Οι απώτεροι σκοποί της Τουρκίας

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΣΠΑΝΟΥ

Ακόμα και στην πρωτόγονη εμφάνισή τους στο ιστορικό προσκήνιο, στις περσικές περιοχές επί Γανζεβίδη, οι νομάδες Τούρκοι είχαν προδιαγεγραμμένους σκοπούς στους οποίους έμεναν αμετακίνητοι με υπομονή και επιμονή. Πριόνιζαν αθόρυβα τις ρίζες του κράτους που τους φιλοξενούσε κι όταν αισθάνθηκαν ισχυροί εξεγέρθηκαν, με σκοπό την κατάλυση και την κατάληψη της εξουσίας. Και ακολούθως όρμησαν στην ευρεία επέκταση με λεηλατικές επιδρομές σε κατακτητικούς στόχους όπως τη Βαγδάτη 1054, Μελιτινή 1057, Σεβάστεια 1059, Άνιον 1065.
Στη δεύτερη φάση κτύπησαν: Έφεσο 1304, Νίκαια 1308, Προύσα 1326 και πάλιν «Νίκαιαν είλον οι βάρβαροι» κατά Νικηφόρο Γρηγορά, Νικομήδεια 1337.
Στην τρίτη φάση σήμανε η μαύρη ώρα της Μικράς Ασίας, με πληθυσμό 9 εκατομμυρίων κατά τη στατιστική «American Philosophical Society-Late Ancient and Medieval Population» Pfiladelphia 1958 v.XLIII, p. 8. Και J.C. Russel «Recent Advances in Medieval Demography» 1965, p.99. Σκλάβωσαν τις προφυλακές και τα κάστρα της αυτοκρατορίας, την αποδυνάμωσαν με τις καταλήψεις των περιοχών του Ελληνισμού των μέσων χρόνων και όταν με τις ενδοελληνικές έριδες διεπίστωσαν την εξουθενωτική αδυναμία της βασιλεύουσας, πολιόρκησαν την Κωνσταντινούπολη πνίγοντας στο αίμα της τη χιλιόχρονη επικράτεια και διαλύοντας την ελληνική κοσμοκρατορία την 29η Μαΐου 1453. Ο Γεώργιος Παχυμέρης είναι περιγραφικός των γεγονότων του 14ου αιώνα (Μ.Ε.Ε. τ.β΄, σελ. 318).
Ό,τι απέμενε ήταν η «ευκαιρία» ολοκλήρωσης των σκοπών. Ανέμεναν υπομονετικά τον διχασμό των Ελλήνων, για να επιτύχουν την απόλυτη κυριαρχία με την εξάλειψη του «εχθρού» με τις πολεμικές επιχειρήσεις, τις γενοκτονίες και την εθνική κάθαρση στην Ιωνία, τον Πόντο, την Κύπρο. Ήταν βέβαιοι πως οι ξένες εξουσιαστικές δυναστείες θα άνοιγαν τις Κερκόπορτες κι οι χούντες θα παρέδιδαν αμαχητί τα τελευταία οχυρά του Έθνους. Τα τεκμήρια γράφονται με αίμα το 1922 και το 1974.
Βέβαια, οι νοήμονες αναλυτές των ιστορικών δεδομένων απορρίπτουν τερματισμό των τουρκικών επιδιώξεων και υποδεικνύουν την τελική φάση. Είναι θέμα λογικής αναμονής η εφαρμογή των τουρκικών σχεδίων στο Αιγαίο, στη Θράκη και στην Κύπρο. Η τουρκοκρατία στην Κύπρο αλαλάζει. Οι διεκδικήσεις της Θράκης δεν αποκρύπτονται. Επαναλαμβάνουν το κυπριακό μοντέλο. Στη δυτική μικρασιατική ακτή η στρατιά του Αιγαίου καραδοκεί. Και στα σχολεία τα Τουρκάκια ακονίζουν τις ορέξεις τους να διαπλεύσουν τον Έβρο «και να κατασπαράξουν με τα νύχια τους χίλιους Ρωμιούς το καθένα»!
Δεν απαιτούνται πολλές γνώσεις. Ούτε χρειάζονται ιστορικές διεισδύσεις σε άδυτα κεφάλαια της ιστορίας. Στις 373 λέξεις που προηγήθηκαν, καταγράφονται τα δεδομένα του παρελθόντος που προδιαγράφουν τα επερχόμενα του μέλλοντος. Για τους πρωτοετείς φοιτητές της σχολής της Ιστορίας τα σημεία τεκμηριώνουν τις προβλέψεις. Η Τουρκία επαναλαμβάνει την κακόβουλη και ύπουλη τακτική των χίλιων χρόνων αιματηρής επέλασής της στον χώρο των γεγονότων. Κι αν μετέχει σε συνομιλίες, η συμμετοχή της σε διάλογο είναι προσχηματική. Ό,τι αποδέχεται το απόγευμα το απορρίπτει το πρωί. Η διπλωματία της παίζει το αιώνιο παιγνίδι της απάτης. Τα μανίκια της είναι γεμάτα με άσους και βαλέδες. Η διπλωματία «Υψηλής Πύλης», που χάραξαν οι υποτελείς Φαναριώτες, βρίσκεται σε διαρκή δράση στα μισοσκότεινα παρασκήνια. Την εφαρμόζουν επί 5 αιώνες και επιβάλλουν υλοποίηση των σχεδίων τους. Δεν πρόκειται να διακινδυνεύσουν να χάσουν την παρτίδα αλλάζοντας τακτική. Σε κάθε στιγμή του διαλόγου κάτι κερδίζουν, μέχρι να σημάνει η ώρα που θα επιχειρήσουν το ολοκληρωτικό κέρδος. Κερδίζουν χωρίς να επαίρονται. Ήδη, χωρίς να δώσουν πέτυχαν τις παραλιακές εκτάσεις. 57% τουρκικές, 9% εγγλέζικες, 34% ελληνικές. Μας άρπαξαν το μεγαλύτερο μέρος χωρίς να το καταλάβουμε. Μόνο με τις παραλίες Καρπασίας μπορεί να υπάρξει κάποιο ισοζύγιο, φτάνει να το πάρουμε απόφαση μακριά από τη διαπραγμάτευση των εκλογικών συμφερόντων. Και η νότια παραλία της χερσονήσου, που θεωρείται τουρκικό κέρδος, γειτνιάζει με τις θαλάσσιες εκτάσεις των υδρογονανθράκων. Δεν κατάφεραν να τους αρπάξουν με τις απειλές, τα καταφέρνουν με τη διπλωματία των συνομιλιών…
Δεν γνωρίζω αν οι σύμβουλοι στις συνομιλίες έχουν σχέση με την ιστορία. Αλλά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τη γνωρίζει. Οφείλει να τη γνωρίζει. Ας ασχοληθεί με την επανάληψη όσων τον δίδαξαν οι δάσκαλοί του. Όσων τον έμαθε η πολιτική εμπειρία δεκαετιών. Και θα κινηθεί με φως στο δολερό μισοσκόταδο.