Editorial
Τι χρώμα έχει η ευτυχία;
… η χαρά; Η αγάπη; Τι χρώμα έχουν όλα όσα επιθυμείς; (καλέ σαν διαφήμιση μιλάω!). Εγώ σε όλα αυτά βάζω το λευκό, έστω και αν δεν είναι χρώμα. Ένα εκτός πλαισίου λευκό που διαχέεται, που εξαπλώνεται, που σε τυλίγει σαν σύννεφο. Ένα λευκό που μπορεί να γίνει κόκκινο, γαλάζιο και κίτρινο. Το χρώμα της ευτυχίας το καθορίζεις εσύ. Κι εγώ σε πείσμα όλων όσοι δεν θέλουν να ευτυχήσω, είμαι ευτυχισμένη! Γιατί δυστυχώς η ιστορία της κατσίκας επαναλαμβάνεται σε κάθε στιγμή της ζωής μας και σε κάθε περίσταση. Υπάρχουν αυτοί που δεν θέλουν τη δική σου κατσίκα-ευτυχία να είναι στρουμπουλή και καλοζωισμένη. Εύχονται να τα κακαρώσει. Στο πείσμα λοιπόν όλων αυτών, τους λέω στα μούτρα ‘ότι είμαι ευτυχισμένη, που να σκάσετε’! Μήπως φταίνε τα μυοχαλαρωτικά, τα παυσίπονα και κάτι ενέσεις που μου έβαλε ο Τάκης για την ψύξη και αντιδρώ έτσι; Ο Τάκης είναι ο ορθοπεδικός όλης της οικογένειας πλέον, να είναι καλά ο άνθρωπος… Εν μέσω λοιπόν ενέσεων, αλοιφών, χαπιών, και προετοιμασιών, θέλω να δηλώσω απερίφραστα ότι δεν θα πάψω να χαμογελώ έστω και ηλιθιωδώς. Γιατί οι φίλες μου είναι καλά, η μια βέβαια έπαθε μετατόπιση λεκάνης, η άλλη είναι αλαφροΐσκιωτη, η άλλη έχει πρόβλημα με το στομάχι της, αλλά κατά τα άλλα είμαστε καλά, γερές και δυνατές. Η οικογένειά μου είναι καλά, ε εντάξει η αδερφή μου έπαθε δισκοπάθεια, ο γαμπρός μου έπεσε από τις σκάλες και η μαμά μου συνεχίζει την αποθεραπεία μετά την επέμβαση στο ισχίον. Και γενικά όλοι χαίρουμε άκρας υγείας. Δόξα τω Θεώ να λέμε, γιατί δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να σου φέρει η ζωή.
Εμένα η ζωή πάντως μπορεί να μη μου έφερε έναν πρίγκιπα σε άσπρο άλογο -ηλίθιοι παραμυθάδες μάς φάγατε τα νιάτα- αλλά μου έφερε έναν άνθρωπο να κουρνιάζω όταν πονά η μέση μου, να πειράζω όταν έχω τα κέφια μου και να ανέχεται τις ιδιοτροπίες μου. Γιατί μπορεί να με διαβάζεις και να φαίνομαι καλό και easygoing παιδί, αλλά μεταξύ μας είμαι κέρατο βερνικωμένο (Βαλεντίνα, μην κουνάς το κεφάλι σου σε βλέπω!). Αυτός ο άνθρωπος είμαι τυχερή που με επέλεξε και είναι τυχερός που τον επέλεξα, τα φαινομενικά ετερώνυμα με τον καιρό ωρίμασαν, δέθηκαν και δεν χωρίζουν αλλά παίρνουν αποφάσεις για το κοινό τους μέλλον. Αυτόν τον Σεπτέμβριο τον αγαπώ, γιατί κλείνω 12 χρόνια στην Κύπρο και παρόλες τις αντιξοότητες, τα προβλήματα, τις δυσκολίες θα επιστρέψω στο θρανίο της ζωής και θα έχω διπλανό! Έτσι, όταν χτυπήσει το κουδούνι, θα μπούμε μαζί στην τάξη και θα ξεκινήσει το μάθημα… αυτό που περιμένω είναι το διάλειμμα… Φαντάζεσαι παιχνίδι;
Καλή επιστροφή και… στροφή!