Τα λέμε…

Ναι, τα λέμε! Πλέον δεν ρωτάμε κανέναν αν πρέπει ‘να τα πούμε’. Τα λέμε χύμα και τσουβαλάτα και όποιος δεν καταλαβαίνει, τα ξαναλέμε. Και θα συνεχίσουμε να τα λέμε μέχρι να μαλλιάσει η γλώσσα μας. Έτσι είναι… μερικές φορές, για να καταλάβουν κάποιοι, πρέπει να τους πεις αυτό που θέλεις.
Εγώ πρόσφατα έμαθα να ζητώ αυτό που θέλω. Για την ακρίβεια μου έμαθαν δύο άνθρωποι -ξέρουν αυτοί ποιοι είναι… Τους οποίους και ευχαριστώ.
Όπως πρόσφατα έμαθα να λέω και αυτό με ενοχλεί. Πλέον δεν δείχνω απλώς τη δυσαρέσκειά μου, αλλά την εκφράζω και λεκτικά.
Περπατούσα παρέα με τα σκυλάκια μου, βλέπω μια -ο θεός να την κάνει- κυρία να κρατά διάφορα διαφημιστικά που βρήκε στο γραμματοκιβώτιό της και να τα πετά στο δρόμο. Δεν άντεξα.
- Κυρία, σας έπεσαν κάτι χαρτιά.
- Ααα… δεν είναι τίποτα, είναι διαφημιστικά.
- Και; Πρέπει να τα πετάξετε κάτω;
- Και εσένα τι σε νοιάζει;
- Με νοιάζει γιατί τα πετάτε στο δρόμο!
- Σπίτι σου είναι;
- Ναι κυρία μου, σπίτι μου είναι!

Αυτό το πράγμα με εκνευρίζει τα μάλα, το να κάνει κάποιος λάθος, να επιμένει στο λάθος του, να μην απολογείται, να μην καταλαβαίνει το λάθος και να το επαναλαμβάνει χωρίς ντροπή. Για αυτό έχω αποφασίσει να τα λέω. Όπως εγώ αποδέχομαι τα λάθη μου, ζητώ συγχώρεση και μαθαίνω, έχω την ίδια απαίτηση και από τους άλλους. Δεν είμαστε τέλειοι και δεν φτιαχτήκαμε να είμαστε. Αλλά τουλάχιστον ας προσπαθούμε για το καλύτερο. Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος μας, η καλύτερη βερσιόν του εαυτού μας. Όχι ο διπλανός ούτε ο παραδιπλανός. Γιατί και αυτοί κάτι στραβό έχουν που εσύ δεν το ξέρεις. Στόχος σου πρέπει να είναι ο καλύτερός σου εαυτός, αυτόν πρέπει να προσπαθήσεις να φτάσεις και να τον ξεπεράσεις. Και μπορείς να το κάνεις αυτό. Δες τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια του παιδιού σου, ή του σκυλιού σου αν δεν έχεις παιδί. Αυτά τα πλάσματα, τα παιδιά και τα ζώα, σε βλέπουν με αθωότητα. Για αυτά πρέπει να αποτελείς παράδειγμα. Σε βλέπουν και αντιγράφουν. Σκέψου, μόνο αν θα ήθελες το παιδί σου να είναι αγενές. Να είναι βρόμικο. Να είναι απατεώνας. Να ξεγελά. Να κοροϊδεύει. Να καθυβρίζει. Να δέρνει. Να σκοτώνει.
Εσύ γιατί πρέπει να το κάνεις;
Έρχονται γιορτές και το πνεύμα των Χριστουγέννων αναδεικνύεται σε κάθε μικρή ή μεγάλη καλή πράξη. Δεν φτάνουν μόνο τα λεφτά για να προσφέρεις. Δεν είναι μόνο η οικονομική ενίσχυση στον Χ ή Ψ σύλλογο, αλλά είναι και οι καθημερινές καλές πράξεις που μπορείς να κάνεις εκεί που δεν το περιμένεις.
Κι όσο εσύ δεν τις κάνεις τόσο εγώ θα σ’ τη λέω… και χωρίς να σε ρωτώ!