Δύο κριτικές:
Η Γαουρίτσα μου *
Σατιρικό Θέατρο
Το τελευταίο έργο του Ανδρέα Κουκκίδη θυμίζει τον παλιό καιρό του κυπριακού σκετς, τότε που οι ‘φωνακλάδικες’ συμπεριφορές της κωμικής ηθογραφίας του χωριού, ήταν ψωμί και βούτυρο στο ευρύ κοινό της χώρας μας. Τότε που η όλη δράση ξεδιπλωνόταν σε μια παραδοσιακή κυπριακή αυλή, με τους ‘γουμάδες και ζα’ από τη μια και την ‘κατζελλόπορτα της αυλής’ από την άλλη, και στη μέση μια παραδοσιακή οικογένεια 3 γενιών με όλα τα κουτσά και τα στραβά της, σε μεγέθυνση, όπως κι εδώ. Μόνο που στο συγκεκριμένο έργο, το σύμπαν είναι ακόμα πιο αφελές, απλοϊκό κι άναρχο. Η λεγόμενη ‘αρρώστια’ του γηραιότερου μέλους της, η αφωνία του ερωτύλου παππού αποτελεί το κινητήριο εύρημα του έργου, για να σαρκάσει, στα λόγια τουλάχιστον, την εκμετάλλευση του πανάκριβου συστήματος υγείας, όπως γράφει με πάθος στο σημείωμα του προγράμματος ο συγγραφέας. Κι ενώ ο παππούς-πειραχτήρι παρακολουθεί την οικογένειά του να ξοδεύει δεκάδες χιλιάδες ευρώ στους γιατρούς για χάρη του, αυτός δεν ομιλεί -αποκαλύπτεται τελικά ότι ακολουθεί κρυφό, σαρανταήμερο ‘κάνονα’ του παπά- αλλά να τραγουδά και να τσιαττίζει μπορεί! Μέχρι και γάλα γαϊδούρας του φέρνουν για να πιει να γιατρευτεί, και εννοείται ότι βλέπουμε την κεφάλα της να προβάλλει πίσω από το ‘τοιχαρούδι’. Παράλληλα βέβαια, και μπροστά στα μάτια μας, η εγγονή του αλλάζει αρραβωνιαστικό και παίρνει τον αστυνομικό που επιλέγουν κρυφά η γιαγιά κι ο παππούς! Ποιο απίθανο κι αδύνατο storyline δεν γίνεται. Με τα περισσότερα στοιχεία του έργου πρόδηλα κι αναμενόμενα, και με χιούμορ, από απλοϊκό, κακόγουστο έως χυδαίο, όπως το παμπάλαιο κι απαράδεκτο ανέκδοτο για το ‘αέρισμα’ του γέρου.
Στην ίδια επιπόλαιη διάθεση κινήθηκε και η σκηνοθεσία της Μαριάννας Καυκαρίδου, με υπερτονισμένο το αναγνωρίσιμο κυπριακό φολκλόρ, όπως και οι ερμηνείες, που ώρες-ώρες έμοιαζαν να εκλιπαρούν το γέλιο του κοινού, χωρίς να το πετυχαίνουν πάντα. Ακόμα και τα μουσικά κομμάτια που επιλέγηκαν, πέρα από τα ‘μυλλωμένα τσιατιστά’ του Μιχάλη Τερλικκά, ήταν από τα πιο γνωστά κυπριακά παραδοσιακά τραγούδια, ούτε καν μια εναλλακτική επιλογή να μας θυμίσει κάτι πιο άγνωστο ή τοπικό. Συνολικά, μια απογοητευτική στιγμή του Σατιρικού Θεάτρου, κι ας προορίζεται για την καλοκαιρινή περιοδεία του θιάσου -άλλωστε, η ύπαιθρος δεν μπορεί να είναι άλλοθι.

Ανδρόνικος ή ο Ζωγράφος ****
Το νέο θεατρικό της Ευρυδίκης Περικλέους -Παπαδοπούλου, ένας αυτοβιογραφικός μονόλογος ουσιαστικά για τον αφανή Κύπριο ζωγράφο Κώστα Στάθη, που παρουσιάστηκε ως αναλόγιο στο Δημοτικό Κέντρο Τεχνών, εντυπωσίασε με την πληρότητα και ομορφιά της κυπριακής διαλέκτου και την ποιητική γλώσσα της συγγραφέως. Το κείμενο πετυχαίνει επίσης μια πυκνή συνειρμική ροή από το ένα απόσπασμα θύμησής στο άλλο, δημιουργώντας ένα θεατρικό παιχνίδι διαλόγων που καταφέρνει να μας γεννήσει συναισθήματα για το εσωτερικό βάσανο του καλλιτέχνη, αλλά και να δώσει στοιχεία για το πρόσωπο και την τέχνη του. Ενδιαφέρον είχε επίσης και η μετάβαση της γλώσσας από κυπριακά σε νεοελληνικά -κατά τη διάρκεια της μετάβασής του στην Αθήνα- και πίσω.
Αν και δεν είδαμε παράσταση αλλά ένα αναλόγιο 3-4 προβών σε σκηνοθεσία Μαρίας Καρσερά και μιας παθιασμένης ανάγνωσης από τον Νεκτάριο Θεοδώρου, πολύ θα θέλαμε να το ξαναδούμε σε κανονική παράσταση, με λεπτομερή επεξεργασία στην εσωστρεφή διάθεση του ταραγμένου μυαλού του καλλιτέχνη, αλλά και με προβολή των έργων του καλλιτέχνη ανά περίοδο.
Κυπριακό έργο θεατρικό, εικαστικό, εκπαιδευτικό...