Ικανός ισορροπιστής

Δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς, πως ο Τ/κ ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί, τουλάχιστον σε επικοινωνιακό επίπεδο, ισορροπεί εξαιρετικά ανάμεσα σ’ αυτά που θέλουν να ακούν από αυτόν η Τουρκία, η τ/κ κοινότητα, αλλά και η ε/κ πλευρά.
Σ’ αυτό το δύσκολο παιγνίδι ισορροπίας, βεβαίως, τον υποβοηθά σε σημαντικό βαθμό η ίδια η κυπριακή πολιτική ηγεσία -εννοούμε την Κυβέρνηση, το κυβερνών κόμμα, αλλά και το… συμπολιτευόμενο, στο Κυπριακό, κόμμα της μείζονος αντιπολίτευσης-, που φροντίζουν, επισταμένως, να καλύπτουν και να αποσιωπούν τις όποιες… διολισθήσεις και ταυτίσεις του προς τις πάγιες τουρκικές θέσεις, όπου φαίνεται να δρα περισσότερο ως γνήσιος κατοχικός ηγέτης παρά ως ο «ηγέτης της λύσης».
Ασφαλώς, δεν μπορεί να μην υπογραμμιστεί πως η παρουσία του κ. Ακιντζί στην ηγεσία της τ/κ κοινότητας είναι κατά πολύ προτιμητέα από αυτήν του Έρογλου, ωστόσο, αποτελεί μέγιστο ατόπημα, να αφεθούν να παρεισφρήσουν ως… κοινοί τόποι στη διαπραγματευτική διαδικασία διαχρονικές διχοτομικές θέσεις της Τουρκίας, υπό το πρόσχημα να διατηρηθεί το… καλό κλίμα στις συνομιλίες και να συντηρηθεί η αναγκαία εικόνα του Μ. Ακιντζί, ως του διαλλακτικού Τ/κ πολιτικού, που, συμπεριφερόμενος πρωτίστως ως Κύπριος, θα φέρει τη λύση στην Κύπρο. Ατόπημα επικίνδυνο και ενδεχομένως καταστροφικό…
Τίκι-Τάκας


Κακή λύση, κακή συμφωνία...
Ένα από τα επιχειρήματα των υπέρμαχων της σύναψης συμφωνίας μεταξύ της Ελλάδας και των πιστωτών για ρύθμιση του ελληνικού χρέους ήταν ότι, υπό τις περιστάσεις, ακόμη και μία κακή συμφωνία -τελικά, η συμφωνία που επιτεύχθηκε είναι κάκιστη- είναι πολύ προτιμότερη από τη μη συμφωνία, η οποία θα οδηγήσει, με μαθηματική ακρίβεια, τη χώρα σε άτακτη χρεοκοπία.
Επιχείρημα πανομοιότυπο με αυτό που προτάσσουν οι θιασώτες της λύσης στην Κύπρο, της λύσης… σώνει και καλά, υποστηρίζοντας ότι η επίτευξη λύσης εδώ και τώρα είναι πολύ προτιμότερη από τη μη λύση, η οποία, αναπόδραστα, θα οδηγήσει την πατρίδα μας στη διχοτόμηση.
Είναι προφανές πως, και στις δύο περιπτώσεις, προβάλλεται η ίδια λογική να κλείσουν άρον-άρον τα θέματα, να πάψει κάθε είδους διεκδίκηση και να συμμορφωθούν, Ελλάδα και Κύπρος, στα άτεγκτα δεδομένα του «ρεαλισμού» και των «συσχετισμών».
Αλλά πώς μπορεί η όποια λύση στην Κύπρο, επειδή είναι… μη λύση, να είναι σωτήρια; Και πώς μπορεί μια κακή λύση με τους δανειστές, την οποία δεν «πιστεύουν» ούτε εκείνοι που την υπέγραψαν, να προσφέρει προοπτική πέρα από το αδιέξοδο;
Τίκι - Τάκας