ΤΟ ΔΗΚΟ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΗΓΕΣΙΑΣ

Από την εσωστρέφεια
στο στοίχημα της προοπτικής


Η ηγεσία του κόμματος εμφανίζεται αρκετά σίγουρη ότι ο στόχος της θα επιτευχθεί και διαμηνύει ότι μπορεί να δώσει στο κόμμα και κατ’ επέκταση στον τόπο την αναγκαία προοπτική, καθώς θεωρεί ότι οι δύσκολες μέρες όσον αφορά στην κομματική ζωή έχουν παρέλθει…



Το κόμμα πέρασε μέσα από τη δίνη της πρώτης μεγάλης εσωκομματικής σύγκρουσης, μόλις δυόμισι μήνες μετά το εκλογικό συνέδριο. Ήταν αμέσως μετά την Κοινή Δήλωση Αναστασιάδη - Έρογλου, στις 11 Φεβρουαρίου 2014, όταν ο Νικόλας Παπαδόπουλος πήρε την απόφαση να αποχωρήσει το ΔΗΚΟ από την Κυβέρνηση, κρίνοντας ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης παραβίασε την προεκλογική συμφωνία του, στο μείζον κεφάλαιο του Κυπριακού




ΣΚΕΥΗ ΣΤΑΥΡΟΥ
Όταν την 1η Δεκεμβρίου του 2013 εκλέχθηκε ο Νικόλας Παπαδόπουλος στην Προεδρία του Δημοκρατικού Κόμματος έμελλε αυτή η αναμέτρηση να μείνει στην ιστορία των κυπριακών κομμάτων. Για πρώτη φορά, εν ενεργεία Πρόεδρος κόμματος, στην προκειμένη περίπτωση ο Μάριος Καρογιάν, έχανε με εκλογές την ηγεσία - έστω και μετά από ένα οριακό αποτέλεσμα. Με αφορμή, λοιπόν, τη συμπλήρωση δύο χρόνων, η «Σ» προχωρεί σε μια μικρή αποτίμηση της πορείας και της σημερινής κατάστασης του ΔΗΚΟ, υπό την Προεδρία του γιου του Τάσσου.

