Όλα θυμίζουν 2004 και 2013



Επιστρέφουν οι ίδιες εκβιαστικές μεθοδεύσεις
και τα ίδια φοβικά διλήμματα




Η συμπεριφορά των λεγόμενων εταίρων έναντι της Ελλάδας αποτελεί πιστή αντιγραφή της ίδιας συμπεριφοράς και των ιδίων μεθόδων, που χρησιμοποιήθηκαν εναντίον της Κύπρου. Τόσο στην περίπτωση που προηγήθηκε του κουρέματος των καταθέσεων, και κατά το κούρεμα του 2013, όσο και στην περίπτωση του σχεδίου Ανάν, το 2004. Είναι μία ετσιθελική, εκφοβιστική, αυθαίρετη συμπεριφορά, μία απροκάλυπτη επέμβαση στα εσωτερικά ενός κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μία απροκάλυπτη προσπάθεια εκφοβισμού του λαού και καθοδήγησης της απόφασής του, προς την κατεύθυνση που οι αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιδιώκουν.
Οι δηλώσεις προχθές όλων των Ευρωπαίων αξιωματούχων, οι οποίοι προέτρεψαν τον ελληνικό λαό να ψηφίσει "ναι" στο δημοψήφισμα, η ετσιθελική προσπάθεια αλλοίωσης του ερωτήματος του δημοψηφίσματος, αποτελεί απαράδεκτη ενέργεια, αντίθετη προς τις αρχές της Ευρώπης, αντίθετη προς τις δημοκρατικές αρχές, αντίθετη προς κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας.
Αποτελεί, αυτή η αντίδραση, επανάληψη των ανυπόφορων εκβιασμών και των εκφοβιστικών διλημμάτων, τα οποία είχαν τεθεί και ενώπιον του κυπριακού Ελληνισμού τον Απρίλιο του 2004, όταν επιχειρήθηκε η επιβολή του σχεδίου Ανάν, επί του κυπριακού Ελληνισμού.
Φέρνουν στη μνήμη την απαράδεκτη εκείνη απαίτηση του τότε Ευρωπαίου Επιτρόπου, Γκούντερ Φερχόιγκεν, να μιλήσει από το ΡΙΚ προς τον κυπριακό Ελληνισμό και να του επιβάλει να ψηφίσει "ναι" στο καταστροφικό σχέδιο.
Δεν του επετράπη να το πράξει, και πολύ ορθά δεν του επετράπη. Η απόφαση ανήκε αποκλειστικά και μόνο στον κυρίαρχο κυπριακό Ελληνισμό και ουδεμία έξωθεν παρέμβαση ήταν επιτρεπτή και σύμφωνη με τις δημοκρατικές αρχές και διαδικασίες. Υπήρξε και τότε μία αχαλίνωτη και εκβιαστική επιχείρηση από μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης να νοθευθεί η βούληση του κυπριακού Ελληνισμού, ώστε να διευκολυνθεί η επιβολή ενός καταστροφικού σχεδίου. Ακούστηκαν και τότε απειλές για Μικρασιατική Καταστροφή, δέκα πληγές του Φαραώ και άλλα. Από εντοπίους και ξένους.
Όλοι πρέπει να θυμούνται, επίσης, όλον εκείνον τον επιθετικό οίστρο που κατέλαβε τα γερμανικά και άλλα ευρωπαϊκά ΜΜΕ, πριν από το κούρεμα καταθέσεων. Τις καταγγελίες ότι στην Κύπρο διεξάγεται ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, ότι η Κύπρος κατέστη παράδεισος Ρώσων ολιγαρχών, ότι η Κύπρος "κλέβει τους πελάτες" ευρωπαϊκών χωρών με τον χαμηλό εταιρικό φόρο, και πολλά άλλα. Εκείνη όλη η τρομοκρατική επίθεση είχε σαν στόχο να προετοιμάσει το κούρεμα των καταθέσεων και να υποχρεώσει τους "Ρώσους ολιγάρχες" να μεταφέρουν τον πλούτο τους στη Γερμανία, στην Ολλανδία και σε άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες.
Η ίδια τακτική, οι ίδιες μεθοδεύσεις, οι ίδιοι εκβιασμοί επιχειρούνται και σήμερα εις βάρος του ελληνικού λαού. Έξωθεν παρεμβάσεις, εκβιαστικές πιέσεις, καλλιέργεια φοβικών συνδρόμων, απροκάλυπτες προσπάθειες αμφισβήτησης της ελληνικής Κυβέρνησης και άλλα πολλά λαμβάνουν χώραν, ενόψει του δημοψηφίσματος.
Πουθενά, σε κανέναν άλλο λαό, δεν επιχειρήθηκαν τόσο βάρβαρες παρεμβάσεις και τόσες εκβιαστικές μεθοδεύσεις. Παρά μόνο στον ελληνικό λαό και στον κυπριακό Ελληνισμό.
Αναφέρουμε ενδεικτικά:
Το 2005, ο γαλλικός λαός εκλήθη να αποφασίσει με δημοψήφισμα, για την τύχη του ευρωπαϊκού συντάγματος. Ένα καίριο και σημαντικό δημοψήφισμα για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με ένα βροντερό "όχι" 62%, οι Γάλλοι απέρριψαν το ευρωπαϊκό σύνταγμα. Πουθενά δεν καταγράφονται οι παρεμβάσεις και τα εκβιαστικά διλήμματα που καταγράφονται σήμερα εις βάρος του ελληνικού λαού, και το 2004 και το 2013 εις βάρος του κυπριακού Ελληνισμού.
Ακόμη, οι Ιρλανδοί αρνήθηκαν να εγκρίνουν τη Συνθήκη της Λισσαβώνας, όταν τα άλλα 20 κράτη-μέλη της Ε.Ε. την ενέκριναν. Όχι μόνο δεν υπήρχαν παρεμβάσεις, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση ξανάρχισε την όλη διαπραγμάτευση και προσαρμόστηκε στις διαφωνίες των Ιρλανδών.
Γιατί πάντοτε ο ελληνικός λαός και ο κυπριακός Ελληνισμός να τυγχάνουν μεταχείρισης αποικίας από τους λεγόμενους εταίρους;
Όλοι, μέσα και έξω από την Ελλάδα, οφείλουν να αφήσουν τον ελληνικό λαό ν' αποφανθεί για το τι θέλει. Να τον αφήσουν ελεύθερο και ανεπηρέαστο, χωρίς παρεμβάσεις, χωρίς εκβιαστικές ενέργειες, χωρίς τρομοκρατικά διλήμματα, να αποφασίσει. Είναι δικό του δικαίωμα, υποχρέωση και καθήκον ν' αποφασίσει για το μέλλον του.