Η εγκατάλειψη της Αμμοχώστου

ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ*

Λίγο πριν αρχίσει η πρώτη συνάντηση Αναστασιάδη - Ακιντζί (15/5/2015), ο κατά τα άλλα συμπαθής Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Ν. Χριστοδουλίδης, ερωτηθείς από το Γ΄ πρόγραμμα του ΡΙΚ αν θα συνεζητείτο ή όχι το θέμα της Αμμοχώστου, δήλωσε τα εξής: «Δεν είναι της ώρας ή δεν πρέπει να αναλωθεί η διαπραγματευτική διαδικασία, σε κάτι το οποίο δεν μπορεί να γίνει άμεσα και έχει περαιτέρω πτυχές που χρήζουν συζήτησης». Ως γνωστόν, η τουρκική θέση είναι ότι το θέμα της Αμμοχώστου θα πρέπει να συζητηθεί σαν μέρος της τελικής λύσης και ιδιαίτερα φυσικά του εδαφικού. Η δική μας πλευρά ουδέποτε έθεσε ως θέμα προτεραιότητας την επανεγκατάσταση στην Αμμόχωστο, όπως προβλέπουν σχετικές προς τούτο συμφωνίες και ψηφίσματα. Έτσι οι Τούρκοι ανενόχλητοι προχώρησαν στον εποικισμό περιοχών της πόλης και διερωτώμαι τι έχει απομείνει τελικά από την άλλοτε ακμάζουσα πολιτεία εκτός από ερείπια.

Το αμερικανο-αγγλο-καναδικό «πλαίσιο» ιδεών (1978)

Το 12ο σημείο αυτού του «πλαισίου», που εισηγητές του θεωρούσαν ότι θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση ενός «ολοκληρωμένου διακανονισμού του Κυπριακού», προέβλεπε τα εξής: «Με σκοπό την προώθηση μιας ατμόσφαιρας καλής θελήσεως και την επίλυση πιεστικών ανθρωπιστικών προβλημάτων, η περιοχή των Βαρωσίων προσφέρεται για επανεγκατάσταση κάτω από την προστασία των Ηνωμένων Εθνών, σύμφωνα με τις διαρρυθμίσεις. Μια τέτοια επανεγκατάσταση θα μονογραφηθεί ταυτόχρονα με την επανάληψη πλήρων διακοινοτικών διαπραγματεύσεων σε συνοπτική συμφωνία».

Ψήφισμα 550/1984 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ

Το ως άνω ψήφισμα μεταξύ άλλων «θεωρεί τις απόπειρες εποικισμού οποιουδήποτε τμήματος των Βαρωσίων από άλλα άτομα εκτός από τους κατοίκους τους ως απαράδεκτο και ζητά τη μεταβίβαση της περιοχής αυτής στη διοίκηση των Ηνωμένων εθνών. Εν συνεχεία το ψήφισμα 789 (1992) παράγραφος 8 (γ) αναφέρει: «Με σκοπό την εφαρμογή του ψηφίσματος 550 (1984) η περιοχή που βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Ειρηνευτικής Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών να επεκταθεί και να περιλάβει και τα Βαρώσια».

Η συμφωνία Κυπριανού Ντενκτάς (19/5/1979)
Το 5ο σημείο της συμφωνίας προέβλεπε τα εξής για την Αμμόχωστο:
«Θα δοθεί προτεραιότητα στην επίτευξη συμφωνίας για την επανεγκατάσταση στα Βαρώσια υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, ταυτόχρονα με τη μελέτη από τους συνομιλητές της συνταγματικής και της εδαφικής πτυχής μιας συνολικής συμφωνίας. Μετά την επίτευξή της η συμφωνία για τα Βαρώσια θα εφαρμοσθεί χωρίς να αναμένεται το αποτέλεσμα της συζήτησης πάνω σε άλλες πτυχές του κυπριακού προβλήματος».

Δήλωση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ρ7 - ΤΑ - PROV (2012) 0039
Μεταξύ άλλων τονίζει: «Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καλεί την τουρκική κυβέρνηση να ενεργήσει σύμφωνα με τα προαναφερθέντα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και τις συστάσεις της Έκθεσης, και να επιστρέψει το αποκλεισμένο τμήμα της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της, οι οποίοι θα πρέπει να εγκατασταθούν υπό συνθήκες ασφαλείας και ειρήνης». Αντί λοιπόν συμπολίτες μας και άλλοι να οργανώσουν μαχητικές εκδηλώσεις για την εφαρμογή των ως άνω για την απελευθέρωση της πόλης μας και επιστροφή σε αυτήν των νόμιμων κατοίκων της, οργανώνουν πορείες για άνοιγμα του οδοφράγματος της Δερύνειας με διάφορα εύηχα συνθήματα ως, δήθεν, ένα πρώτο βήμα για την επανεγκατάσταση στην πόλη της Αμμοχώστου των νομίμων κατοίκων της κ.τ.λ., κ.τ.λ. Αυτά δεν είναι παρά μόνον ευσεβείς πόθοι, αφού η Αμμόχωστος εγκαταλείφθηκε, εφ’ όσον ουδέποτε θέσαμε επιτακτικά το θέμα σε κάθε περίπτωση και προς κάθε κατεύθυνση, παρά μόνο προβαίναμε κατά καιρούς σε «γενναιόδωρες προσφορές», χωρίς κανένα αντάλλαγμα (αντίδωρο). Εξάλλου, το θέμα της επιστροφής της Αμμοχώστου ουδέποτε και σε καμία περίπτωση ήταν συνδεδεμένο με οποιαδήποτε άλλα δήθεν Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, που μόνο σε διαιώνιση του διαχωρισμού και της διχοτόμησης οδηγούν.


Υ.Γ. Για τους αφελείς που δεν αντιλαμβάνονται πώς σκέφτονται και ενεργούν οι Τούρκοι, αναφέρω το εξής: Πρόσφατα, κατά τη διάρκεια γεύματος, ερωτήθηκε ο νεοσουλτάνος Ερντογάν πότε η Τουρκία θα επιτρέψει την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, που παραμένει κλειστή για 44 χρόνια, η απάντηση ήταν: Μόνον όταν η Ελλάδα επιτρέψει το προσκύνημα στο Τζαμί Φετιγέ στην Αθήνα. Το τζαμί βρίσκεται στο Μοναστηράκι και κτίστηκε όταν ο Μωάμεθ Φατίχ ο 2ος (ο Πορθητής), έφτασε στην Αθήνα το 1458 και, όπως όλα τα υπόλοιπα τζαμιά που κτίστηκαν την ίδια περίοδο σε άλλες οθωμανικές πόλεις, θυμίζει την Πτώση της Πόλης το 1453. Σήμερα ανήκει στην Αρχαιολογική Εταιρεία της Ελλάδος.

*Πρώην συνδικαλιστής