Το εκλογικό συνέδριο του 2013
και η αποχώρηση από την Κυβέρνηση
Ο Νικόλας Παπαδόπουλος ξεκίνησε την Προεδρία του με μια ισχνή πλειοψηφία, αλλά παράλληλα καθαρή πλειοψηφία σε επίπεδο Εκτελεστικού Γραφείου και Κεντρικής Επιτροπής και με τον Μάριο Καρογιάν να δείχνει ότι δεν πρόκειται να αποδεχθεί εύκολα το αποτέλεσμα. Ταυτόχρονα, πολιτικοί φίλοι του τελευταίου, εντός και εκτός κόμματος, έβαλαν στο στόχαστρο τον Ν. Παπαδόπουλο τόσο λόγω της διαφωνίας του στη στήριξη Αναστασιάδη, όσο και λόγω των αμφιβολιών τους ως προς τη… βιωσιμότητα μιας τέτοιας συγκυβέρνησης. Από την πλευρά του, όμως, ο νεοεκλεχθείς τότε Πρόεδρος του ΔΗΚΟ έδειχνε να «περιχαρακώνεται» ανάμεσα στους υποστηρικτές του, χωρίς όμως να προχωρά σε τολμηρές ή αποφασιστικές κινήσεις εσωκομματικής εκκαθάρισης των αντιπάλων του - όπως αφηνόταν κιόλας τότε να διαρρέει από τους κόλπους του κόμματος, και πιο συγκεκριμένα από το… στρατόπεδο Παπαδόπουλου. Αυτή λοιπόν η ατολμία ερμηνεύθηκε, και ακόμα ερμηνεύεται, από κάποιους ως αδυναμία του Νικόλα Παπαδόπουλου. Την ίδια στιγμή στελέχη επιμένουν ακόμη στα περί εκκαθάρισης, υποστηρίζοντας μάλιστα επί λέξει: «Ο Νικόλας είναι απλώς υπομονετικός και ‘‘κτυπά’’ την ώρα που πρέπει και όχι την ώρα που όλοι το περιμένουν».
Στο μεταξύ το κόμμα πέρασε μέσα από τη δίνη της πρώτης μεγάλης εσωκομματικής σύγκρουσης, μόλις δυόμισι μήνες μετά το εκλογικό συνέδριο. Ήταν αμέσως μετά την Κοινή Δήλωση Αναστασιάδη - Έρογλου, στις 11 Φεβρουαρίου 2014, όταν ο Νικόλας Παπαδόπουλος πήρε την απόφαση να αποχωρήσει το ΔΗΚΟ από την Κυβέρνηση, κρίνοντας ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης παραβίασε την προεκλογική συμφωνία του, στο μείζον κεφάλαιο του Κυπριακού. Αυτό από μόνο του ήταν μια ακόμα ιστορική πολιτική εξέλιξη, αφού ήταν η πρώτη φορά που το Δημοκρατικό Κόμμα αποχωρούσε από ένα κυβερνητικό σχήμα λόγω ενός πολιτικού θέματος και όχι λόγω προεκλογικών σχεδιασμών.
Οι συνεδριάσεις των συλλογικών οργάνων, τότε, υπήρξαν θυελλώδεις και πολύωρες και παρά το γεγονός ότι η άποψη Νικόλα επικράτησε τελικά, ήταν σαφές ότι το ρήγμα ανάμεσα στην ηγεσία του κόμματος και στον Μάριο Καρογιάν βάθαινε και οριστικοποιείτο. Αρκετοί πολιτικοί αναλυτές χαρακτήρισαν την αποχώρηση του ΔΗΚΟ από την Κυβέρνηση ως μια κίνηση «υψηλού ρίσκου», ενώ κάποιοι άλλοι μίλησαν για «βιαστική ενέργεια». Ουδείς αμφισβητεί, όμως, ότι τα μετέπειτα γεγονότα που ακολούθησαν σε σχέση με το Κυπριακό, αλλά και η ακολουθούμενη πολιτική από πλευράς Αναστασιάδη στις διαπραγματεύσεις, επαλήθευσαν την άποψη ότι η εν λόγω απόφαση ήταν λίγο ώς πολύ μονόδρομος, καθότι με δεδομένες τις θέσεις του κόμματος στο εθνικό ζήτημα, η εξέλιξη ήταν προδιαγεγραμμένη...

