Να Λόλα ένα μήλο…
Υπάρχουν άνθρωποι των οποίων η συναισθηματική νοημοσύνη είναι υπό του μηδενός, όσο για την άλλη τη νοημοσύνη είναι «άγνωστη λέξη». Δε λέω βρε παιδί μου ότι εμένα με κυνηγάει η Mensa για να γίνω Πρόεδρος 15μελούς της, αλλά μια βασική νοημοσύνη που με κάνει να ξεχωρίζω από το homo erectus, την έχω.
Υπάρχουν λοιπόν στη ζωή μας οι άνθρωποι Ε.Π.Ε. (Εγκέφαλοι Περιορισμένης Ευθύνης). Και δυστυχώς είναι πολλοί. Κάποιοι είναι ελευθέρας βοσκής, κάποιοι άλλοι δεν ξέρουν καν πόσο Περιορισμένοι είναι θεωρώντας τον εαυτό τους το ‘δεκάρι το καλό’. Και άντε να συνεννοηθείς. Άντε να βγάλεις άκρη. Η δεύτερη κατηγορία είναι η χειρότερη γιατί έχουν την εντύπωση ότι πιάνουν πουλιά στον αέρα. Μα και η μύγα πετά αλλά πουλί δεν τη λες!
Αυτοί οι ΕΠΕ είναι το πρόβλημα της ζωής μου. Και νομίζω και της ζωής όλων μας. Αυτοί οι ΕΠΕ μας έφεραν στο οικονομικό και πολιτικό αδιέξοδο. Με λύσεις του ποδαριού. Γιατί δυστυχώς αν είσαι ΕΠΕ δεν σου έρχεται και ευκολάκι να δεις σφαιρικά το πρόβλημα, να βρεις μια λύση, μέσα από διάλογο, διπλωματία, με σχέδιο, με στρατηγική και σωστές τεχνικές και το βασικότερο με τους κατάλληλους ανθρώπους στην κατάλληλη θέση. Εν αντιθέσει, είσαι απλώς εκεί και όταν πρέπει να αντιμετωπίσεις το πρόβλημά το λύνεις τσάτρα-πάτρα.
Εξαιρετική έκφραση το ‘τσάτρα-πάτρα’ και μας ταιριάζει γάντι. Για το Κυπριακό, το οικονομικό, τους υδρογονάνθρακες το ασφαλιστικό, όλα! Ακόμα και για το… εισαγγελικό. Νέα ορολογία προβλήματος. Α! Τώρα που το θυμήθηκα τι γίνεται με αυτούς τους υδρογονάνθρακες; Από τότε που ήταν υδατάνθρακες (sorry Mr President) έχουμε να ακούσουμε για αυτούς… Μεγάλωσαν; Αυξήθηκαν; Βγήκαν; Μπήκαν; Τι έγιναν;
Όποτε ακούω και βλέπω ειδήσεις, που δυστυχώς το κάνω κάθε βράδυ, (Ναι, Χρύσανθε, ξέρω πόσα μαντιλάκια φοράς) αισθάνομαι ότι είμαστε μια κοινωνία που, ενώ μιλούμε την ίδια γλώσσα, δεν μπορεί ο ένας να συνεννοηθεί με τον άλλον. Πραγματικά, είναι το ‘άλλα λέει η γιαγιά μου και άλλα ακούν τα αφτιά μου’. Και σχεδόν καθημερινά φτάνω στο συμπέρασμα ότι ναι κάποιος μας ψεκάζει! Αλλά γιατί; Τι να μας κάνει; Αφού δεν θα συνεννοηθεί ούτε αυτός μαζί μας!
Γκρινιάζω; Καλά κάνω! Είναι καλοκαίρι κι εγώ είμαι στο γραφείο!