‘Το ροκ είναι η πιο λαϊκή μουσική, γλώσσα και έκφραση’
Σου δίνει την εντύπωση ενός ανθρώπου που γράφει, συνθέτει, κάνει σκίτσα και γενικά δημιουργεί, μόνο όταν κάτι τον ενοχλεί, τον ρίχνει, τον θλίβει… Έτσι είναι. Το παραδέχεται. Όντας στο φως, προτιμά, λέει, να το ζει παρά να το περιγράφει και να το εξηγεί. Αυτός είναι ο Θάνος Ανεστόπουλος.


“Συνήθως οι άνθρωποι τοποθετούμε οτιδήποτε μελαγχολικό στη σκοτεινή μας πλευρά, αν και έχω την αίσθηση πως και το σκοτάδι και το φως συνυπάρχουν και τα δύο μέσα μας και δεν είναι πάντα επιλογή μας ποιο απ’ τα δύο μάς κυριεύει. Η δικιά μου μελαγχολία είναι σαν το μούχρωμα που βάφεται ο ορίζοντας, την ώρα εκείνη τη μεταίχμια που το βράδυ σπρώχνει απαλά και γλυκά τη μέρα να φύγει, ν’ αποσυρθεί. Τις περισσότερες φορές αφήνω τον εαυτό μου να βιώνει. Άλλοτε μια βαθιά κι άλλοτε μια γλυκιά μελαγχολία, που πολλές φορές εξωτερικεύεται με τη μουσική και την ποίηση ή ζωγραφίζοντας. Απ’ τη στιγμή που το αποδέχομαι κι αφήνομαι να το βιώνω σαν συναίσθημα μιας κανονικότητας, σχεδόν πάντα το επόμενο βίωμα είναι η έξοδος στο φως, όπου τότε προτιμώ πιότερο να το ζω παρά να το περιγράφω και να το εξηγώ”.

Εσείς βρήκατε τον τρόπο. Εμείς, οι υπόλοιποι, από πού θα πιαστούμε όταν νιώσουμε την ανάγκη;
Χρειάζεται να είναι παρόντες πρωτίστως οι πνευματικοί άνθρωποι ενός τόπου στα δύσκολά του, να είναι έξω στο τώρα, να προσπαθούν να δείξουν τρόπους στους νεότερους να μάθουν να αντιδρούν, να μάθουν να ξεχύνουν τις κραυγές τους εύστοχα, να είναι εκεί στους δρόμους και στους χώρους εργασίας των νέων, να αφυπνίζουν με το πνεύμα τους κι όχι να συνεχίζουν να αποζητούν να μας γοητεύουν με το έργο τους αφήνοντας αΐδρωτα να δουλεύει αυτό και να μιλά μόνο αυτό εξ ονόματός τους.

Η ροκ μουσική έχει να επιτελέσει και αυτή ουσιαστικό λόγο; Θα μπορούσε να αποτελέσει το soundtrack της επανάστασής μας;
Η ροκ μουσική και στιχουργία ήταν και είναι η πιο λαϊκή και διεθνής μουσική, γλώσσα και έκφραση για τους νέους που προσπαθούν να ξεσπάσουν την κραυγή τους όταν κρέμεται, στην άκρη της σιωπής τους. Είναι άκρως πολιτική στάση και άποψη είτε μιλά για την αγάπη, την ειρήνη, για τα προσωπικά αδιέξοδα, για την επανάσταση των νέων ανθρώπων χωρίς ηλικία. Στη χώρα μου βλέπω εκατοντάδες παιδιά σκεπτόμενα και πιο ώριμα από ποτέ μουσικά και πνευματικά να κάνουν ο καθένας την αρχή της προσωπικής τους επανάστασης, χώνοντας ένα καρφί της κιθάρας τους στον ενισχυτή. Κι αυτή είναι η πρώτη κίνηση για μένα που μπορεί και οδηγεί στην αρχή της διάλυσης της σιωπής.

