Q&A Έλενα Χατζηπέτρου

Είναι δασκάλα στη Σχολή Κωφών και ο ιθύνων νους της σπουδαίας δουλειάς που κάνει η ομάδα ‘Έκφραση’ η οποία ερμηνεύει στη νοηματική και τόσο εκφραστικά όσο λίγοι τραγουδιστές.

Είσαι δασκάλα στη χορωδία της Σχολής Κωφών, η οποία όμως δεν ονομάζεται ακριβώς χορωδία.
Δεν την ονομάζουμε έτσι, αφού δεν παράγουμε εμείς τον ήχο αλλά την έκφραση. Οπότε, είμαστε ομάδα ‘Έκφραση’, έτσι ονομάσαμε την ομάδα μας και πάνω στο βιντεάκι αλλά και το DVD που κάναμε με τη Cyta τα Χριστούγεννα.

Πότε και πώς ξεκίνησε η όλη φάση;
Το 2007, στο πλαίσιο της πρώτης ‘Εβδομάδας Διαφώτισης’, είχαμε ρίξει την ιδέα να τραγουδήσουν τα παιδιά. Εκείνο το διάστημα, ο Νίκος Χατζηγαβριήλ, ένας από τους καθηγητές του Παγκυπρίου Λυκείου Λάρνακας, είχε γράψει ένα τραγούδι για τη θεατρική παράσταση ‘Παιδιά ενός κατώτερου Θεού’ που θα ανέβαζαν παιδιά με απώλεια ακοής -η παράσταση παίχτηκε στη Λάρνακα αλλά και στο Σατιρικό στη Λευκωσία. Το τραγούδι ήταν το ‘Μίλα μου’, τη μουσική του οποίου έγραψε μια 17χρονη μαθήτρια. Έτσι, όταν κάναμε την εκδήλωση στη Σχολή αποφασίσαμε να πούμε αυτό. Μετά απ’ αυτό αρχίσαμε να βγαίνουμε και έξω απ’ το σχολείο για συναυλίες. Κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα.

Πού ακριβώς εμφανίζεστε εκτός σχολείου;
Τραγουδούμε στο φιλανθρωπικό μας παζαράκι, πάντα λέμε τα κάλαντα στον Υπουργό Παιδείας και σε κάποιες εταιρείες με τις οποίες έχουμε καλές σχέσεις. Φέτος τραγουδήσαμε στο Πανεπιστήμιο κατά την Παγκόσμια Μέρα Γλωσσών, ενώ εμφανιστήκαμε και στο καφενείο Προζάκ, σε μια εκδήλωση με μελοποιημένη ποίηση.

Ποια τραγούδια έχουν πάντοτε θέση στο πρόγραμμά σας;
Σίγουρα το ‘Μίλα μου’, λόγω του ότι είναι το πρώτο που ερμηνεύσαμε και λόγω της ιστορίας που έχει, αλλά και δύο τραγούδια που γράφτηκαν ειδικά για εμάς με την ευκαιρία των 60χρονων της Σχολής -το ένα μάλιστα σκεφτόμαστε να το υιοθετήσουμε και ως ύμνο.

Με ποια κριτήρια επιλέγετε συνήθως τα τραγούδια;
Σίγουρα ένα τραγούδι για να παρουσιαστεί όμορφα και λίγο θεατρικό, έτσι ώστε να είναι ωραίο οπτικά το αποτέλεσμα, πρέπει να έχει πολλές δεικτικές λέξεις μέσα. Ένα τέτοιο είναι και το ‘Έχω μάθει’ της Μαρινέλλας.

