Bullying… παντός καιρού
Θεσσαλονίκη, Σεπτέμβριος 1984
1η μέρα στο σχολείο
- Από πού είσαι;
- Από την Κύπρο.
- Και τι γλώσσα μιλάτε;
- Σερβοκροάτικα!
- Είσαι Χριστιανή;
- Όχι Βουδίστρια…
- Είσαι Τουρκάλα δηλαδή;
- Όχι, αλλά θα με κάνεις!
Λευκωσία, Σεπτέμβριος 2003
- Ρε καλαμαρούι...
- Μπαρδόν;
- Από πού είσαι;
- Από την Καλαμαριά…
- Περιπαίζεις με;
- Όχι, το τελευταίο σπίτι όπου έμενα ήταν στην Καλαμαριά στη Θεσσαλονίκη.
- Α, ωραία η Θεσσαλονίκη. Και τι κάνεις εδώ; Ήρθες να μας φας τις δουλειές;
- Να σας φάω τις δουλειές, τους άντρες και τις προίκες!
Είχα την ατυχία να φορώ γυαλιά από 5 χρονών, να είμαι ένα τσουπωτό μωράκι με έντονες ανησυχίες και φαινομενικά μόνο, εξωστρεφές, με διπλή υπηκοότητα και πρόσφυγας.
Είχα την τύχη να έχω ανθρώπους γύρω μου που με αγαπούσαν, είχα την τύχη να με ενδιαφέρουν άλλα πράγματα από αυτά που άρεσαν στα παιδάκια της ηλικίας μου. Είχα την τύχη να μη δένομαι και να μη δίνω σημασία σε ανθρώπους που δεν με ενδιέφεραν.
Όλοι έχουμε υποστεί εκφοβισμό, όλοι είχαμε τους γνωστούς νταήδες στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά. Όλοι μας είμαστε θύματα. Όμως όλοι μας ήμασταν και θύτες. Δυστυχώς, είναι τέτοια η φύση μας. Είμαστε άνθρωποι και αυτό σημαίνει ότι είμαστε ανασφαλείς, εγωκεντρικοί, επιφανειακοί και ανόητοι.
Ο εκφοβισμός δεν είναι μόνο το ξύλο, είναι και τα λόγια, η γνωστή καζούρα. Είναι και τα βλέμματα απαξίωσης, είναι και οι γκριμάτσες απόρριψης. Και αν σε αυτήν την εξίσωση βάλεις ένα ευαίσθητο παιδί με έναν όχι και τόσο δυνατό χαρακτήρα, τότε μιλάμε για ολική καταστροφή μιας ψυχής. Δεν θυμηθήκαμε τώρα τον εκφοβισμό λόγω του Βαγγέλη. Γιατί όλοι, μα όλοι έχουμε βρεθεί στη θέση του και αυτό το πιστεύω ακράδαντα, γιατί όλοι, μα όλοι δεν μεγαλώσαμε στο Downton Abbey, μεγαλώσαμε σε ψυχρές, σκληρές αίθουσες σχολείων που δεν μπορούν να αναδείξουν τη διαφορετικότητα και να τη σεβαστούν, να προστατεύσουν τα μικρόσωμα και λίγο πιο αδύναμα παιδάκια, να χαμογελάσουν με αγάπη στα πιο χοντρούλικα, στα λίγο πιο αργά, σε αυτά που φορούν γυαλάκια. Να αποδεχτούν εκείνα τα παιδιά που οι εκθέσεις τους είναι γεμάτες φαντασία και έντονες εικόνες και όχι να τις σκίζουν επειδή δεν έχουν πρόλογο, κυρίως μέρος και επίλογο. Να κατανοήσουν το διαφορετικό, το μοναδικό, να νιώσουν τι σημαίνει να μην είσαι σαν τους άλλους. Δεν είναι μειονέκτημα, προτέρημα είναι. Από τη διαφορετικότητα πηγάζει η δημιουργικότητα και η έμπνευση, από τη διαφορετικότητα αναδεικνύεται η προσωπικότητα. Δεν μπορείς να πνίγεις αυτόν που ξεχωρίζει, σόρι κιόλας… απλώς δεν είμαστε σαν όλους τους άλλους! Αυτό λέει εκείνο το κοριτσάκι με τα κοντά μαλλιά και τα γυαλιά που άκουγε θέατρο στο ραδιόφωνο, έγραφε εκθέσεις για κόσμους φανταστικούς και ναι, έτρωγε όλο του το φαγητό!