Μία πόλη... δύο ιστορίες
Η ιστορία επαναλαμβάνεται δύο χρόνια μετά για Ρεάλ και Ατλέτικο Μαδρίτη ς

CHAMPIONS LEAGUE

Τελικά, η ιστορία επαναλαμβάνεται και όπως αποδείχθηκε πολύ νωρίτερα απ΄ότι κάποιος θα περίμενε . Δύο χρόνια μετά το «Da Luz» στη Λισαβόνα, εκεί που η Ρεάλ Μαδρίτης νικώντας (4-1) στην παράταση την Ατλέτικο Μαδρίτης, έβαλε το δέκατο πετράδι στο στέμμα της, οι δύο τους, θα διεκδικήσουν ξανά το τρόπαιο, αυτή την φορά στο Μιλάνο.
Ξένες στην ίδια πόλη, το βράδι του Σαββάτου στο χορτάρι του «San Siro», οι δύο ομάδες της ισπανικής πρωτεύουσας, θα «αποκαλύψουν» 1,06130 δις ευρώ, όσο αποτιμάται η αξία τους (697,80 για την Ρεάλ και 363,50 εκατ. ευρώ για την Ατλέτικο) και θα βρουν άλλους τόσους λόγους για να ορίσουν τις διαφορές τους. Πίσω στο χθες, σήμερα αλλά και στο αύριο.
Η Ρεάλ Μαδρίτης, ταυτισμένη με τον δικτάτορα Φράνκο, συνδέεται διαχρονικά με το Status, τις ανώτερες τάξεις, έστω και η διαδρομή δόξας της , συσπείρωσε ανθρώπους από όλα τα στρώματα. Παραμένει για τους φίλους της Ατλέτικο «el equipo del Gobierno, la verg?enza del Pa?s» (η ομάδα της κυβέρνησης, η ντροπή της χώρας).
Η Ατλέτικο, περισσότερο ουδέτερη, θεωρείται ότι εκπροσωπεί την εργατική τάξη της Μαδρίτης, έχοντας πάντα μια αίσθηση εξέγερσης. Κι όμως, ίσως αθέλητα, στα πρώτα χρόνια του Φράνκο, πριν εκείνος στην συνέχεια επιλέξει την Ρεάλ, εξυπηρέτησε τις επιδιώξεις της πιο μακρόβιας δυτικής δικτατορίας του 20ου αιώνα. Οχι γιατί σε εκείνη έκανε την πρώτη του απονομή ,στο δικό της πρώτο πρωτάθλημα αμέσως μετά τον Εμφύλιο (1940). Κυρίως, εξαiτίας της σύνδεσή της, έπειτα από δική του απόφαση, με τις ένοπλες δυνάμεις, αλλάζοντας ονομασία , από Athletic Club de Madrid σε Athletic Aviaci?n Club, και αποκτώντας χαρακτηριστικά στρατιωτικού συλλόγου, με μέλη από την αεροπορία.
Πάντως είναι αλήθεια ότι εκτός από τις γεωγραφικές, οι κοινωνικές και ταξικές ρίζες των δύο συλλόγων διαφέρουν, μέσα στην ίδια πόλη, δημιουργώντας τα δεδομένα της αντιπαλότητας. Γι αυτό και η διάκριση, στην συνείδηση των ανθρώπων της πρωτεύουσας- και όχι μόνο- είναι σαφής. Τέτοια που αποτυπώνεται ακόμα και στην επιλογή των εδρών τους. Το Santiago Bernabeu, βρίσκεται στον πλούσιο Βορρά της πόλης, ανάμεσα σε γραφεία πολυεθνικών και τράπεζες, ενώ για το Vicente Calderon, επιλέχθηκε ο Νότος της πρωτεύουσας, ένας χώρος, δίπλα σε ένα εργοστάσιο ζυθοποιίας.

Μόνο Μίλαν και Ίντερ
Πριν ακόμα ξεκινήσει ο τελικός στο San Siro , το Μιλάνο είναι η μοναδική ευρωπαική πόλη, που έχει δύο ομάδες πρωταθλήτριες Ευρώπης: Τις Ιντερ και Μίλαν. Θα είναι και η Μαδρίτη, μόνο εάν νικήσουν οι «ερυθρόλευκοι» του Ντιέγκο Σιμεόνε. Οτι και να γίνει πάντως η ισπανική πρωτεύουσα θα φτάσει τα 11 κορυφαία ευρωπαικά τρόπαια, αφήνοντας πίσω, στα δέκα, το Μιλάνο.
Η Ατλέτικο, που χάιδεψε το Champions League στην Λισαβόνα το 2014, θα επιχειρήσει για ένα τρόπαιο που ήδη της είχε διαφύγει στις Βρυξέλλες το 1974, απέναντι στη Μπάγερν. Ο Ντιέγκο Σιμεόνε, επαναλαμβάνοντας πως «υπάρχουν περισσότεροι από ένας τρόποι για να νικάς», γνωρίζει ότι καμία ομάδα δεν έχει αποτύχει την τρίτη φορά που το επιχείρησε. Και κυρίως, όποια απόκλεισε τον Πεπ Γκουαρντιόλα.
Το ποδόσφαιρο μερικές φορές δίνει μια δεύτερη ευκαιρία. Κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί στο San Siro, στον πρώτο τελικό που θα μεταδοθεί από το youtube. Αν η ιστορία να ακολουθήσει την πορεία της ή θα κάνει ένα νεύμα στην Ατλέτικο. Σε κάθε περίπτωση, χρησιμεύει για την δημιουργία της πιο όμορφης αυταπάτης. Στο δεύτερο μέρος του παιχνιδιού της ζωής μας.