Ναι, αποτελεί πρόκληση το ωράριο τραπεζών

Οι προνομιούχοι και οι «μαύροι»
του ιδιωτικού τομέα

Χαιρετίζουμε τη δήλωση του Υπουργού Οικονομικών, διά της οποίας θέτει ζήτημα ωραρίου των τραπεζών. «Θεωρώ ότι είναι απαράδεκτο και προκλητικό πως, ακόμη και σήμερα, οι τράπεζες κλείνουν τις πόρτες τους στις 13.30», τόνισε ο Χάρης Γεωργιάδης.
Το ζήτημα, όπως θα θυμούνται οι αναγνώστες μας, το είχαμε θέσει στη στήλη στην έκδοση του περασμένου Σαββάτου. «Είναι απαράδεκτο η δημόσια υπηρεσία και άλλες υπηρεσίες να τα κλειδώνουν και να φεύγουν από τις 2.30 το απόγευμα. Είναι απαράδεκτο οι τράπεζες να κλείνουν τις εισόδους στο κοινό από τη 1.30 το μεσημέρι», γράφαμε σε άρθρο μας, με αφορμή τις διαφορές που προέκυψαν στο θέμα της λειτουργίας των καταστημάτων. Και τονίσαμε ότι είναι οξύμωρο, να θεωρείται ωφέλιμη η λειτουργία των καταστημάτων όλες τις μέρες της εβδομάδας, σε μία προσπάθεια εξυπηρέτησης των καταναλωτών και αναθέρμανσης της αγοράς, και οι τράπεζες, ο κινητήριος μοχλός της οικονομίας και στις οποίες πρέπει να έχουν άνετη πρόσβαση οι πολίτες και οι επιχειρήσεις, να είναι ανοικτές για το κοινό μέχρι τις 13.30.
Η δήλωση του Χάρη Γεωργιάδη θέτει το ζήτημα στις σωστές του διαστάσεις. Και πλέον το Υπουργείο Οικονομικών, η Κεντρική Τράπεζα, ο Σύνδεσμος Τραπεζών και η ΕΤΥΚ οφείλουν να συνεργαστούν, ώστε το ωράριο των τραπεζών να διευρυνθεί, χωρίς να παραβιάζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Η στήλη είχε επισημάνει, επίσης, ότι το ίδιο πρέπει να γίνει και με το ωράριο της δημόσιας υπηρεσίας. Δεν γνωρίζουμε αν ισχύει αυτό που είπε ο Υπουργός Οικονομικών, ότι «ο δημόσιος τομέας έχει καταφέρει να βελτιωθεί σε αυτό το θέμα», αλλά δεν έχουμε την αίσθηση ότι έχει συμβεί κάτι τέτοιο. Δεν αντιληφθήκαμε να έχει διευρυνθεί το ωράριο λειτουργίας των κυβερνητικών γραφείων, και αν έχει όντως σημειωθεί αλλαγή, καλό θα ήταν να υπάρξει ενημέρωση των πολιτών.
Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Κύπρος έχει τις περισσότερες αργίες στην Ε.Ε. σε σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες-μέλη. Έχουμε 17 δημόσιες αργίες και δεν γνωρίζουμε πόσες περιπλέον υπάρχουν, που τηρούνται ως αργίες. Το εορτολόγιο είναι γεμάτο από εθνικές, θρησκευτικές και άλλες αργίες και μόλις πριν από ένα μήνα, στη διάρκεια των ημερών του Πάσχα, οι τράπεζες ήταν κλειστές από τη Μεγάλη Παρασκευή μέχρι την Τετάρτη της Διακαινισίμου!
Δεν μπορεί να ισχύουν δύο τάξεις εργαζομένων. Οι προνομιούχοι του δημόσιου και ημικρατικού τομέα, οι εκπαιδευτικοί και οι τραπεζικοί με ώρες εργασίας μέχρι το μεσημέρι ή το αργότερο μέχρι τις 2.30 το απόγευμα, και οι υπόλοιποι «μαύροι» να μην έχουν ούτε ωράρια εργασίας, ούτε Σαββατοκύριακα ξεκούρασης, ούτε ακόμη και αργίες. Δεν μπορεί να υπάρχει αυτή η προκλητική κοινωνική και εργασιακή ανισότητα, μία μεγάλη μερίδα πολιτών να εργάζεται κάτω από συνθήκες Μεσαίωνα και μία άλλη να εργάζεται κάτω από τις καλύτερες συνθήκες. Ωράρια και συνθήκες εργασίας που εισήχθησαν από το 1960, συνεχίστηκαν κάτω από άλλες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, δεν μπορούν να συνεχίσουν να ισχύουν σήμερα, μισό και πλέον αιώνα μετά.
Η οικονομική κρίση επιβάλλει, πάνω από όλα, ρυθμίσεις που να διαμορφώνουν μεγαλύτερη και δικαιότερη εργασιακή ισορροπία. Δεν μπορεί η απόσταση μεταξύ προνομιούχων και μη τάξεων, αντί να μειώνεται, να μεγαλώνει. Ούτε ο εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα να καταβάλλει το μεγαλύτερο τίμημα της κρίσης, να μένει άνεργος, ή να κινδυνεύει να χάσει τη δουλειά του, να κουρεύεται μισθολογικά, να του αφαιρούνται τα ελάχιστα ωφελήματα, να εργάζεται απεριόριστες ώρες, να αναζητεί εργασία έστω και για ένα μεροκάματο πείνας και, την ίδια στιγμή, άλλοι εργαζόμενοι να εργάζονται πεντάωρο και εξάωρο.
Η Κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει σε δικαιότερες ρυθμίσεις, χωρίς να φοβάται το πολιτικό κόστος από τη δυσφορία και την αντίδραση μεγάλων δεξαμενών ψηφοφόρων.Ο τραπεζικός τομέας οφείλει να προσαρμοσθεί στα νέα δεδομένα και να εξυπηρετήσει τον πολίτη και η δημόσια υπηρεσία να ανοίξει τις πόρτες της και τα απογεύματα στους ανθρώπους. Είναι οξύμωρο, η Κυβέρνηση να θέλει ανοικτά τα καταστήματα επί συνεχούς βάσεως και την ίδια στιγμή να μην απαιτεί το ίδιο για τις τράπεζες, τη δημόσια υπηρεσία και τους ημικρατικούς οργανισμούς.