Ποιο είναι το πιο συγκινητικό σχόλιο που άκουσες σε σχέση με αυτή σου την ενασχόληση;
Συνήθως τα σχόλια έρχονται από το ακροατήριο, τα οποία, από κάποια φάση και μετά, εμένα δεν μου αρέσουν. Νιώθω ότι, τα τελευταία δύο χρόνια, βλέπουν όλοι ότι αυτό που κάνουμε πουλά ή αρέσει ή συγκινεί… Δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό αυτό. Άλλο όμως είναι να σε ευαισθητοποιήσω και να πεις ‘α υπάρχει και αυτό το πράγμα, δεν το είχα ξαναδεί’ και άλλο να λέει κάποιος ‘μάνα μου τα’. Δεν είναι ‘μάνα μου τα’, είναι μια χαρά και περνούν καλά. Πάντα φέρνω ως παράδειγμα το ‘χορό της καρδιάς’, με την ανάπηρη κοπέλα και τον άντρα με το ξύλινο πόδι. Είναι δυο άτομα ανάπηρα, ο καθένας με ένα πόδι και χορεύουν σε μεγάλο ακροατήριο. Όταν το έδειξα στα παιδιά, είπαν ότι σκεφτόμουν κι εγώ ως αρτιμελές άτομο εκείνη την ώρα: ‘Δεν μπορώ να κάνω τίποτα απ’ αυτά, έστω κι αν έχω δυο πόδια’. Τα δικά μας παιδιά είναι πολύ συνειδητοποιημένα και σκέφτονται πάνω από το μέσο Κύπριο. Αν την ώρα που βλέπει ο κόσμος φτάσει να πει ‘με τίποτα δεν μπορώ να κάνω αυτά που βλέπω, είναι πολύ δύσκολο πράγμα η νοηματική, μπράβο τους’, μπράβο τους. Αν αρκεστεί όμως σε ένα ‘μάνα μου’, αυτό είναι άλλο πράγμα. Καταλαβαίνεις πού τελειώνει ο οίκτος και αρχίζει η ενσυναίσθηση. Σκεφτείτε μόνο ότι η πιο εκφραστική μαθήτριά μας, η Σπυρούλα, είναι και η μοναδική που δεν έχει κωχλιακό, άρα δεν ακούει τίποτα. Είναι κωφή, από κωφούς γονείς, αλλά παρ’ όλα αυτά είναι η πιο εκφραστική. Οι άλλοι ακούνε και τη μουσική, μπορούν να πιάσουν ρυθμό. Εντούτοις, αυτή που ξεχωρίζει είναι αυτή που δεν ακούει τίποτα.

Τι θα θέλατε να κάνετε με αυτή την ομάδα; Μια μεγάλη παράσταση ίσως…
Πριν τελειώσουν αυτά τα κορίτσια, τα οποία αποτελούν τη δεύτερη φουρνιά μαθητών που κάνουν αυτό το πράγμα, θα ήθελα να κάνουμε μια παράσταση λίγο θεαματική, τους αξίζει να πάρουν ένα χειροκρότημα από μεγάλο κοινό. Ονειρεύομαι να κάνουμε και μια συναυλία αποκλειστικά στη νοηματική. Θα είναι κάτι που θα προσφέρει στην κοινωνία την κυπριακή, θα μας πάρει ένα βήμα πιο μπροστά, ενώ μετράς και τις αντοχές σου, εσύ, εγώ, οι ακούοντες. Πόσο μπορείς να αντέξεις, να καθίσεις εκεί και να βλέπεις αυτό το πράγμα; Επιπλέον, θα θέλαμε να κάνουμε βιντεοκλίπ κάποια τραγούδια που μας έχουν καθορίσει.

Ποιοι άλλοι είναι στην ομάδα;
Εκτός από εμένα που είμαι εκπαιδευτικός κωφών, στην ομάδα είναι επίσης οι διερμηνείς Θέκλα Ελευθερίου και η Παναγιώτα Θεμιστοκλέους. Ο πιο βασικός κρίκος στην αλυσίδα όμως είναι τα παιδιά και ειδικά τα μεγάλα παιδιά. Συμμετέχουν παιδιά από 8 μέχρι 17 ετών. Η ομάδα, οι σταθεροί, ο πυρήνας είναι 5 άτομα, ενώ υπάρχουν κι άλλοι που συμπληρώνουν.