FUTURE IS HERE

Πίσω στη φύση με τον Νικόλα Κουτσοπέταλο

Ο Νίκος Κουτσοπέταλος ξέρει και μας δείχνει πως τα πράγματα μπορούν να γίνουν κι αλλιώς! Μισός Κύπριος και μισός Ελλαδίτης, γεννημένος στην Αθήνα και μεγαλωμένος στη συνοικία του Ταχτακαλά, ο Νίκος δέχτηκε πολλές επιρροές. Η γειτονιά του όμως στο κέντρο της Λευκωσίας ήταν εκείνη που έπαιξε τον πιο καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του. Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στην Πάτρα και μετά ακολούθησε ένα course για chefs στην Αθήνα, ενώ στο δεύτερό του πτυχίο ασχολήθηκε με Αρχιτεκτονική και Design.

Με την επιστροφή του στην Κύπρο ανέλαβε διάφορα projects τα οποία όμως ναυάγησαν λόγω της οικονομικής πραγματικότητας. Σήμερα δουλεύει ως σεφ. Επέστρεψε πίσω στο νησί λόγω της αναδουλειάς που επικρατούσε στην Αθήνα, νομίζοντας ότι αυτό θα ήταν προσωρινό, αλλά ‘ουδέν μονιμότερο του προσωρινού’. Φέτος κλείνει τρία χρόνια εδώ, και θυμάται τη δυσκολία προσαρμογής και την προσπάθεια που κατέβαλε για να φέρει την Κύπρο στα μέτρα του. ‘Είναι η κουλτούρα που επικρατεί στην Κύπρο αυτό που μ’ ενοχλεί’, παραδέχεται. ‘Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι και στην Κύπρο τα πράγματα, ευτυχώς, αλλάζουν’, συμπληρώνει.
Ό,τι κάνει σχετίζεται με τη Μαγειρική, σ’ ένα ευρύτερο πλαίσιο. Ως εκ τούτου, τους πρώτους μήνες στην Κύπρο βάλθηκε να δημιουργήσει έναν στάβλο. Κι ο λόγος; ‘Άρχισα όντας άνεργος, για να σκοτώνω την ώρα μου. Βέβαια, πέρα απ’ αυτό, είχα μεράκι και αγάπη για τα ζώα από μικρός’. Τα ερεθίσματα που έλαβε στη γειτονιά του ήταν, εξίσου, ουσιώδη για την απόφασή του. ‘Άνθρωποι από όλα τα μέρη, πρόσφυγες απ’ όλη την Κύπρο κι οι θύμισες του πατέρα μου από την ελληνική ύπαιθρο. Δεν ήθελαν να ασχοληθώ όμως επειδή ήξεραν τι βάσανα προϋποθέτει’.
Του παραχωρήθηκε, λοιπόν, μια αναξιοποίητη έκταση από ένα φίλο του, την έφτιαξε, και άρχισε δειλά-δειλά... ‘Σήμερα έχω σχεδόν όλα τα οικόσιτα: κότες, γαλοπούλες, φαραόνες, πάπιες, γάλους, χήνες, κουνέλια, κατσίκες, πρόβατα, ορτύκια, φασιανούς, σκύλους και γάτες. Σε ένα μέρος της έκτασης έστησα και περιβόλι με ντομάτες, αγγουράκια, μπρόκολα, κουνουπίδια, βότανα…’.
Η μανία του με τα παραδοσιακά κυπριακά προϊόντα και τις αυθεντικές πρώτες ύλες του έδωσε εξίσου ισχυρή ώθηση. “Είχα κάνει μια μεγάλη έρευνα, μάζεψα σχετικές πληροφορίες, ρώτησα κι έμαθα. Οι πρώτες ύλες είναι ιδιαίτερα σημαντικές για να παρασκευάσεις λόγου χάρη τα νόστιμα λουκάνικα των παππούδων μας. Μου έλεγαν οι δικοί μου ‘αν έτρωες λουκάνικα της μάνας μου…’. Ε, λοιπόν, είμαι στην ευχάριστη θέση να φτιάχνω τέτοια λουκάνικα εν έτει 2015”.
Παρασκευάζει τα προϊόντα του ανάλογα με την εποχή. ‘Φέτα, χαλούμι, τραχανάς κυπριακός, τραχανάς ελληνικός, χυλοπίτες, αβγά ξιδάτα, χαλούμια, λουκάνικα, λούντζες, μπέικον και άλλα πολλά παράγωγα έχουν τα περισσότερα χρονοδιάγραμμα α λα παλαιά. Δεν παραγνωρίζω, από την άλλη και τα σύγχρονα μέσα συντήρησης. Θα ήταν παλαβό να μη χρησιμοποιούμε τα μέσα που διατίθενται σήμερα’.

