Editorial

Αλλάζουμε…
Ή τουλάχιστον πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία. Είναι πραγματικά στενάχωρο να ακούς νέους ανθρώπους με οπισθοδρομικές απόψεις. Είναι λυπηρό να μη θέλεις να βγεις από το κουτάκι του βολέματός σου. Χαίρομαι τους ανθρώπους που θέλουν να λειτουργούν πρωτοποριακά. Και το να είσαι πρωτοπόρος είναι άσχετο με την ηλικία σου. Είναι θέμα χαρακτήρα, το πώς σε μεγάλωσαν και το πώς μεγάλωσες εσύ τον εαυτό σου. Η ζωή δεν είναι άσπρο ή μαύρο, αλλά έχει και το γκριζάκι της, έχει και το off white της. Και έχει κι άλλα χρώματα, φτάνει να έχεις τη διάθεση και τη διορατικότητα να τα δεις. Η καθημερινότητα είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της φαντασίας και της δημιουργικότητας. Για αυτό πρέπει να αλλάζεις την κάθε μέρα, να της δίνεις ένταση, πάθος, να της δίνεις τη ζωή που θέλεις εσύ να ζήσεις. Σ’ το λέω γιατί κι εγώ πέφτω καμιά φορά στη μαρμίτα της καθημερινότητας και ψάχνω τρόπους να σωθώ. Ψάχνω ένα τραγούδι, έναν άνθρωπο και στιγμές. Έχω ανάγκη να δημιουργώ αναμνήσεις και εικόνες έντονες για να αναπολώ και να μου δίνουν το έναυσμα να πλάσω ακόμα περισσότερες. Θέλω να γεμίσω το σκληρό μου με ουσιαστικά δικά μου πράγματα. Δεν θέλω πλέον να τον καίω με θέματα που ενδιαφέρουν άλλους. Ζητώ πολλά; Ζητώ τη ζωή μου. Κάτι τέτοιες στιγμές θυμάμαι το θεατρικό έργο ‘Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι’ του Τένεσι Ουίλιαμς, κάτι τέτοιες στιγμές αντιλαμβάνομαι πώς ‘χάθηκε’ ο Σεμπάστιαν και πώς … καταστράφηκε η Κάθριν. Κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι ότι όλα θα ήταν καλύτερα αν μαθαίναμε από μικροί να κοιτούμε μπροστά, παρόλα τα εμπόδια και τις δυσκολίες. Παρόλες τις τρικλοποδιές και τα λόγια του κόσμου, εμείς θα πρωτοπορούσαμε. Αυτό που θα έκανες για να επιβιώσεις στο εξωτερικό, κάνε το και στο εσωτερικό. Κάνε το για σένα, τις αξίες και την πατρίδα σου. Μην κοπιάρεις, δημιούργησε. Γι’ αυτό ψάχνω μια αλλαγή. Γιατί βαρέθηκα να δικαιολογώ τις επιλογές μου, κουράστηκα να κρύβω το χιούμορ μου επειδή δεν το αντιλαμβάνονται κάποιοι, και να ντρέπομαι που χαμογελώ είτε από χαρά είτε από άμυνα. Αυτή είμαι… συγγνώμη κιόλας, αλλά γιατί πρέπει να ζητώ συγγνώμη γι’ αυτό που έγινα; Γι’ αυτά που άκουσα και έζησα; Γιατί πρέπει πάντα κάτι και κάποιος να μας κρατά πίσω;