Editorial

#katidikamou
Καμιά φορά αισθάνομαι ότι ανήκω σε μια τυχερή μερίδα ατόμων, οι οποίοι έβαλαν στόχους στη ζωή τους και τους περισσότερους τους υλοποίησαν. Αλλά ξέρεις ποιο είναι το περίεργο; Βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι δεν έθεσα στόχους. Δεν είπα ποτέ στη ζωή μου ‘εγώ θα κάνω αυτό’. Ή μάλλον αυτό που ήθελα πολύ, όπως για παράδειγμα το να παίξω την ‘Ηλέκτρα’ στην Επίδαυρο, δεν πραγματοποιήθηκε. Αντίθετα κάποια χωρία της ‘Ηλέκτρας’ τα έχω αποστηθίσει για καθημερινή χρήση. Συνεπώς, μήπως πρέπει να αναιρέσω την άνωθεν δήλωση; Και από την άλλη, γιατί να το κάνω; Ό,τι μου έρθει στην γκλάβα μου και θέλω να το κάνω, γίνεται! Αλήθεια! Μόνο εκείνο το τζακ-ποτ δεν μου ήρθε, παρόλο που το σκεφτόμουν νυχθημερόν. Άρα η πραγματοποίηση των επιθυμιών μας δεν έχει να κάνει σε τίποτα με το σύμπαν. Ναι, αλλά η Ηλέκτρα; Η Επίδαυρος; Τα Όσκαρ; Εκείνο το σπίτι με θέα στη θάλασσα; Αυτά γιατί δεν τα απέκτησα. Τα ήθελα αλήθεια…
Μην μου πεις ‘έχεις χρόνο να τα αποκτήσεις’, γιατί θα σε πάρω αγκαλιά να γελάσουμε μετά δακρύων μαζί. Πότε, αγάπη, να πάω στην Επίδαυρο; Μόνο σαν τουρίστας τη βλέπω. Πότε να το πάρω το Όσκαρ; Μόνο στα όνειρα. Και πότε θα αποκτήσω σπίτι με θέα στη θάλασσα; Μόνο με μια λύση ή ένα τζακ-ποτ.
Συνεπώς συνειδητοποίησα ότι ο άνθρωπος αναπροσαρμόζει τα θέλω του βάσει των δεδομένων που έχει μπροστά του σε μια συγκεκριμένη στιγμή της πορείας του. Τουλάχιστον εγώ έτσι μπορώ να το αντιληφθώ. Δεν σημαίνει ότι στα 13 σου θα έχεις τα ίδια όνειρα με αυτά που έχεις στα 43 σου! Δεν γίνεται ματάκια μου! Το σημαντικό όμως όλων είναι να έχεις όνειρα και κάποια από αυτά να γίνονται στόχοι. Φανταζόμουν εγώ ότι το παιδί που ξυπνούσε στις 5 για να πάει στην Άνω Πόλη ώστε να κάνει πειρατικό ραδιόφωνο παίζοντας κλασική ροκ, στα 43 του θα ήταν αρχισυντάκτρια; Όχι, δεν ήταν στα όνειρά μου. Στα όνειρά μου ήταν το ραδιόφωνο, το BBC, το Radio 4, να κάνω θέατρο στο ραδιόφωνο. Με κάποιον τρόπο όμως το πέτυχα. Τρύπωσα στο Radio 4, γνώρισα τους χώρους κι έζησα 4 μαγευτικές ώρες με τον κύριο Mortimer να με ξεναγεί. Μίλησα με τον κύριο Θεοχάρους, τον πρώτο παραγωγό ραδιοφωνικού θεατρικού στο στούντιο Paris του Λονδίνου, όταν ηχογραφούσαν με κοινό και μετέδιδαν ζωντανά τα θεατρικά έργα αλλά και τα ραδιοφωνικά θεατρικά που έγραφαν ειδικά για το Radio 4. Συνεπώς, η περιέργεια, η δίψα, η ανάγκη αυτή με έναν άλφα τρόπο ικανοποιήθηκε. Όχι στο 100%, αλλά αρκεί για να με κάνει να χαμογελάσω και να θυμηθώ…
Το θέμα λοιπόν είναι ότι πρέπει να έχεις την ευστροφία στη ζωή να αλλάζεις τους στόχους σου, χωρίς να κάνεις εκπτώσεις στα θέλω σου. Γιατί αλλιώς πάντα θα αναζητάς κάτι. Και αυτό δεν είναι υγιές, αυτό είναι απωθημένο και τα απωθημένα φέρνουν πάντα ‘Blue Mondays’.