Πήγα Still Life… still-η άλατος!
Πάντα ήθελα να δω από κοντά μια παράσταση του Δημήτρη Παπαϊωάννου, και το όνειρο πραγματοποιήθηκε χάρη σε τρεις φίλους, που μου απέδειξαν ότι και μετά τη δουλειά υπάρχει… ζωή. Η παράσταση Still Life εμπεριέχει τόσα μηνύματα για τη ζωή του καθενός. Still life: εκείνη η στιγμή που σταματούν όλα γιατί είναι μια στιγμή ευτυχίας, σαν το θεατρικό tableau vivant που παγώνει τη σκηνή για να αποτυπωθεί ακόμα πιο έντονα το συναίσθημα. Still life: ακόμα και αν κουβαλάς το δικό σου ‘σταυρό’ ή τη δική σου πέτρα, προχωρώντας στη ζωή σου μπορείς να ανακαλύψεις και τις μικρές στιγμές χαράς. Ο μύθος του Σίσυφου μάς έφερε αντιμέτωπους για δύο ώρες με τον ίδιό μας τον εαυτό, τις εργασιακές σχέσεις, τις διαπροσωπικές, τις ερωτικές, τις οικογενειακές, τις προσωπικές, τις φιλοδοξίες μας, τις μικροπρέπειές μας, την καθημερινότητά μας, τις δυσκολίες μας και την κάθαρσή μας. Δεν είμαι κριτικός θεάτρου ή τέλος πάντων άνθρωπος του χορού ώστε να κατανοώ όλα εκείνα τα μηνύματα που έστειλε ο δημιουργός. Αλλά για δύο ώρες χωρίς λόγο το σώμα επικοινωνούσε και οι ψυχές έρχονταν κοντά, αρκούσε φυσικά να είχες την ενσυναίσθηση να το κατανοήσεις, φτάνει να είχες τη διάθεση να βγεις από το κουτί σου, να ξεγυμνώσεις το μικρόκοσμό σου, να τον αγαπήσεις και να πεις ‘ρισκάρω’ και ας πέσω, και ας ισορροπήσω σε μια σκάλα μονοπόδαρη, γιατί κάπου εκεί κοντά θα βρεθεί ένας άνθρωπος που με νοιάζεται και θα με βοηθήσει να μην πέσω. Προς Θεού, ο άνθρωπος δεν είναι εκεί για να ανεβαίνεις εσύ άνετα τα σκαλιά της επιτυχίας σου, αλλά για να στηρίζεις τους φόβους και να δώσεις πίσω την ενέργεια που με ανιδιοτέλεια σου πρόσφερε. Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμα. Θα αρκεστώ όμως να σου αναφέρω ότι με εντυπωσίασε η χρήση του φυσικού ήχου, η εσωτερικότητα της δημιουργικής σύλληψης, η μελαγχολία του Δημήτρη Παπαϊωάννου πάνω στη σκηνή και συνάμα η έντονη παρουσία του που ήταν πραγματικά καταλυτική. Σε ευχαριστούμε Δημήτρη Παπαϊωάννου. Σε ευχαριστούμε που μας θύμησες ότι, παρόλα όσα ζούμε, it is still… our life. Σ.Ι.