Το Μνημόνιο και ο ρόλος
του ΔΗΚΟ στη Βουλή
Η σύγκρουση ΔΗΚΟ και Κυβέρνησης στο Κυπριακό, με αφετηρία την εποχή της αποχώρησης του κόμματος από αυτήν, και που συνεχίζεται εντεινόμενη μέχρι σήμερα, δεν ήταν και τόσο συμβατή με τον ρόλο του ΔΗΚΟ εντός Βουλής. Και εννοούμε: Χωρίς το ΔΗΚΟ η Κυβέρνηση και ο ΔΗΣΥ από μόνοι τους δεν θα μπορούσαν να εφαρμόσουν το Πρόγραμμα που συμφωνήθηκε με την Τρόικα. Για όσους δε ανήκουν στο λεγόμενο μνημονιακό μπλοκ, το ΔΗΚΟ ενήργησε ευεργετικά, ενώ για όσους ανήκουν στο λεγόμενο αντιμνημονιακό μπλοκ, ενήργησε αρνητικά. Σε κάθε περίπτωση, το ίδιο το Δημοκρατικό Κόμμα υπεραμύνεται της στάσης του, προβάλλοντας τόσο τις περιπέτειες στις οποίες θα έμπαινε η χώρα αν έβγαινε από το Πρόγραμμα -και παραπέμπουν μάλιστα στο «κακό παράδειγμα» της Ελλάδας- όσο και τις βελτιώσεις που πέτυχε το Κόμμα στα μνημονιακά νομοσχέδια. Από την άλλη, οι αντίπαλοι του ΔΗΚΟ, που με εξαίρεση την ΕΔΕΚ κινήθηκαν πάντοτε αντιμνημονιακά, χρεώνουν στο ΔΗΚΟ την εφαρμογή του Μνημονίου. Όπως και να έχει, σήμερα οι συγκρούσεις σε σχέση με το Μνημόνιο φαίνεται να ανήκουν στο παρελθόν, ενώ στελέχη του κόμματος εκφράζονται με ανακούφιση για το γεγονός ότι «πέρασαν οι μέρες που όλη η Κύπρος ανέμενε να δει τι θα κάνει το ΔΗΚΟ στη Βουλή» και οι μέρες «που το κόμμα δεχόταν πιέσεις από όλες τις πλευρές». Τα ίδια στελέχη δεν διστάζουν μάλιστα να στηλιτεύσουν τον ρόλο του ΑΚΕΛ, των Οικολόγων, της Συμμαχίας Πολιτών αλλά και του ΕΥΡΩΚΟ, υποστηρίζοντας ότι τα συγκεκριμένα κόμματα «βολεύονταν» από τη στάση του ΔΗΚΟ και είχαν την πολυτέλεια να ψηφίζουν αντιμνημονιακά, ακόμα και όταν ψιθυριστά στους διαδρόμους της Βουλής… υπολόγιζαν την ψήφιση συγκεκριμένων νομοσχεδίων!

Το σήμερα και η προοπτική
Είναι σαφές πως το ΔΗΚΟ πέρασε μια δύσκολη περίοδο. Η σχεδόν διετής παραμονή του κόμματος στην αντιπολίτευση, πράγμα κάπως… ασυνήθιστο για το συγκεκριμένο κόμμα, τα μόνιμα ανοικτά μέτωπα με το ΑΚΕΛ και τον ΔΗΣΥ και οι κατά καιρούς εσωκομματικές «ίντριγκες» δημιούργησαν ένα δύσκολο περιβάλλον για τη νέα ηγεσία του κόμματος. Την ίδια ώρα, η καλή δημόσια εικόνα αλλά και η ηλικία του Νικόλα Παπαδόπουλου, σε συνδυασμό με την υπεροχή του Δημοκρατικού Κόμματος εντός του ενδιάμεσου χώρου, δημιουργούν -κατά την άποψη της ηγεσίας- αυτό που στελέχη του κόμματος χαρακτηρίζουν ως «αισιόδοξη προοπτική» για το μέλλον. Είναι προφανές ότι το πρόσφατο και εν εξελίξει «άνοιγμα» στην Ελένη Θεοχάρους και το κίνημα Αλληλεγγύη, αλλά και οι «χειρονομίες» επούλωσης εσωκομματικών πληγών, κινούνται ακριβώς στην κατεύθυνση καθιέρωσης του ΔΗΚΟ ως της κυρίαρχης δύναμης του χώρου πέραν του δικομματισμού ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ, ενός χώρου που αναζητά μονίμως έναν πιο ενεργό και σταθερό ρόλο στα πολιτικά δρώμενα του τόπου και που διαθέτει αναμφίβολα πολλές… κεφαλές έτοιμες και πρόθυμες να ηγηθούν.
Συνεπώς, το μεγάλο στοίχημα που θέλει να κερδίσει η ηγεσία του κόμματος, η οποία εμφανίζεται αρκετά σίγουρη για τον εαυτό της, αφού θεωρεί ότι οι δύσκολες μέρες όσον αφορά στην κομματική ζωή έχουν παρέλθει, είναι η αναγκαία προοπτική, που πλέον διαμηνύει ότι μπορεί να δώσει στο κόμμα και κατ’ επέκταση στον τόπο.