Πατάμε Play!
Καθώς έκανα ένα τελευταίο editing στη συνέντευξη που μας παραχώρησαν από κοινού οι Έλλη Πασπαλά και Vassilikos, μπήκε στο γραφείο ένας φίλος. Για να τον πειράξω, ρώτησα αν ξέρει τον Vassilikos. “Πλάκα μου κάνεις; Η Αθήνα, από την οποία μόλις επέστρεψα, είναι γεμάτη με αφίσες. ‘Play’ δεν λέγεται η παράσταση που παρουσιάζει μαζί με την Έλλη Πασπαλά αυτό το διάστημα;”.


Γιατί ‘Play’;
Ε.Π. Την παράσταση τη βάφτισε ο Vassilikos και χάρηκα πολύ, γιατί θεώρησα ότι ήταν απολύτως σωστή ονομασία. Παίζουν όλοι, αλλάζουν ρόλο όλοι, δεν έχουμε προκαταλήψεις για το ποιος είναι ο καθένας, τόσο για τον εαυτό του όσο και για τους άλλους. Αυτοσχεδιασμός, παιγνίδι, δεν περιοριζόμαστε στο όργανό μας ή το ρόλο μας. ‘Play’ με την έννοια του παιξίματος ως ηθοποιός σε ένα ρόλο, με την έννοια του παιχνιδιού σε μία παιδική χαρά.

Πότε και πώς προέκυψε η ιδέα για την παράσταση;
Ε.Π. Τον περασμένο Σεπτέμβριο βρεθήκαμε με τον Vassilikos σε δύο ξεχωριστές συναυλίες. Μία στη Θεσσαλονίκη, με την ΚΟΘ, και μία στο Ηρώδειο, με ένα αφιέρωμα στον κινηματογραφικό Χατζιδάκι και αποφασίσαμε από κοινού ότι επιτέλους, γιατί ήταν κάτι που συζητούσαμε χρόνια, έφτασε η στιγμή να κάναμε κάτι οι δυο μας.

Πώς θα την περιγράφατε;
Vas. Ένα πρόγραμμα φτιαγμένο από ουσιαστικούς λάτρεις της μουσικής, για ουσιαστικούς λάτρεις της μουσικής. Κομμάτια που ρέουν και αβίαστα διαδέχονται το ένα το άλλο, μέχρι που περνούν ώρες ολόκληρες που σε εμάς φαίνονται λεπτά.

Η συνάντηση-συνεργασία της Έλλης Πασπαλά με τον Vassilikos δεν είναι κάτι που προκύπτει τώρα. Πρώτη φορά συναντήθηκαν το 2002, και δημιουργικά και σαν φίλοι. Γνωρίστηκαν με αφορμή την ηχογράφηση του δίσκου των Raining Pleasure ‘Forwards & Backwards’. Επιπλέον, τους δύο συνδέει και μια κοινή αγάπη για το έργο του Χατζιδάκι. Είναι γνωστό εξάλλου ότι το εξαιρετικό ‘Reflections’ των Rainning Pleasure, της μπάντας του Vassilikos, που πήγε περίφημα ακόμα και σε εμπορικό επίπεδο, ήταν πρόταση-προτροπή της Πασπαλά.

Ε.Π. Έκανα ένα αφιέρωμα στον Χατζιδάκι το 2004 και οι Raining Pleasure ήταν οι πρώτοι μου καλεσμένοι. Ήταν τόσο σημαντική η κατάθεσή τους, που τους έγινε μετά πρόταση από τον Γιώργο Χατζιδάκι για ηχογράφηση. Το ‘Reflections’ ήταν σαν να το είχε γράψει ο Μάνος Χατζιδάκις γι’ αυτούς.

Θεωρείτε ότι ο Έλληνας διψά σήμερα για έργα όπως αυτό και από δημιουργούς όπως ο Χατζιδάκις; Αν ζούσε σήμερα, ενδεχομένως να ήταν διαφορετικά τα πράγματα;
Ε.Π. Οι Έλληνες έχουν ανάγκη από μία στοργική φροντίδα. Για μένα, θα ήταν σίγουρα. Και φαντάζομαι και για άλλους πολλούς. Φυσικά, πέρα από τέτοιες προσωπικότητες, ως κοινωνία και ως λαός, έχουμε κι άλλες ελλείψεις. Την αίσθηση της ευθύνης, των αξιών και της ευγένειας.

