Από πού πάμε για το Κέντρο;

ΤΟΥ ΜΑΡΙΝΟΥ ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ*
Η παρουσία ενός πολιτικού χώρου που να εκφράζει τους πολίτες που στέκονται ανάμεσα στη δεξιά και την αριστερά βοήθησε και ενίσχυσε τη δημοκρατία μας καθώς διαχρονικά εμπέδωσε την καλλιέργεια ενός πολιτικού κλίματος συναίνεσης και συνεργασίας των πολιτικών κομμάτων.
Ιδιαίτερα τα δύσκολα χρόνια αμέσως μετά την τουρκική εισβολή, η Δημοκρατική Παράταξη έπαιξε καθοριστικό ρόλο ώστε να επικρατήσει κλίμα εθνικής συμφιλίωσης και ενότητας. Με τις πολιτικές της θέσεις και παρεμβάσεις, η Δημοκρατική Παράταξη υπογράμμισε την ανάγκη εξεύρεσης συγκλίσεων. Απέφυγε τις οξύνσεις και με αγωνιστικό πνεύμα και διάθεση έθεσε ως ύψιστη προτεραιότητα την ενότητα του λαού και των κομμάτων.
Γι’ αυτό άλλωστε το ΔΗΚΟ, το κόμμα που γεννήθηκε μέσα από τα σπάργανα της Δημοκρατικής Παράταξης, ήταν πάντοτε αξιόπιστος συνομιλητής και συνεργάτης τόσο της αριστεράς, όσο και της δεξιάς. Με συνθέσεις, δημιουργικό πνεύμα και χωρίς ιδεοληψίες, το ΔΗΚΟ, μέσω των προγραμματικών του θέσεων και συνεργασιών, διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην οικονομική ανάπτυξη της δεκαετίας του ’80, στη διαδικασία ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε. κατά τη δεκαετία του ’90 και στην είσοδο της Κύπρου στην ΟΝΕ κατά τη δεκαετία του 2000. Στο εθνικό μας πρόβλημα, με βασικό μας οδηγό τις αρχές και τις αξίες μας, δεν δεχθήκαμε ποτέ την αποδοχή της παρούσας κατάστασης ως λύσης. Ποτέ δεν εφησυχαστήκαμε. Σταθήκαμε απέναντι σε κακές λύσεις, αλλά και απέναντι σε όσους κατά καιρούς έδειχναν να βολεύονται με τη διχοτόμηση και την κατοχή.
Αυτός ήταν διαχρονικά -και συνεχίζει να είναι μέχρι σήμερα- ο ρόλος του Κέντρου στην πατρίδα μας: η σύνθεση, η μετριοπάθεια, ο διάλογος και η δημιουργική κατάθεση προτάσεων και εισηγήσεων. Όχι ο φανατισμός, όχι η συνεχής άρνηση, όχι οι φωνές και οι ακρότητες.
Δυστυχώς, το τελευταίο χρονικό διάστημα, ο πέμπτος όροφος του ΔΗΚΟ δείχνει να έχει χάσει τον προσανατολισμό του. Οι θέσεις στο εθνικό θέμα, οι ανακοινώσεις και οι παρεμβάσεις του κόμματος αλλά και η πολιτική μας παρουσία δεν διαπνέεται από όλα εκείνα τα στοιχεία τα οποία μας χαρακτήριζαν όλα αυτά τα χρόνια. Ο πολιτικός μας λόγος είναι παρωχημένος. Δείχνουμε να έχουμε εμμονές. Εκπέμπουμε άρνηση.
Όλα αυτά δημιουργούν εύλογα ερωτήματα και ανησυχία μεταξύ των φίλων και των μελών του κόμματός μας. Το κομμάτι της κοινωνίας που κατά καιρούς μας έχει εμπιστευτεί απορεί με τον σημερινό χαρακτήρα της παράταξης. Κάποια πυροτεχνήματα, όπως η επανένταξη του κ. Ματσάκη, δυσκολεύουν ακόμη πιο πολύ την κατάσταση και προκαλούν περαιτέρω σύγχυση.
Το ζήτημα φαίνεται πως είναι κυρίως ουσίας και όχι επικοινωνιακό. Οι δηλώσεις του Προέδρου Παπαδόπουλου κατά του Γιούνκερ και του Μπάιντεν, αλλά και κατά οποιασδήποτε ενθαρρυντικής εξέλιξης αφορά το Κυπριακό, δεν ταυτίζονται με τις διαχρονικές μας θέσεις και αξίες. Τα υπονοούμενα και οι γενικότητες των μισθοφόρων του πέμπτου ορόφου του κόμματος περί απόρριψης της λύσης ΔΔΟ, δεν είναι στην ίδια ιδεολογική κατεύθυνση με τις πιο μετριοπαθείς θέσεις που εκφράζουν άλλα στελέχη, όπως ο Μάρκος Κυπριανού.
Εύλογα, λοιπόν, ρωτούμε: πόσο κοντά είμαστε στα χαρακτηριστικά που μας κληροδότησε η ιστορική μας ηγεσία; Τι προοπτικές απέμειναν στο κόμμα; Εάν το Κέντρο χάσει το στίγμα του στον πολιτικό χάρτη, υπάρχει ο κίνδυνος να μας ξεπεράσουν οι εξελίξεις. Εάν το Δημοκρατικό Κόμμα σταματήσει να είναι Κέντρο, θα έχει ημερομηνία λήξης.
Το Κέντρο έχει ρόλο και ευθύνη. Αποτέλεσε για χρόνια πυρήνα εμβολιασμού θέσεων και δημιουργικής σύνθεσης. Εξέφρασε για δεκαετίες μικρομεσαίους επιχειρηματίες και νοικοκυραίους. Διεκδικούσε με αξιώσεις τη διακυβέρνηση του τόπου, προκειμένου να εφαρμόσει το πρόγραμμά του. Το Κέντρο τάχθηκε να λειτουργεί ως γέφυρα συνεννόησης ανάμεσα στους πολίτες και τα κόμματα όλων των ιδεολογικών αφετηριών. Όχι ως βάση άρνησης και στείρας αντιπολίτευσης κατά πάντων. Με τις πιο πάνω σκέψεις αγωνιούμε. Και ρωτούμε: για πόσο ακόμη θα συνεχιστεί η λάθος πορεία που πήρε η σημερινή ηγεσία του ΔΗΚΟ;
*Δημοτικός Σύμβουλος ΔΗΚΟ Αγλαντζιάς