Η αυτονομία που του προσφέρει ο στάβλος και το περβόλι τον χαροποιούν. ‘Φτάνω στο σπίτι με ένα γεμάτο αυτοκίνητο με προϊόντα που ξέρω ότι είναι αληθινά ποιοτικά. Είδα το σπόρο να γίνεται φυτό και να καρποφορεί. Είδα, δηλαδή, μια ποικιλία από καλούδια να δημιουργούνται και να μεγαλώνουν, συμβάλλοντας, κι εγώ με τον τρόπο μου, σ’ αυτό’.
Αντιμετωπίζει την κρίση κυρίως ως κρίση ταυτότητας. Μια άρνηση προς το παρελθόν. “Όλοι οι γονείς θα μπορούσαν να μεταφέρουν ορισμένες ιδέες, με τον ίδιο τρόπο που μου τις μετέφεραν οι δικοί μου. Γνωρίζω ορισμένα νεαρά άτομα που ασχολούνται, αλλά είναι ως επί το πλείστο παιδιά της υπαίθρου -είναι σπανιότερο με παιδιά της πόλης. Αυτή η στάση ζωής είναι κουλτούρα, ιδεολογία. Αυτό είναι πραγματική κουλτούρα! Έχω νιώσει ουκ ολίγες φορές ότι λοιδορούν αυτούς που ‘παιδεύονται’ με τη γη. Εγώ το θεωρώ μαγκιά, όχι χωρκαθκιό”.
Όσον αφορά στην ανάληψη ανάλογων εγχειρημάτων από νέους, σχολιάζει: ‘Βλέπω ότι θα μπορούσε να γίνει σε ευρεία κλίμακα. Πολλοί έχουν μια έκταση ακαλλιέργητης γης. Και δεν είναι μόνο αυτό, το μάζεμα στο σπίτι, η διάθεση και το ψήσιμο έχουν κι αυτά τη δική τους ομορφιά. Με έναν τρόπο… όπως τότε, αλλά με γνώμονα πάντα το σήμερα’. Τι πρέπει να έχω κατά νου, όμως, πριν ξεκινήσω; ‘Να αγαπάς και, κυρίως, να σέβεσαι τα ζώα, προσφέροντάς τους ποιοτική ζωή. Να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις τις δυσκολίες και να διαθέτεις μεγάλο μερίδιο του χρόνου σου. Να μην το κάνεις βιοποριστικά, επειδή έτσι μπαίνεις σε άλλα μονοπάτια’.
Τέλος, μας δίνει μια ιδέα για το πώς θα προχωρήσει στο μέλλον: ‘Το όλο project είναι σύνθετο και για την υλοποίησή του πρέπει να πραγματωθούν ακόμη δύο ιδέες: η πρώτη (η οποία βρίσκεται σε στάδιο υλοποίησης) είναι να δημιουργήσω ένα εργαστήρι στην παλιά Λευκωσία στο οποίο θα μεταποιώ δικά μου προϊόντα σε μικρές εννοείται ποσότητες, τα οποία θα διατίθενται σε ανθρώπους που θέλουν να μάθουν ‘τον τρόπο’ ή έχουν πεθυμήσει τις αυθεντικές γεύσεις. Δεύτερο, ευελπιστώ να στήσω ένα εστιατόριο με πρώτες ύλες αυτά ακριβώς τα προϊόντα, με συνταγές των παππούδων μας αλλά και με σύγχρονες πινελιές’.