Στην παράστασή σας, τι λέτε από Χατζιδάκι;
Vas. Αγγίζουμε λίγο το ‘Reflections’ -δεν θα γινόταν διαφορετικά, αφού μας συνδέει τόσο έντονα-, λίγο από ‘Μεγάλο Ερωτικό’ και διάφορα άλλα σκόρπια κομμάτια, παιγμένα με την ιδιαιτερότητα που χαρακτηρίζει αυτό το σχήμα.
Ε.Π. Για να μην παρεξηγηθούμε, δεν κάνουμε αφιέρωμα στον Χατζιδάκι. Φυσικά υπάρχουν πολλά τραγούδια του, αλλά όπως και άλλων δημιουργών, Ελλήνων και ξένων. Ο Vassilikos κι εγώ επιλέξαμε ξεχωριστά τραγούδια που αγαπάμε ιδιαίτερα, να τα παρουσιάσουμε με έναν πολύ ‘αυτοσχεδιαστικό’ τρόπο, παρέα με δύο μοναδικούς μουσικούς, τον David Lynch και τον Τάκη Φαραζή.
V. Έχουμε πιάσει μια ευρύτατη γκάμα καλλιτεχνών από τη δεκαετία του ’60 μέχρι και σήμερα. Έλληνες και ξένους.

Πέρα από το ‘Play’, σε επίπεδο δισκογραφίας ετοιμάζετε κάτι;
Ε.Π. Υπάρχει, αλλά επειδή είμαι πάντα, όπως αντιλαμβάνεστε, πολύ δυσκίνητη όσον αφορά στην ηχογράφηση, το καθυστερώ. Έχω σκοπό να ηχογραφήσω το αφιέρωμα που έκανα πέρυσι στην Joni Mitchell. Επίσης, είχαμε μπει στούντιο με τον Τάκη Φαραζή για έναν δίσκο πιάνο-φωνή, αλλά επειδή, ως γνωστό, απεχθάνομαι το στούντιο, σταμάτησα…
Vas. Εγώ τα τελευταία χρόνια είμαι στο Λονδίνο, όπου ζω, δουλεύω και σπουδάζω. Ζω στο Βόρειο Λονδίνο σε μια ήσυχη σχετικά περιοχή που όμως είναι και αρκετά κοντά με το κέντρο αλλά και τις διάφορες δουλειές μου. Διδάσκω μουσική με αντικείμενα την κιθάρα, το πιάνο, το μπάσο, το μαντολίνο και φυσικά θεωρητικά. Δουλεύω πολλές ώρες γράφοντας και ηχογραφώντας το καινούργιο μου υλικό, που πολύ πιθανόν να ολοκληρωθεί το καλοκαίρι, και σπουδάζω κινέζικη ιατρική στο πανεπιστήμιο του Middlesex.

Συνολικά, λέει ο Vassilikos, λείπει 11 χρόνια από την Ελλάδα. Τα πρώτα 5-6 ήταν στη Γερμανία. Αυτό που του λείπει περισσότερο, λέει, είναι η ανθρώπινη επαφή. ‘Εμείς έχουμε έναν εύκολο και φυσικό τρόπο να επικοινωνούμε και να αλληλεπιδρούμε που στη Βόρεια Ευρώπη είναι δυστυχώς ξένος. Από τους συμφοιτητές μου, την πιο ζεστή επαφή την έχω με μια κοπέλα από την Κύπρο κι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Μιλάμε την ίδια γλώσσα και δεν εννοώ μόνο τα ελληνικά’.

Και οι Rainning Pleasure πόσο σας έχουν λείψει;
Vas. Κατά καιρούς, αρκετά. Τους βλέπω όμως όποτε βρίσκομαι στην Πάτρα και αυτό βοηθά. Μου λείπει η παρέα και η αίσθηση της ‘συμμορίας’ που είχαμε. Έχω αλλάξει όμως αρκετά και μουσικά και προσωπικά και έχω πια άλλες ισορροπίες. Ίσως κάποτε ξαναβρεθούμε και δημιουργικά.

Τι ξεχωριστό θα λέγατε πως είχε η δική σας μπάντα και αγαπήθηκε τόσο;
Vas. Είχε αλήθεια. Και τον ελάχιστο δυνατό εσωτερικό ανταγωνισμό. Κρατήσαμε 20 χρόνια, δεν το έχουν καταφέρει άλλες μπάντες αυτό. Είχαμε μία απλότητα σαν σύνολο που κέρδιζε τον κόσμο αβίαστα. Και φυσικά, παίζαμε καλά.

Υπάρχει περίπτωση να μπείτε ξανά στούντιο ή να βγείτε και πάλι στη σκηνή;
Vas. Υπάρχει. Ποτέ δεν έπαψε να υπάρχει. Η μπάντα δεν διαλύθηκε ποτέ επίσημα. Είμαστε ακόμα σε διάλειμμα. Μακρύ, αλλά διάλειμμα.


Μουσική σκηνή RED, παλιά Λευκωσία. Πεμ 2 Απρ, 21.00. Πληρ. 22767711.
Θέατρο Ριάλτο, Λεμεσός. Σ 4 Απρ, 20.30. Πληρ. 77777745.


Motto
Play με την έννοια του παιξίματος ως ηθοποιός σε ένα ρόλο, με την έννοια του παιχνιδιού σε μία παιδική χαρά.