Θανάσης Λάλας
Alpha C.K. Art Gallery 15-30 Οκτ

‘Ένα νησί σε μια θάλασσα χρωμάτων’. Αυτός είναι ο τίτλος της νέας δουλειάς του Θανάση Λάλα. Μια δουλειά η οποία είναι δομημένη με έντονα χρώματα και εκρηκτικότητα για να μας αποδείξει πως η τέχνη δεν φτιάχνεται μόνο για τους τοίχους αλλά μπορεί κάλλιστα να εφαρμοστεί σε αντικείμενα καθημερινής χρήσης, να καλύψει επιφάνειες και γωνίες. Οι ζωγραφικές και γλυπτικές του δημιουργίες έχουν σκοπό να μας ‘μιλήσουν’ για την ανάγκη της επαφής και της αισθαντικότητας του ενός προς τον άλλο. Για την ιδέα της κοινής απόλαυσης, επιδιώκοντας μέσω του ‘χορού’ των αισθήσεων να επαναφέρουμε τον άνθρωπο μέσα σε έναν άλλο τρόπο ζωής, του αναγκαίου και όχι του καταναλωτικού και περιττού. Οι ανθρωπόμορφες φιγούρες του Λάλα δηλώνουν έντονα την απώλεια του ουσιαστικού. Όπως γράφει πολύ εύστοχα το δελτίο Τύπου ‘Βλέποντας τις εικαστικές ιδέες του Θανάση Λάλα, διακρίνετε εύκολα έντονα αφτιά -καιρός να ξανακούσουμε ακόμα και ψίθυρους, έντονα μάτια, καιρός να ξαναδούμε την ‘υπεροχή’ των άλλων και όχι τα σκουπίδια της ‘δικής μας επιτυχίας’-, επίσης μακριά ζωντανά χέρια ικανά να αγγίξουν και τα πιο μακρινά, χείλη έτοιμα να φιλήσουν με σκοπό να κατακτηθούν και όχι μόνο να κατακτήσουν, πόδια που πετούν και περπατούν στον αέρα έχοντας την αίσθηση μιας ανύπαρκτης βαρύτητας!’. Όπως λέει και ο ίδιος ο Θανάσης “Είμαι ‘η ανάγκη μου’ να μιλήσω για το σκοτάδι, σε καιρούς φωταγωγημένους με ‘υπερβολή’! Κάθε φορά χρησιμοποιώ εργαλεία και υλικά για να κρύψω ή να ‘φανερώσω’ στοιχεία που κουβαλάμε και μας βαραίνουν, ενώ θα έπρεπε να μας κάνουν πιο ανάλαφρους και χαρούμενους. Έχουμε μάτια και δεν βλέπουμε ο ένας τον άλλο, έχουμε αφτιά και δεν ακούμε παρά μόνο το ‘εγώ’ μας, έχουμε χέρια, αλλά δεν επιδιώκουμε πια την απόλαυση της αφής. Ξεχάσαμε τη χαρά που κρύβει το χάδι, τη χαρά της επαφής, τη διπλή δύναμη του χορού των ‘δύο’ πάνω σε έναν κοινό σκοπό, με στόχο το ‘εμείς’”. Ας ξαναβρούμε λοιπόν την αλήθεια μέσα μας, το μυστήριο της ύπαρξής μας, τον ερωτισμό μας, την επικοινωνία και δοτικότητά μας, το δραστήριο και ζωντανό εαυτό μας και όχι τον ‘μόνιμο κάτοικο του καναπέ και της καρέκλας’-μεταφορικά και ουσιαστικά.