Editorial

Χαμογέλα…
… έτσι μου είπε, να χαμογελάσω. Χαμογέλασα, είχα κάθε λόγο. Δεν συναντάς συχνά ανθρώπους που σου λένε με την καρδιά τους ‘ρε φίλε μου αρέσεις’. Και αυτό να είναι τόσο αληθινό. Όταν κάτι είναι αληθινό, σίγουρα κερδίζει το χαμόγελό σου αλλά περισσότερο την προσοχή σου. Έτσι κράτησα κι εγώ την κλακέτα και ήταν άκρως τιμητικό αυτό. Μια κλακέτα που εξιστορεί και τη δική μου ιστορία. Ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να πει την ιστορία του. Να μεταφέρει το δικό του μήνυμα, το απόσταγμα όχι της σοφίας αλλά των επιλογών του. Άλλωστε, η σοφία αποκτάται με την εμπειρία, δεν είναι μάθημα στο πανεπιστήμιο, είναι το αποτέλεσμα από το ταξίδι σου και το ταξίδι συνεχίζεται. Ένα ταξίδι που δεν έχει πάντα πρύμα τον καιρό.
Αυτός ο μήνας θα είναι γεμάτος ουρανό και θάλασσα. Και χαμόγελα, να μην τα ξεχνάμε. Χαμόγελα που αναζητούν αποδέκτη. Γιατί μπορεί εσύ να έχεις όλη την καλή διάθεση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα υπάρχει και η αντίστοιχη αποδοχή. Μην είσαι τσιγγούνης στο χαμόγελο. Μην είσαι ψεύτικος στο χαμόγελο. Αλλά και να μη χαμογελάς παντού. Χαμογέλασε ωστόσο σε όποιον και σε ό,τι σε ευχαριστεί. Σε εκείνα τα μικρά και ασήμαντα. Σε αυτούς που απλώνουν το χέρι.
Αυτός ο μήνας θα είναι γεμάτος ουρανό και θάλασσα. Μπορεί να μην είναι εκείνος ο συγκεκριμένος ουρανός, ούτε και εκείνη η συγκριμένη θάλασσα. Αλλά είναι αυτά που έχεις, γι’ αυτό αρκέσου σε αυτά. Εκτίμησέ τα, αγάπησέ τα, ζήσε τα. Πάρε μια βαθιά ανάσα, βούτα στη θάλασσα και καθάρισε την ψυχή σου από τις καθημερινές σκέψεις που σκοτεινιάζουν το βλέμμα.
Αυτός ο μήνας θα είναι γεμάτος ουρανό και θάλασσα. Φάε καρπούζι, πιες το ουζάκι σου, γέλασε δυνατά να σε ακούσουν όλοι. Να σε ακούσει δυνατά και καθαρά ο ίδιος σου εαυτός. Θυμήσου πώς ήσουν, θυμήσου τι ήσουν. Θα τον ξαναβρείς τον εαυτό σου. Κάπου κρύβεται. Αλλά το καλοκαίρι δεν αντέχει, βγαίνει έξω, παίζει και γελά, άλλωστε αυτός ο μήνας είναι γεμάτος ουρανό και θάλασσα… πώς να τους κρυφτείς!
Καλό μας καλοκαίρι!