Editorial

Πόσες μάσκες;
Υπό κανονικές συνθήκες δεν έπρεπε να υπάρχει το καρναβάλι. Ναι, αποφάσισα να μιλήσω με κλισέ. Ίσως γίνω πιο κατανοητή, γιατί συμπαθής δεν θα γίνω καθόλου. Ποτέ δεν ήταν απώτερος σκοπός να με συμπαθεί όλος ο κόσμος. Και ίσως είναι και ο μοναδικός στόχος ζωής που επιτεύχθηκε και στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Θα πιω σε αυτό.
Το καρναβάλι, αγαπητοί μου, πρέπει να καταργηθεί. Μάλλον, καλύτερα θα ήταν αν εορταζόταν ολόχρονα. Θα μπορούσαν να διοργανώνονται 12 παρελάσεις ετησίως, με άρματα, κέφι και μπρίο. Κι αυτό γιατί καθημερινά έρχομαι αντιμέτωπη με ανθρώπους που φορούν τη μάσκα με το χαμόγελο ή τη θεατρική μάσκα της κωμωδίας, ξεχνώντας αρχές, ηθική, προσωπικότητα, αυτοσεβασμό και αυτοεκτίμηση. Αντ’ αυτού ισοπεδώνουν πίσω από ψεύτικα χαμόγελα τις αληθινές ανθρώπινες σχέσεις.
Μπορεί εγώ να κάνω λάθος, όπως είπε μια φίλη μου (μετρημένες είναι) ‘εσύ τσάκρισες και μετά συνάντησες ξανά τον εαυτό σου και δεν επέτρεψες να τον χάσεις’. Είμαστε άσπρο μαύρο, δεν ανεχόμαστε πλέον τις γκρίζες -βολεμένες, κατά εμέ- ζώνες. Και το βασικότερο, συμπονούμε τους ανθρώπους που το κάνουν, γιατί πλέον έχουν ξεχάσει ποιοι είναι και πώς είναι οι ίδιοί τους αν δεν το κάνουν. Τραζίκ!
Όχι, δεν είμαστε τέλειες, είμαστε αυτές που είμαστε. Δεν παρουσιάζουμε ψευδείς παραστάσεις, τέλεια χαμόγελα, καλοσιδερωμένα μαλλιά, φρύδια από τατουάζ, ψηλά καλοκαμωμένα ζυγωματικά και καπούλια, και προπάντων δεν παρουσιάζουμε τον εαυτό μας σαν την Πολυάννα και το μυστικό της χαράς. Μάλλον με Αλίκη μας κόβω, με μια καταραμένη σκουληκότρυπα.
Σαν παιδί λάτρευα το καρναβάλι. Η αγαπημένη μου στολή ήταν όταν ντύθηκα Ινδή. Μου πήγαινε μούρλια. Περνούσα τέλεια! Σιγά-σιγά μεγαλώνοντας, ωριμάζοντας, πέφτοντας, στέκοντας όρθια, κλαίγοντας και γελώντας ήρθα στα ίσα μου. Και συνειδητοποίησα ότι δεν χρειάζεται να τρέχω να κλείσω τραπέζι την Τσικνοπέμπτη, να ψάχνω απεγνωσμένα να βρω ξενοδοχείο, να αγοράζω στολή κουτουλού (και τα λοιπά). Όχι, απλώς μπορώ να βγάλω εκείνη τη συγκεκριμένη Κυριακή τα ‘παιδιά’ μια μεγάλη βόλτα στο άδειο κέντρο της Λευκωσίας και να απολαύσω για ακόμα μια φορά το δώρο που λέγεται… οικογένεια, όποια και αν είναι αυτή!