Θέατρο
Βαρβάρα Γεωργιάδου

Πολλών καρατίων
Καταφέρνει κάθε φορά να ξεπερνά τον εαυτό της, αποδεικνύοντας πως… ταλέντο είναι και φαίνεται. Με βραβείο ερμηνείας Καλύτερου Γυναικείου Ρόλου στα Βραβεία Θεάτρου Κύπρου, για την περίοδο 2013-2014, για το ρόλο της “Μπέπι” στο έργο του Φραντς Ξάβερ Κρετς “Stallerhof” η Μαρίνα Αργυρίδου συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πιο πολύτιμες παρουσίες του κυπριακού θεάτρου! Φωτογραφία Μιχάλης Κυπριανού

Πώς αισθάνθηκες όταν άκουσες το όνομά σου τη βραδιά των Βραβείων;
Έσκυψα το κεφάλι μου και έλεγα από μέσα μου "αποκλείεται να άκουσα το όνομά μου". Πάγωσα πάνω στην καρέκλα.
Τι σημαίνει για σένα αυτό το βραβείο;
Είναι μια υπενθύμιση για την ευθύνη που έχω κατ’ αρχάς απέναντι στον εαυτό μου να συνεχίσω να δουλεύω έντιμα και ουσιαστικά. Κατ’ επέκταση αυτή η στάση οδηγεί και στο σεβασμό απέναντι στο κοινό που είναι και ο τελικός κριτής.
Πόσο σημαντικό είναι για μια νέα ηθοποιό να παίρνει αυτό το βραβείο;
Επί της ουσίας και πρακτικά δεν αλλάζει κάτι. Αυτοί που θέλουν να συνεργαστούν μαζί μου ήθελαν και πριν από την απονομή. Αυτοί που θα θελήσουν να δουλέψουν μαζί μου θα το κάνουν γι’ αυτό που παράγω, όχι για κάτι που πήρα... Η φύση της δουλειάς μας δεν σηκώνει τίτλους και περγαμηνές γιατί στηρίζεται εξ ολοκλήρου στη συνεχή εξέλιξη και έκθεση. Το θέατρο δεν είναι ένα μουσειακό έκθεμα με μια επιγραφή μέσα σε βιτρίνα. Πρόκειται για μία τέχνη ζωντανή, που ανατρέπει και ανατρέπεται.
Το ‘Stallerhof’ απέσπασε κι άλλες διακρίσεις στα Βραβεία Θεάτρου. Η Μπέπι ήταν ένας από τους ρόλους που σε καθόρισαν;
Η παράσταση αυτή ήταν μια φροντισμένη και καθαρή δουλειά. Ένα σκοτεινό έργο μέσα στο οποίο η Μπέπι έριχνε λίγο φως. Δουλέψαμε με αγάπη και πίστη γιατί εμπιστευτήκαμε το όραμα της σκηνοθέτριας Μαρίας Κυριάκου. Δεν θέλω να ξεχάσω καμία δουλειά και κανένα ρόλο. Η λήθη οδηγεί στην επανάληψη λαθών. Το ζητούμενο είναι σε κάθε δουλειά να κάνεις καινούργια λάθη.
Όταν ξεκινούσες αυτό το ταξίδι στην υποκριτική φανταζόσουν ότι θα σου χάριζε τόσες συναρπαστικές στιγμές;
"Σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας. Να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους. Πάντα να ’χεις στο νου σου την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου. Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου. Καλύτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει. Και γέρος πια να αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη".
Τι ήταν αυτό που σε έκανε να ασχοληθείς με την υποκριτική;
Η διαδικασία της μεταμόρφωσης και μια παράσταση που είδα στην Αθήνα με τον Δημήτρη Καταλειφό.
Θυμάσαι τα συναισθήματά σου την πρώτη φορά που έπαιξες μπροστά σε κοινό;
Τρόμος, πανικός, αβεβαιότητα, μαγνητισμός. Η Λίζα στο "Υπόγειο" του Ντοστογιέφσκι στο Cabaret Voltaire στην Αθήνα.
