Τακούσιης-Καραπατάκης Project
‘Colours of another sky’ στην Αξιοθέα

O Μαρίος Τακούσιης (πιάνο) και o Γαβριήλ Καραπατάκης (άταστο μπάσο) παρουσιάζουν μουσική από τη νέα τους δισκογραφική δουλειά ‘Colours of another sky’ στο πλαίσιο του 18ου Πολιτιστικού Φεστιβάλ του Πανεπιστημίου Κύπρου. Μαζί τους θα είναι ο Ζαχαρίας Σπυριδάκης, ένας χαρισματικός λυράρης της νέας γενιάς από την Κρήτη. Μέσω της νέας πρότασής του, το πρωτοποριακό και καινοτόμο αυτό σχήμα στο χώρο της κυπριακής τζαζ σκηνής, το οποίο κατάφερε με επιτυχία να φέρει δυο κόσμους μαζί, της παραδοσιακής μουσικής, έχοντας στοιχεία από Κύπρο, Κρήτη, Ελλάδα και Μικρά Ασία, και της τζαζ, διατηρώντας τα στοιχεία της αλληλεπίδρασης, του αυτοσχεδιασμού και της ελευθερίας στην έκφραση, εμβαθύνει το λυρισμό του και διευρύνει νέα μουσικά πεδία αλληλεπίδρασης. Στόχος, να αναπτύξουν τη βασισμένη στην τζαζ μουσική τους, τον αυτοσχεδιασμό και φυσικά τη διάθεση του είδους αυτού. Παράλληλα, πηγή έμπνευσης για τις αυθεντικές ιδέες και συνθέσεις τους γίνεται η μεσογειακή κουλτούρα και παράδοση. Οι επιρροές εμπεριέχονται και νέες δυναμικές, που δημιουργούνται με τη συνύπαρξη του πιάνου, του άταστου μπάσου και της κρητικής λύρας. Όπως χαρακτηριστικά γράφει και ο Μιχάλης Πιερής (καλλιτεχνικό διευθυντής του φεστιβάλ Αξιοθέας) στο booklet του CD τους, “Ακούγοντας τη νέα μουσική κατάθεση του Μάριου Τακούσιη και του Γαβριήλ Καραπατάκη ένιωσα ότι δεν θα μπορούσα να την περιγράψω απαριθμώντας χαρακτηριστικά της γνωρίσματα. Θα μπορούσα όμως να πω τι δεν έχει και με τι δεν μοιάζει. Σίγουρα δεν έχει το άγχος του αυτοπροσδιορισμού γιατί δεν προσποιείται ότι είναι κάτι, απλούστατα ΕΙΝΑΙ. Δεν συνομιλεί φωναχτά με καμία παράδοση, διότι οι «μνήμες» της, τόσο από τις ‘φωνές’ της γενέθλιας γης όσο και από την παγκόσμια πορεία του είδους στο οποίο εντάσσεται (αυτό της τζαζ), είναι βαθιά χωνεμένες, θα έλεγα σοφιλιασμένες στο μουσικό της σώμα. Έτσι, είναι στιγμές που την αισθάνεσαι οικεία, είναι όμως κι άλλες, οι πιο πολλές, που σου δίνει το αίσθημα ότι ακούς κάτι πρωτάκουστο. Είναι στιγμές που κάποια μοτίβα φέρνουν ‘γλυκείες ενθυμήσεις’, που όμως είναι αδύνατο να προσδιορίσεις με ακρίβεια την πρωταρχική πηγή τους.
Αυτό συμβαίνει, πιστεύω, επειδή η διαλογική συνομιλία των μουσικών μας με τις πηγές και τις ρίζες τους, είναι συνομιλία βάθους, όχι επιφανείας. Έτσι ακούγοντας τη μουσική τους νιώθεις να σε κατακλύζει μια μουσική εμπειρία νεότροπη και πρωτόγνωρη κι ας είναι φορτωμένη μνήμες. Γι’ αυτό και παύεις να ενδιαφέρεσαι για σήματα αναγνώρισης. Αφήνεσαι στη ‘δωρεά’ του μαγικού ταξιδιού μιας μουσικής που έχει αγγίξει εκείνη την οροφή ποιότητας όπου καταργούνται τα ειδολογικά σύνορα ανάμεσα στο παραδοσιακό και το μοντέρνο”.
Αρχοντικό Αξιοθέας, παλιά Λευκωσία. Τρ 8 Σεπ, 20.30. Πληρ. 22894531-2.