Κριτική

Το γλυκό πουλί της νιότης ***

ΤΙ ΕΙΝΑΙ: Ένα ‘ποιητικό’ δράμα για την καθοδική συντριβή ενός αντιήρωα, ενός νέου τόσο φιλόδοξου όσο και ατάλαντου, που καταλήγει ζιγκολό δίπλα σε μια τόσο ματαιόδοξη όσο και παρηκμασμένη, ξανθιά ντίβα του κινηματογράφου, στην Αμερική του Νότου, του ’50.

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΑΩ: Μπορείς να απολαύσεις μια εικονο-ποιημένη απόδοση του σχετικά αδύναμου αυτού ψυχοδράματος, με σύγχρονη και ποιοτική αισθητική που προσομοιάζει στην τέχνη της performance περισσότερο.

INFO: Παραστάσεις μέχρι 7 Μαΐου.

Είμαστε ακόμα στην εποχή που το κοινωνικό ‘φαίνεσθαι’ υπερισχύει κατά πολύ του ‘είναι’. Πρόσθεσε και τη δύναμη της εικόνας, των σταρ, του κινηματογραφικού gros-plan, και έχεις το τέλειο στίγμα της παράστασης. Ο νεαρός επίδοξος Chance -της τύχης του Γ. Χριστοδούλου-, προτιμά το ρόλο James Dean-sex-symbol για να πετύχει οτιδήποτε, έστω και φαινομενικά, ακόμα κι ένα ψεύτικο συμβόλαιο. Ξυπνά στη γενέτειρά του πόλη του συντηρητικού Νότου, όπου δεν τον θέλει κανείς, και ενώ συνοδεύει τη μεσήλικα, ανασφαλή cine-star της Σ. Φυρογένη, στη δική της κραιπάλη, ονειρεύεται τον εφηβικό κι απαγορευμένο του έρωτα. Μόνο που ό,τι γράφει δεν ξεγράφει και η τραγική του πορεία, με το χρόνο να κυλά, φυγείν αδύνατον, στο θεατρικό κόσμο του Αμερικανού συγγραφέα Tennessee Williams.

Εγκλωβισμένη στην εικόνα όμως είναι και η σκηνοθεσία/σχεδιασμός και γενική επιμέλεια της παραγωγής της Ελληνίδας Άντζελας Μπρούσκου, με ικανή επιτελεστική (περφόρμανς) αισθητική. Βίντεο, προβολές, μικρόφωνα, τραγούδι, μουσική επένδυση (Nalyssa Green) αλλά κι ένας αλλοπρόσαλλος χορός να πλαισιώνει σαν tableau vivant τις κύριες ερμηνείες. Αν και δικαιολογημένη προσέγγιση στο συγκεκριμένο έργο και την ιστορία του, δεν συνάδει όμως με την άτολμη διασκευή κειμένου, που επιτρέπει στο λόγο να φλυαρεί θεατρικά εκεί όπου η συμβολική συμπύκνωση της εικόνας μεταφέρεται άμεσα. Επιπλέον ανόμοιο το ερμηνευτικό ύφος και η διδασκαλία μεταξύ των συντελεστών, κάποιοι από τους οποίους δεν είναι καν ηθοποιοί, όπως ο Νιγηριανός τραγουδιστής K. Nnebe κι οι χορευτές Δ. Δημητρίου και Σ. Σωτηρίου. Αναπόφευκτα λοιπόν ο εντυπωσιασμός της εικόνας υπερέχει του θεατρικού close up και απογοητεύει.

Αντίθετα, εντυπωσιακή κι ανατριχιαστική η ‘ομιλία’ του πολιτικού κατεστημένου, με τον έμπειρο Ντίνο Λύρα να μεταφέρει απόλυτα τον άκρατο συντηρητισμό, μείγμα εξουσιαστικής και θρησκευτικής εκμετάλλευσης, φέρνοντας στο νου τον εξίσου ανατριχιαστικό σημερινό Τραμπ των Αμερικανικών εκλογών.