Ασχολείσαι με την υποκριτική τα τελευταία επτά χρόνια, θα μου πεις ποιες παραστάσεις νιώθεις ότι σε πήγαν ένα βήμα παραπέρα;
Απ’ όλες τις παραστάσεις έχω κερδίσει κάτι. Έτσι αντιλαμβάνομαι τη ζύμωσή μου μέσα στη δουλειά. Από κάποιες λιγότερα και από άλλες περισσότερα.
Έχεις εργαστεί στην Ελλάδα. Αλήθεια γιατί αποφάσισες να επιστρέψεις στην Κύπρο;
Γιατί απογοητεύτηκα. Γιατί έφτασα στο σημείο να πω "όχι άλλη εκμετάλλευση". Γιατί δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν καταλάβει ότι το θέατρο είναι μια σχέση αλληλοσυμπλήρωσης που βασίζεται στο "όσο πιο δίκαια με φροντίσεις τόσο πιο πολύ θα αποδώσω".
Υπήρξαν στιγμές που μετάνιωσες για την απόφασή σου αυτή;
Δεν μετανιώνω γι’ αυτά που κάνω αλλά γι’ αυτά που δεν κάνω. Έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να μουρμουράει για την Κύπρο αλλά μαθαίνω να είμαι καλά μέσα στις συνθήκες που επιλέγω να βρίσκομαι. Ποιος δεν θέλει να ταξιδέψει, να συνεργαστεί με ξένους καλλιτέχνες, να ζυμωθεί με άλλες μεθόδους, να γνωρίσει καινούργιες πρακτικές και φωτισμένους ανθρώπους;
Τα τελευταία χρόνια έχεις μια έντονη παρουσία στα θεατρικά δρώμενα της Κύπρου. ‘Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δυο’, ‘39 Σκαλοπάτια’, ‘Stallerhof’, ‘Άθλιοι’, ‘Μικρός Πρίγκιπας’… Όταν σκέφτεσαι αυτές τις δουλειές πώς αισθάνεσαι;
Ικανοποίηση και σπατάλη. Έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό σε όλα. Κέρδισα πολλά. Αλλά όταν κάνω πολλά πράγματα ταυτόχρονα νιώθω σκορπισμένη. Αισθάνομαι ότι πρέπει να μαζευτώ λίγο. Να αφοσιωθώ σε ένα πράμα.
Θα ήθελα να μιλήσουμε και για τη νέα παράσταση στην οποία συμμετέχεις, το ‘Nerium Park’ από το Θέατρο Διόνυσος. Ποια είναι η Μάρτα, η ηρωίδα που υποδύεσαι;
Την αναζητώ ακόμα. Την ψάχνουμε μαζί με τα παιδιά στις πρόβες. Είναι μια σημερινή γυναίκα που αντανακλά τον κοινωνικό ιστό (αν υπάρχει) του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού. Είναι φορέας του λεγόμενου "Αμερικανικού ονείρου" -το οποίο έχει διεισδύσει σε πολλές κοινωνίες, δυστυχώς και στη δική μας- και που στο τέλος φυσικά καταρρέει.
Έχει κάποια σχέση η Μάρτα με τη Μαρίνα;
Η Μάρτα είναι στη διοίκηση ανθρώπινου δυναμικού. Ασκεί εκτελεστική εξουσία. Είναι μια γυναίκα που κάνει μελλοντικά σχέδια. Θέλει οικογένεια. Αγοράζει σπίτι. Έχει εμμονές. Φοβάται. Προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον Ζεράρ, τον άντρα της. Απολύει κόσμο. Σε πολλά σημεία βρίσκω κοινά και σε πολλά άλλα αγεφύρωτες διαφορές. Εκεί ακριβώς έγκειται το ενδιαφέρον. Στις διαφορές.
Πόσο επίκαιρο είναι το έργο αυτό σήμερα;
Πρόκειται για ένα έργο τρομακτικά επίκαιρο. Συμβαίνουν περιστατικά που τα βιώνουμε καθημερινά και τα προσπερνάμε με αδιαφορία. Εμείς στοχεύουμε στο να ταρακουνηθεί ο κόσμος που θα μας δει. Αλλά, για να συμβεί αυτό, πρέπει πρώτα να ταρακουνηθούμε εμείς οι ίδιοι. Είναι ένα έργο που δίνει μια γερή γροθιά στο στομάχι και ένα δυνατό χαστούκι στο μυαλό.
