνατό του και ανάμεσά τους στέλνει ένα συγγενή του μεταμφιεσμένο προκειμένου να τις μεταπείσει. Ο συγγενής ονομάζεται Μνησίλοχος και χτυπιέται πάνω στη σκηνή με το γυναικείο χορό για δύο ώρες περίπου. Τον καημένο τον Μνησίλοχο τον ερμηνεύει ο Κώστας Βήχας. Ο Ευριπίδης την περισσότερη ώρα κάθεται στο καμαρίνι με το κλιματιστικό και κάνει τον έξυπνο. Αυτό το κάνω εγώ’!
Πόσο επίκαιρο είναι το έργο αυτό;
‘Όλα τα μεγάλα έργα είναι επίκαιρα. Πράγμα που σημαίνει πως οι άνθρωποι απλά επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη. Ή δεν δίνουν σημασία στα μεγάλα θεατρικά έργα όταν τα βλέπουν. Ή και τα δύο. Κρίμα πάντως…’.
Δράμα γενικά ή Αρχαίο Δράμα… τι προτιμάς;
‘Δεν διαχωρίζω τα είδη. Κάποιοι συγγραφείς μου αρέσουν και κάποιοι όχι. Οι Αρχαίοι βέβαια εξακολουθούν να έχουν το γοητευτικό προσόν να είναι όλοι πεθαμένοι’.
Το Αρχαίο Δράμα ήταν ένας από τους λόγους που θέλησες να γίνεις ηθοποιός;
‘Ηθοποιός θέλησα να σπουδάσω γιατί πίστευα πως θα με βοηθούσε να γίνω στη συνέχεια καλός σκηνοθέτης. Δεν θυμάμαι ηλικία. Ούτε τι φορούσα’.
Αντιδράσεις υπήρξαν για την απόφασή σου να ασχοληθείς με την υποκριτική;
‘Δεν άνοιξε κανείς σαμπάνια πάντως…’.
Η προσπάθεια να μπεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού πώς ήταν;
‘Θυμάμαι πως ήταν όλοι οι υποψήφιοι ντυμένοι στα μαύρα. Κάποια στιγμή σκιάχτηκα. Έψαχνα το μακαρίτη’.
Όταν μπήκες στη σχολή αισθάνθηκες πως βρέθηκες εκεί όπου ανήκεις;
‘Η αλήθεια είναι πως εξακολουθούσαν να φορούν όλοι μαύρα και άρχισα λίγο να εκνευρίζομαι. Μετά αγόρασα ένα κίτρινο καναρινί κολάν’.
Πότε ήταν η πρώτη φορά που ανέβηκες ως φοιτητής στη σκηνή μπροστά σε κοινό;
‘Στις εξετάσεις του πρώτου έτους και ένιωσα -καλά το μάντεψες- πως όλοι στη σκηνή φορούμε μαύρα. Αυτό το πένθος ποτέ δεν το κατάλαβα’.
Η πρώτη φορά που ανέβηκες στη σκηνή ως επαγγελματίας ηθοποιός;
‘Πρώτη φορά ήταν σε θάλαμο νοσοκομείου με το “Τέσσερις αχτίδες συν μία ή Το μεγάλο μπλουμ το Μπρίλλη” σε σκηνοθεσία Β. Θεοδωρόπουλου. Παίζαμε για τα παιδιά στα νοσοκομεία για δύο χρόνια κάθε μέρα. Μεγάλο σχολείο. Γείωση’.
Εργάστηκες στην Ελλάδα ως ηθοποιός, ποιες ήταν οι πιο δυνατές στιγμές που έζησες εκεί…
‘Α, εδώ είναι που λένε όλοι τα κλισέ για Επίδαυρο και Εθνικό και Μέγαρο και τα σχετικά; Μπούρδες. Κι εγώ εκεί ήμουν. Όλες οι στιγμές δυνατές είναι. Άμα πάψει αυτό… απλά πήγαινε σπίτι σου’.
Στην Κύπρο γιατί επέστρεψες;
‘Είχα την τιμή να με ταλαιπωρεί το ελληνικό δημόσιο για μια δεκαετία γεμάτη. Μετά έπαψαν οι στιγμές να είναι δυνατές. Ή τόσο δυνατές που να αξίζουν όλη αυτή τη βία. Και δεν ήμουν πια μόνος μου’.
Τα τελευταία χρόνια έχεις έντονη παρουσία στα θεατρικά δρώμενα της Κύπρου. Νιώθεις δημιουργικός εδώ;
‘Νιώθω δραστήριος. Και κάποιες φορές δημιουργικός. Συνήθως στην κουζίνα’.
Θα επέστρεφες στην Ελλάδα;
‘Αυτή τη στιγμή όχι. Το βρίσκω εξαιρετικά ανθυγιεινό’.
Θέατρο, τηλεόραση, υποκριτική, σκηνοθεσία… Ισορροπείς ανάμεσα σε αυτά ή αυτά σε ισορροπούν;
‘Δεν προσπαθώ καν. Η ενέργειά μου διοχετεύεται στο να βγάλω τη μέρα και να μείνω αρτιμελής’.
Τι άλλο σε βοηθά να βρίσκεις την ισορροπία σου;
‘Ο λαβύρινθος του αφτιού, όπως και στους υπόλοιπους ανθρώπους’.
Ο έρωτας και η οικογένεια σε βοηθούν σε αυτό;
‘Σε βοηθούν σίγουρα στο να αγνοείς με μεγαλύτερη ευκολία όλους τους ασήμαντους που προσπαθούν να σου χαλάσουν τη μέρα’.
Η σύντροφός σου Βασιλική Κυπραίου, είναι επίσης ηθοποιός. Πώς είναι η συμβίωση δυο ηθοποιών στο ίδιο σπίτι;
‘Εγώ βγάζω τα σκουπίδια κάθε Κυριακή και Τετάρτη. Και την ανακύκλωση. Γιατί; Έκαναν παράπονα οι γείτονες’.
Η συμβίωση ενός ζευγαριού ηθοποιών στη σκηνή;
‘Εξαρτάται τη σκηνή. Και τους ηθοποιούς. Και το σκηνοθέτη. Δεν ξέρω αν πρέπει να είναι κάπως. Ενός ζευγαριού νευροχειρουργών πώς είναι;’.
Κάνοντας μια αναδρομή στη μέχρι τώρα καριέρα σου, για ποιες δουλειές αισθάνεσαι περήφανος;
‘Δεν πρόκειται να ανοίξω το στόμα μου και να τσακωθώ με αυτούς που θα αφήσω έξω. Όλοι υπέροχοι ήσασταν παιδιά. Μπράβο!’.
Αν δεν ήσουν ηθοποιός τι θα ήθελες να ήσουν;
‘Υπάλληλος στο τμήμα κατ' οίκον συναρμολόγησης της ΙΚΕΑ’.
Τι σημαίνει για σένα επιτυχία;
‘Ένα αγόρι δώδεκα χρονών μου είπε πως του άρεσε πολύ ο “Οιδίποδας”. Και χαμογέλασε. Αυτό!’.
Αν είχες ένα τζίνι τι θα του ζητούσες;
‘Ένα τόνικ’.
Υπάρχει κάποιο βιβλίο που σου άλλαξε την κοσμοθεωρία;
‘Όλα όσα έχω διαβάσει. Αυτή είναι και η δουλειά τους άλλωστε’.