Πήγα... στον ‘Καρυοθραύστη’
Με το χορό, δεν το ’χω πολύ. Θα μπορούσα, αλλά... Θεωρώ, πως οι άνθρωποι που μπορούν να χειρίζονται με ξεχωριστό τρόπο και να αναδεικνύουν τις αναρίθμητες δυνατότητές τους επί σκηνής, είναι τουλάχιστον αξιοθαύμαστοι. Η παράσταση του Κωνσταντίνου Ρήγου ‘Καρυοθραύστης’, ήταν το λιγότερο καθηλωτική. Ακατάλληλη για οπισθοδρομικούς και νερόβραστους, αναζωογονητική για τους υπόλοιπους. Η ενήλικη βερσιόν του έργου του Τσαϊκόφσκι είχε ένταση, ρυθμό στην ιστορία και μια underground ‘γλυκάδα’ και αρμονία. Παρόλο που στο τέλος η γεύση ήταν γλυκόπικρη, αφού τα βήματα των χορευτών εξιστορούσαν μηνύματα που πολλές φορές τα προσπερνάμε. Μέσα σ’ όλα αυτά, μπορούσε κανείς εύκολα να διακρίνει το σκηνοθετικό, χορογραφικό αλλά και σκηνογραφικό στίγμα του Ρήγου, τον οποίο ελπίζουμε να βλέπουμε και συχνότερα. Γ.Χ.Π.