Κάνετε κι εσείς τη δική σας επανάσταση μέσω της μουσικής ή το κάνετε αποκλειστικά και μόνο για την ψυχή σας;
Νιώθω πως είναι μεγάλη υγεία μεγαλώνοντας να αλλάζω και μαζί με μένα να αλλάζει και η ματιά και ο τρόπος θεώρησης του πώς φτιάχνω, ακούω και παίζω μουσική. Προσπαθώ πάντως ό,τι κάνω με ένα μικρόφωνο και μια κιθάρα ας πούμε, κάθε που παίζω ζωντανά, να είμαι όσο αντέχω και μπορώ γειωμένος με την ψυχή. Κι αυτό είναι το ζητούμενο που δεν είναι καινούργιο κίνητρο ή νέο στοιχείο αλλά πάντα ο κρίκος που ένωνε και ενώνει την αίτια με το λόγο που θέλω να παίζω μουσική. Η κάθαρση μέσω αυτής. Της ψυχής. Χωρίς αυτήν όλο αυτό που μένει είναι μια άθλια διεκπεραίωση.

Ωστόσο, δεν έχετε επιθυμίες, δεν βάζετε στόχους;
Επιθυμία μου και στόχος είναι, όσο μπορώ, να ζω το κάθε μου σήμερα με την ένταση του κάθε τώρα. Μ’ αρέσει, για παράδειγμα, να φτιάχνω με τον άνθρωπό μου παρελθόν. Και οι αναμνήσεις και οι μνήμες να μη μεταφέρονται σ’ ένα μέλλον σαν μνήματα αλλά σαν μηνύματα κατανόησης πως υπήρξαμε και υπάρχουμε με μνήμες και βροχές και ήλιους μαζί.

Ποια θέση έχει η αγάπη στη ζωή σας;
Η αγάπη δεν έχει τέλος, δεν φτάνει ως το τέλος, είναι άπειρο και ατελής, η αγάπη, αν τελικά υπάρξει ουσιαστικά, μπορεί να μας οδηγήσει στην τελείωση. Αυτό όμως είναι το στοίχημα της ανθρωπότητας μέσα στην τόσο μικρή και οδυνηρή ιστορία της. Θα τα καταφέρουμε ποτέ όλοι μαζί; Δεν έχω μεγάλες προσδοκίες. Χωρίς να μισανθρωπίσω δεν ελπίζω πια σε κάποιου είδους παγκόσμια επανάσταση αγάπης. Καλύτερα να ξέρουμε και να αναγιγνώσκουμε τα χαρακτηριστικά του εχθρού μας και τις περισσότερες φορές αυτός είναι δυστυχώς ή ευτυχώς ο ίδιος ο εαυτός μας.

Τι πρέπει να γίνει, αλήθεια, για να πάρουμε τα πάνω μας;
Ίσως τελικά χρειαστεί να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς μας και μέσω ημών και σε όσους πολιτικούς τυχοδιωκτικά ασελγούν στο κουφάρι μιας χώρας πως, πρέπει να θυμόμαστε πάντα τη θνητότητά μας και πως οι λαοί -που γι’ αυτό παραμένω αισιόδοξος κατά διαβολεμένο τρόπο-, στην κρίσιμη στιγμή, καταλαβαίνουν πως δεν είναι οι άλλοι ψηλότεροι από αυτούς αλλά αυτοί στέκονται γονατιστοί μπροστά τους και το μόνο που τους μένει είναι να βρουν τη δύναμη να σηκωθούν.

Motto
Θα τα καταφέρουμε ποτέ όλοι μαζί; Αυτό είναι το στοίχημα της ανθρωπότητας μέσα στην τόσο μικρή και οδυνηρή ιστορία της.

* Ο Θάνος Ανεστόπουλος (Διάφανα Κρίνα) έρχεται στην Κύπρο παρέα με τον Κώστα Παρίση (Υπόγεια Ρεύματα), για 4 εμφανίσεις, άλλοτε μόνοι ως acoustic live και ενίοτε συνοδευόμενοι από το κυπριακό σχήμα Λωποδύτες, παρουσιάζοντας μια παράσταση-αφιέρωμα στα θρυλικά συγκροτήματά τους.

Θέατρο Ριάλτο, Λεμεσός. Τρ 24 Μαρ, 20.00. Πληρ. 77777745. (βραδιά ποίησης και μουσικής με τίτλο ‘Γι’ αυτά που θα ’πρεπε να φέγγουν’).
Neverland Rock Bar, Λευκωσία. Πεμ 26 Μαρ, 21.30. Πληρ. 99021362, 99436512.
Ravens, Λεμεσός. Παρ 27 Μαρ, 22.30. Πληρ. 99614100.
Aloft Music Bar, Αγία Νάπα. Σ 28 Μαρ, 22.30. Πληρ. 99637831.