Πρόσωπο του μήνα

Πέτρος Χρυσοχός

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τα ποιοτικά χαρακτηριστικά ενός σημερινού 18χρονου, αλλά φαντάζομαι πως απέχουν πολύ απ' αυτά της γενιάς μου. Ελπίζω να μπορώ να διακρίνω σ' αυτούς, όσα διέκρινα στον Πέτρο, ίσως έτσι το μέλλον να είναι πολύ λαμπρότερο απ' ό,τι νομίζουμε. Ταπεινός, χαμηλών τόνων, έξυπνος, με φιλοδοξίες αλλά και ξεκαθαρισμένες προτεραιότητες. Ο Κύπριος πρωταθλητής του τένις ενηλικιώθηκε, άλλαξε κατηγορία και πέρασε απ' αυτήν των εφήβων σ’ αυτήν των ανδρών, την ATP, στη θέση 550. Με εφόδια το ταλέντο, τη θέληση και τον εξαιρετικό του χαρακτήρα, το μέλλον του ανήκει.

“Πέρυσι ήταν μια πολύ καλή χρονιά για μένα, τερμάτισα στη 21η θέση στους εφήβους και πήρα τους πρώτους μου βαθμούς στην κατηγορία ATP. Οπότε φέτος ξεκινάμε με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Από παιδί μ' άρεσε να αθλούμαι, έκανα τα πάντα. Μπάσκετ, ποδόσφαιρο, κολύμπι, judo… Ταυτόχρονα! Μια φορά θυμάμαι έχασα στο judo, έκλαιγα όλη μέρα και δεν ήθελα να ξαναπαίξω! Ήμουν μικρός, 8 χρονών! Εκείνη την ημέρα πήγα βόλτα με τη μητέρα μου για να ηρεμήσω όταν πέρασα από τα γήπεδα του τένις, στο παλιό Γ.Σ.Ζ. και της λέω, ‘λες ν' αρχίσω τένις;’. Πάμε να δούμε μου είπε. Και έτσι ξεκίνησα, αρχικά 2 φορές την εβδομάδα, μετά τρεις… Από τα 8 μου μέχρι τα 12 δεν ήμουν όσο καλός ήθελα, έχανα συνεχώς. Σκέφτηκα ξανά να σταματήσω. Αλλά δεν το έκανα. Στο τένις αντιμετώπιζα την κάθε ήττα σαν μια νίκη, ένα μάθημα. Πολλοί μου έλεγαν πως αν δεν έφευγα για εξωτερικό δεν θα τα κατάφερνα λόγω σχολείου κ.λπ. Εγώ και σχολείο πήγαινα, και στην Κύπρο μένω και έκανα προπόνηση. Και έφτασα στην πρώτη 20άδα. Μου ζητήθηκε να πάω εξωτερικό και δεν δέχθηκα. Ήθελα να συνεχίσω το σχολείο ενώ για μένα ο προπονητής μου (Δημήτρης Ηροδότου) είναι σαν πατέρας. Όταν βάζω στόχους, θέλω να είναι εφικτοί, για να μην απογοητεύομαι. Και μετά, μαζί με τον προπονητή μου, βάζουμε νέο στόχο. Για φέτος, θέλω να μπω στους πρώτους 300-400 καλύτερους για να μπορέσω από το 2016 να συμμετέχω στα grand slam. Αν και οι θυσίες είναι πολλές, αυτό θέλω να είναι το επάγγελμά μου. Το κατάλαβα όταν έπαιξα στον ημιτελικό της κατηγορίας μου, σε διπλό, στο Wimbledon. Η ιδέα και μόνο ότι ήμουν εκεί όπου έπαιξαν τόσα αστέρια, μου προκαλούσε δέος. Επίσης πολύ ξεχωριστή ήταν η στιγμή που έπαιξα στον προημιτελικό του αυστραλιανού open, με το Νο3 της παγκόσμιας κατάταξης. Σε κάθε μου αγώνα ήμουν το αουτσάιντερ, ποτέ το φαβορί. Πόσω μάλλον σ' αυτόν, είχα ένα μεγαθήριο μπροστά μου, τον Quentin Halys. Κι ενώ πίστευα πως δεν θα είχα κανένα άγχος γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, αγχώθηκα. Έπαιξα καλά αλλά δεν τα κατάφερα. Φυσικά πήρα την ‘εκδίκησή’ μου στον πρώτο γύρο του Wimbledon, κερδίζοντάς τον. Η συμμετοχή μου στα τουρνουά και η σημερινή μου κατάταξη δεν θα μπορούσαν να γίνουν φυσικά πραγματικότητα χωρίς το χορηγό μου, το Kiddo. Πίστεψαν σ’ εμένα και τους ευχαριστώ γι’ αυτό. Υπάρχει το άγχος να θες να τους βγάλεις ασπροπρόσωπους αλλά το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό και αυτό κάνω πάντα”.