Μετά το ‘Nerium Park’ ποια είναι τα επόμενά σου σχέδια;
Περιμένουμε τα αποτελέσματα του φεστιβάλ "Κύπρια"... εναγωνίως!
Τελικά ηθοποιός σημαίνει φως;
Ιδανικά ναι. Στην πραγματικότητα όμως υπάρχει μια μεγάλη σύγχυση ως προς το τι φέρει ο ηθοποιός πάνω στη σκηνή. Αυτό ξεκινά από την παιδεία. Δυστυχώς έχουμε τεράστια ημιμάθεια και άγνοια ως λαός και αυτό αντανακλάται πάνω στη σκηνή. Ο ηθοποιός οφείλει να κουβαλά έναν ολόκληρο κόσμο με ιδέες, αρχές, αξίες και ιδανικά. Είναι φορέας σκέψης και πολιτικής θέσης. Η σκηνή μας απογυμνώνει και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μαγεία του θεάτρου.
Εσύ βρήκες αυτό το φως στην άκρη του τούνελ;
Ψάχνω συνέχεια μικρές ηλιαχτίδες μέσα στο σκοτάδι μου. Συναντώ ευτυχώς ανθρώπους που έχουν περισσότερο φως από μένα και το μοιράζουν απλόχερα.
Πώς βιώνει ένας άνθρωπος του πολιτισμού την Κύπρο σήμερα;
Ασφυκτικά. Όταν συνειδητοποιώ ότι ελάχιστοι άνθρωποι είναι ταγμένοι στο έργο τους, με αφοσίωση, πίστη και ανιδιοτέλεια, τρομάζω. Από την άλλη όμως αισθάνομαι ευφορία και ελπίδα που συναντιόμαστε με αυτούς τους ανθρώπους και ανταλλάζουμε τους προβληματισμούς μας.
Το Θέατρο μπορεί να μας δώσει ελπίδα;
Μόνο η τέχνη μπορεί να μας δώσει ελπίδα. Γιατί μπορεί να μετουσιώσει τη ζοφερή πραγματικότητα σε πνευματικότητα και στο τέλος να την υπερβεί. Μόνο η τέχνη και τα παιδιά.
Τι πιστεύεις για το κυπριακό θέατρο και ποιους Κύπριους δημιουργούς ξεχωρίζεις;
Το κυπριακό θέατρο πρέπει να πετάξει από πάνω του τον επαρχιωτισμό, την οικογενειοκρατία, την επιπολαιότητα και την αλαζονεία. Πρέπει επιτέλους να βγει έξω από τα κυπριακά σύνορα και να δει το δάσος, όχι μόνο το δέντρο. Υπάρχουν δημιουργοί που εκτιμώ και θαυμάζω και δεν χάνω ευκαιρία να τους το δείξω. Κι αν δεν το ’χω δείξει σε κάποιους θα το πράξω εν καιρώ.
Το κεφάλαιο Ελλάδα έχει τελειώσει;
Ποτέ δεν θα τελειώσει. Είναι το μεγαλύτερο κεφάλαιο στη μέχρι τώρα ζωή μου. Έχω συνεργάτες, αγαπημένους φίλους και άτομα που θα ήθελα να πλησιάσω και να γνωρίσω.
Για τη συνέχεια, τι ονειρεύεσαι επαγγελματικά….
Δεν ονειρεύομαι. Συνδημιουργώ και φαντάζομαι. Απλώς εύχομαι η τελευταία κουβέντα που έγινε γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι, με συγκεκριμένους ανθρώπους, να πάρει σάρκα και οστά. Προς το παρόν αυτό μου αρκεί...

Info: Η Μαρίνα Αργυρίδου συμμετέχει μαζί με τον Γιώργο Αναγιωτό, στην παράσταση ‘Nerium Park’ του Ζουζέπ Μαρία Μιρό, που ανεβαίνει από το Θέατρο Διόνυσος. Πληρ. 22818999 & 99621845.