CITY LIFE

Ζήνωνας Τζιάρρας

Ειδικός Επιστήμονας, Τμήμα Κοινωνικών & Πολιτικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο Κύπρου.
29 ετών

Πού: Tον συναντήσαμε στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας.
Πότε: ???????????????.

Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με τα της πολιτικής, σε μια εποχή που οι νέοι απομακρύνονται όλο και περισσότερο απ' αυτήν.
Κοινωνικές και πολιτικές ανησυχίες είχα από τα μαθητικά μου χρόνια. Ωστόσο, διάφορες απόψεις που άκουγα να εκφράζονται, μου δημιουργούσαν περισσότερο ερωτηματικά παρά μου έδιναν απαντήσεις. Με την έναρξη των σπουδών μου άδραξα την ευκαιρία να μελετήσω, να ενημερωθώ και να έρθω σε επαφή με διάφορες προσεγγίσεις και αντιλήψεις. Ήταν εκείνη την περίοδο που πείστηκα πως η πολιτική, ως επιστημονικό πεδίο και καθημερινή πρακτική, έχει κεντρικό -μολονότι παρεξηγημένο- ρόλο στην κοινωνία. Όποιος την αγνοεί, θεωρώ, δεν μπορεί να είναι ολοκληρωμένος πολίτης με κοινωνικό αντίκτυπο, εξ ου και η σημερινή μου ενασχόληση με το συγκεκριμένο αντικείμενο.
Και ποιο θα ήταν για σένα το μελλοντικό, ιδανικό, εργασιακό σενάριο;
Το πανεπιστήμιο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η δουλειά του πανεπιστημιακού ακαδημαϊκού έχει μεν προκλήσεις αλλά και προτερήματα. Απαιτεί τη συνεχή ενημέρωση, μελέτη και μια ισοζυγισμένη διδασκαλία που να προωθεί και να παράγει κριτική σκέψη. Είχα την τύχη να ζήσω αυτή την εμπειρία τόσο στην Αγγλία όσο και στο Πανεπιστήμιο Κύπρου όπου διδάσκω για το τρέχον εξάμηνο.
Γιατί πιστεύεις ο κόσμος έχει πλέον τεράστια δυσπιστία στην πολιτική και όσους την ασκούν;
Αυτή η δυσπιστία πηγάζει από την αποτυχία των πολιτικών ελίτ μέσα από τα χρόνια να ικανοποιήσουν τις ανάγκες του λαού. Οφείλεται επίσης στην αδυναμία του -κατά τ’ άλλα δημοκρατικού- πολιτικού συστήματος να λειτουργήσει με ένα συμμετοχικό τρόπο με τον οποίο οι πολίτες θα εμπλέκονταν τακτικά στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Βέβαια, στην εν λόγω εξίσωση δεν παίζουν ρόλο μόνο οι αδυναμίες του συστήματος αλλά και οι ατομικές ευθύνες, τα συμφέροντα και το ήθος των ανθρώπων που μετέχουν στην πολιτική ηγεσία.

Και τι κάνεις όταν δεν σ' εκφράζει κανείς πλέον. Αποχή;
To ζήτημα της αποχής είναι μεγάλο, γι’ αυτό θα αρκεστώ να πω πως, κατά τη γνώμη μου, η αποχή δεν είναι η λύση. Τουλάχιστον προς το παρόν, οι εκλογές είναι το ισχυρότερο μέσο των πολιτών, μαζί με τo δικαίωμα της διαδήλωσης και της απεργίας, που επιτρέπει στους πολίτες να επηρεάσουν κάπως την πολιτική εξουσία. Επιπρόσθετα, η δημοκρατία, με όλα της τα μειονεκτήματα επιτρέπει στους πολίτες να εμπλακούν και να οργανωθούν σε διάφορα σύνολα, για να διεκδικήσουν τις αλλαγές που θέλουν.
Πώς θα χαρακτήριζες το πολιτικό ήθος και πολιτισμό της Κύπρου. Είμαστε πιο... παλιομοδίτες στα της πολιτικής σε σχέση με άλλους λαούς;
Η κάθε χώρα είναι ξεχωριστή. Παρ’ όλα αυτά το πολιτικό ήθος απορρέει από το ατομικό και, κατ’ επέκταση, το κοινωνικό ήθος. Δεν είναι θέμα συμπεριφοράς, ρητορικής ή πολιτικών πρακτικών. Μιλάμε για κάτι βαθύτερο, τη φύση μας. Στην ουσία τους, οι άνθρωποι είναι παντού οι ίδιοι παρά τις πολιτισμικές και άλλες επιφανειακές τους διαφορές. Αν συγκρίναμε τις κοινωνίες και τις πολιτικές ελίτ του κόσμου μεταξύ τους, θα βλέπαμε ότι, αναλογικά, οι βασικές δομές και πολιτικές πραγματικότητες δεν έχουν πολλές διαφορές. Η διαφορά βρίσκεται στο πόσο συνειδητοποιημένος είναι ο κάθε λαός και η κάθε πολιτική δύναμη για την κατάσταση και το ρόλο που έχει. Σχετικά με την Κύπρο, μάλλον θα έκανα λόγο για πολιτική κουλτούρα και θα έλεγα ότι, όπως και σε πολλές άλλες χώρες, στερείται συνειδητοποίησης και παρουσιάζει αποσύνδεση από τις πραγματικότητες που μας περιτριγυρίζουν.
Ποια χώρα θεωρείς πως είναι παράδειγμα προς μίμηση στον τρόπο που λειτουργεί το κράτος, οι νόμοι, οι θεσμοί;
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει το τέλειο παράδειγμα κράτους. Καλές εκδοχές του παρόντος πολιτικού συστήματος είναι ίσως οι σκανδιναβικές χώρες και η Ελβετία λόγω της ύπαρξης ενός πιο κοινωνικού κράτους και κάποιων προσπαθειών για μια πιο άμεση δημοκρατία. Έχουν βέβαια και αυτές τα δικά τους προβλήματα.
Ένα μικρό νησί μπορεί να παίξει ρόλο στη διεθνή πολιτική; Ή μήπως είναι αδύνατον;
Υπάρχουν πολλά μικρά κράτη που έχουν ισχυρή παρουσία στη διεθνή σκηνή, δυσανάλογη του μεγέθους τους. Για παράδειγμα, το Ισραήλ, το Κατάρ και η Νορβηγία. Η Κύπρος θα μπορούσε κάλλιστα να παίξει ένα διεθνή ρόλο, ιδιαίτερα δεδομένης της γεωστρατηγικής της θέσης. Για να επιτευχθεί όμως κάτι τέτοιο πρέπει να υπάρχει όραμα, γνώση και στρατηγικός σχεδιασμός που να λαμβάνει υπόψη τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του νησιού.
Κανόνας στην πολιτική είναι...
…. η πάλη για την εξουσία.