Η κατάρριψη ενός… μύθου!
Η Ομόνοια αποδεικνύει ότι τελικά δεν είναι τόσο εξαρτημένη όσο νομίζαμε από τον Νούνο Ασίς

ΟΜΟΝΟΙΑ
Ανδρέας Βιολάρης
Στην πιο κρίσιμη καμπή του πρωταθλήματος, η Ομόνοια βρίσκει ρυθμό. Στην πρεμιέρα των πλέι-οφ, οι «πράσινοι» επιβεβαίωσαν ότι βρίσκονται σε πολύ καλή κατάσταση, πραγματοποιώντας ίσως την καλύτερή τους φετινή εμφάνιση. Προφανώς βοήθησαν τα πολύ γρήγορα γκολ. Στο παρελθόν, όμως, σε παιχνίδια στα οποία προηγήθηκε -ακόμα και με 2-0-, έδωσε δικαιώματα και επέτρεψε στον αντίπαλο να ξαναμπεί στη διεκδίκηση βαθμολογικού κέρδους.
Προχθές τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Οι παίκτες του Βλάνταν Μιλόγεβιτς δεν εφησυχάστηκαν από το σκορ, δεν έδειξαν την παραμικρή χαλάρωση και παρέμειναν συγκεντρωμένοι και πιστοί στο πλάνο τους μέχρι το τελευταίο λεπτό. Και κάπως έτσι έφτασαν σε μιαν από τις λιγότερο αγχωτικές εντός έδρας νίκες της σεζόν.
Το ότι η Ομόνοια πραγματοποίησε μιαν από τις πιο ολοκληρωμένες εμφανίσεις της και γενικότερα βρίσκεται στην καλύτερή της κατάσταση από το ξεκίνημα της σεζόν, δεν είναι καθόλου άσχετο με το γεγονός ότι αρκετοί ποδοσφαιριστές διανύουν περίοδο φορμαρίσματος. Αυτό αφορά περισσότερο τους ποδοσφαιριστές της μεσοεπιθετικής γραμμής. Βρίσκονται σε φοβερή κατάσταση, δημιουργούν πολλές φάσεις, σκοράρουν ακατάπαυστα (11 γκολ στα τελευταία τρία ματς) και κατά διαστήματα προσφέρουν σπάνιας ομορφιάς στιγμές στον κόσμο τους. Χαρακτηριστική η απαράμιλλη φάση του 2ου γκολ.
Όλα τα πιο πάνω αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη αξία, αν αναλογιστεί κανείς ότι η Ομόνοια κάνει αυτά που κάνει στο γήπεδο το τελευταίο διάστημα χωρίς τον «εγκέφαλό» της, τον Νούνο Ασίς. Όχι γιατί ο Μπεμπέ δεν είναι πολύ καλός ποδοσφαιριστής ή γιατί οι υπόλοιποι παίκτες στερούνται ποιότητας ή προσωπικότητας, αλλά γιατί μέχρι πρόσφατα πιστεύαμε, λέγαμε και γράφαμε πως η Ομόνοια δεν μπορεί να λειτουργήσει το ίδιο καλά στον αγωνιστικό χώρο χωρίς τον αρχηγό της, τον φυσικό της ηγέτη.
Αυτός ο… μύθος άρχισε να αμφισβητείται το τελευταίο διάστημα και τελικά καταρρίφθηκε στο προχθεσινό ντέρμπι κόντρα στην Ανόρθωση. Ναι, η Ομόνοια μπορεί να παίξει το ίδιο καλά ή και καλύτερα χωρίς τον Νούνο Ασίς. Και ναι, τελικά δεν είναι τόσο εξαρτημένη όσο πιστεύαμε μέχρι τώρα από την παρουσία του Πορτογάλου «μάγου».

Πολυτέλεια και ευλογία
Έχοντας γράψει τα πιο πάνω, σε καμία περίπτωση δεν προσπαθούμε να μειώσουμε την αξία ή τη συνεισφορά του Νούνο Ασίς. Κάτι τέτοιο θα έμοιαζε με ιεροσυλία. Παραμένει ένας εξαιρετικός ποδοσφαιριστής, με τεχνικά και ηγετικά χαρίσματα που δεν έχει κανείς άλλος. Η παρουσία του στο ρόστερ της Ομόνοιας εξακολουθεί να αποτελεί πολυτέλεια για την ομάδα και ευλογία για τους συμπαίκτες του. Όχι μόνο για την αγωνιστική και ηγετική του παρουσία κατά τη διάρκεια του αγώνα, αλλά για κάθε στιγμή και λεπτό που περνάνε μαζί του στο γήπεδο. Αυτό μπορούν να το επιβεβαιώσουν οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές της Ομόνοιας, ειδικά οι νεαρότεροι. Έχουν δεκάδες ιστορίες να διηγηθούν για το πόσο τυχεροί νιώθουν για το συναπάντημά τους με έναν από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές που πέρασαν από την Κύπρο.
Είναι όμως σημαντικό για αυτούς να αρχίζουν να συνηθίζουν στην ιδέα και να ξεκινήσουν να πιστεύουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν το ίδιο καλά και χωρίς αυτόν. Αργά ή γρήγορα θα έρθει η στιγμή που ο Νούνο Ασίς θα αποχωρήσει και είναι σημαντικό για τους υπόλοιπους (παίκτες, προπονητές, διοίκηση και κόσμο) να νιώσουν ότι μπορούν να ζήσουν και να πετύχουν χωρίς αυτόν.