Αποχαιρετισμός στον μεγάλο μας δάσκαλο Θέμη Χριστοδούλου
Κυρίες και κύριοι, οικογένεια, φίλοι, εκτιμητές και μαθητές του ακριβού μας δασκάλου,
Ας μου επιτραπεί, κατ’ αρχήν, να εκφράσω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια προς την αγαπημένη σύζυγο και τη λατρευτή θυγατέρα τού μεγάλου μας διδάχου στο βιολί, αείμνηστου Θέμη Χριστοδούλου. Γιατί το κενό που αφήνει πίσω του φεύγοντας δεν είναι απλώς δυσαναπλήρωτο. Είναι η συνάρτηση μιας αναντικατάστατης απώλειας και μιας απροσμέτρητης προσφοράς.
Η τιμή και το ανεξόφλητο χρέος με προστάζουν να καταθέσω ως ελάχιστη ένδειξη ευγνωμοσύνης τα λιγοστά λόγια των απέραντων συναισθημάτων μου. Για έναν άνθρωπο που χάραξε και καλλιέργησε την ψυχή, το πνεύμα και τη μουσική παιδεία σε όλους εμάς τους μαθητές του, που σίγουρα του οφείλουμε μεγάλο μέρος της προσωπικότητας και της ποιότητάς μας ως άνθρωποι.
Θυμάμαι, λες και ήταν χθες, όταν μικρό παιδί 6 ετών η μάνα μου με σύστηνε στον κ. Θέμη. Μ’ ένα βιολί και ένα δοξάρι ξεκίνησα δειλά-δειλά να πειραματίζομαι και να εφαρμόζω, στην αρχή όχι χωρίς κάποια αντίδραση της παιδικής ηλικίας, τα όσα με δίδασκε ο δάσκαλος των απογευματινών μαθημάτων της μουσικής και του βιολιού και για μένα προσωπικά, ο ξεχωριστός παιδαγωγός, κ. Θέμης Χριστοδούλου. Η αυστηρότητα και η τελειομανής προσέγγισή του για την κατάκτηση της δύσκολης τέχνης και της άριστης τεχνικής του βιολιού δημιούργησαν μιαν «ανταγωνιστική» άμιλλα μεταξύ όλων των μαθητευόμενων.
Εφόσον καταντούσε πολλές φόρες ζήτημα περηφάνιας να εκτελέσουμε ένα κομμάτι, μια παρτιτούρα στις δοκιμές της ορχήστρας, για να φέρουμε εις πέρας ένα προγραμματισμένο κονσέρτο. Και το σπουδαιότερο, τελειώνοντας να μπορούμε να βλέπουμε κατάματα τον καθηγητή μας, για να μάθουμε αν ο ίδιος ένιωθε ευχαριστημένος από τις επαναλαμβανόμενες προσπάθειες των μουσικών μας επιδόσεων ή να φάμε ένα γερό κατσάδιασμα, γιατί ήρθαμε ακόμη μια φορά αδιάβαστοι στο μάθημα και στην πρόβα της ορχήστρας.
Από νωρίς κατάλαβα ότι για να κέρδιζα τον δάσκαλο και μέντορά μου θα έπρεπε να εστιάσω την προσοχή στα όσα μού δίδασκε στο μάθημα, να δουλέψω τα λάθη και τις αδυναμίες μου, που χαρακτηριστικά μού κύκλωνε με το κόκκινο μολυβάκι του, να εργαστώ σκληρά στο σπίτι και να αποτυπώσω πάνω στο τάστο όσα ο ίδιος ανέμενε και απαιτούσε να ακούσει από έναν νεαρό μουσικό, που ανυπομονούσε να κερδίσει τον σεβασμό και την αποδοχή τού κατ’ εξοχήν μάστορα και της μοναδικής αυθεντίας στο βιολί στην Κύπρο.
Με τον σεβασμό που μας ενέπνεε, κάτι σαν ιερό δέος, έμαθα τι σημαίνει πειθαρχία, πάθος, αγάπη, υπομονή, έλεγχος μυαλού, για να υιοθετώ αξίες και να ενστερνίζομαι ιδανικά. Για εμάς τους μαθητές του, ο κ. Θέμης ήταν ο άνθρωπος που μας μύησε στον μαγικό κόσμο των Μozart, Βαch, Paghanini, Vivaldi, Pablo Sarasate και πολλών άλλων κλασικών συνθετών και μας έδωσε την ευκαιρία να δημιουργήσουμε, να νιώσουμε, να ταξιδέψουμε και να ανακαλύψουμε εν τέλει τον εαυτό μας μέσα από τα μουσικά ακούσματα είτε σε ατομικό είτε σε ομαδικό επίπεδο.
Η αλήθεια είναι ότι όσα αισθήματα και βιώματα κουβαλώ από τον δάσκαλό μου δεν θα μπορούσα να τα συνοψίσω σε ένα άψυχο χαρτί τούτη την ώρα. Κάτι παρόμοιο, το γνωρίζω καλά, θα σας έλεγαν και άλλοι πολλοί μαθητές του αν τους ρωτούσατε. Για όλους εμάς ο άνθρωπος αυτός ήταν πολύ περισσότερο από δάσκαλος: ένας φωτισμένος μουσικός, ένας πνευματικός πατέρας και ένας άξιος παιδαγωγός. Στη δική μας σκέψη οι πολύτιμες εμπειρίες ολόκληρων δεκαετιών με τον κ. Θέμη ουσιαστικά αποτελούν αστείρευτη παρακαταθήκη. Του χρωστούμε πολλά, μα πάνω απ’ όλα το μέτρο της ανθρωπιάς και το είδος του ανθρώπου, που οραματιζόταν ο ίδιος να γίνουμε.
Είμαστε περήφανοι και νιώθουμε προνομιούχοι που είχαμε την ευκαιρία να μαθητεύσουμε και να περάσουμε από το στάδιο της παιδικής μας ηλικίας στην εφηβεία και ακολούθως στην ενηλικίωση στο πλευρό του αγαπημένου μας δασκάλου. Στον νου και στην καρδιά μας θα παραμένει παντοτινά ως μια μεγάλη ιδέα και θα μυθοποιείται μέσα από ιστορίες, αναπολήσεις και μνήμες το κύρος, το σπάνιο ταμπεραμέντο και η αγάπη μιας αδιαμφισβήτητα καταξιωμένης προσωπικότητας.
Είμαστε σίγουροι πως στο ταξίδι της αιωνιότητας τον συνοδεύουν οι «Άγγελοι» του Μπαχ με χιλιάδες βιολιά σε ρυθμό adagio. Kαι ενώ ανοίγουν οι ουρανοί με το «Αλληλούια» του Χαίντελ, σε λίγο θα τον υποδεχτεί μια ολάνθιστη «Άνοιξη» με τις μελωδικές συγχορδίες του Βιβάλντι. Αιωνία ας είναι η μνήμη σου, αγαπημένε και αξέχαστε Δάσκαλε! Θα μας λείψεις…
ΠΑΡΗΣ ΧΑΤΖΗΠΑΝΑΓΗΣ
Δικηγόρος & βιολινίστας, Ναός Αγίας Παρασκευής, Λευκωσία, 24η Απριλίου 2015
