Κριτική

True West ****
Open Arts

Πώς λέμε far west και φανταζόμαστε αναμέτρηση, αιματοκύλισμα, έρημο και καύσωνα; Το έργο του φημισμένου Αμερικανού συγγραφέα Sam Sheppard (1980) τα ενέχει όλα, νοητά και μη, ενώ διαδραματίζεται στο σαλόνι ενός σπιτιού, 40 χιλιόμετρα μακριά από το Hollywood του Los Angeles, στην Άγρια Δύση. Δύο αδέρφια ξανασυναντιούνται μόνοι στο πατρικό τους μετά από περίοδο 5 χρόνων κι αναπόφευκτα ξύνουν παλιές πληγές. Ο ένας μορφωμένος, ανερχόμενος σεναριογράφος του Hollywood, και ο άλλος ένα αγρίμι της ερήμου, ένα αλητάκι, τυχοδιωκτικό κλεφτρόνι. Οι δυο πλευρές του ίδιου αμερικανικού ονείρου συγκρούονται ανηλεώς μέχρι τελικής πτώσης. Η αναμέτρηση δεν αφορά μόνο στο οικογενειακό δράμα. Από τη μια ένα υποτιθέμενο σενάριο κι από την άλλη ένα υποτιθέμενο ταξίδι στην έρημο, ανάγονται σε μεταφορικούς πόλους αντίθεσης μεταξύ βίας και εκλέπτυνσης, ενστίκτου και καλλιέργειας, απολυτότητας και συμβιβασμού…
Μ’ αυτό το σκληρό κι εσωστρεφές έργο απαιτήσεων εγκαινιάζει τον καινούργιο θεατρικό της χώρο, το SPACE, η σκηνοθέτρια Αθηνά Κάσιου, η οποία υπογράφει και τη μετάφραση μαζί με τους δύο πρωταγωνιστές της, Βαλεντίνο Κόκκινο και Ανδρέα Τσέλεπο. Με τη σταθερή της συνεργάτιδα Λύδια Μανδρίδου στα σκηνικά και κοστούμια, δημιουργούν μια γοητευτικά απροσδιόριστη κατασκευή τοίχων που περικλείει ασφυκτικά ένα εσωτερικό σαλονιού-κουζίνας, όπου διεξάγεται η όλη δράση. Ολόγυρα, περιμετρικά του σαλονιού, φιλοξενούνται σε παγκάκια οι θεατές σαν παρείσακτοι κι αόρατοι θαμώνες του δράματος. Ο ζεστός φωτισμός και οι διακριτικές εναλλαγές του, σε σχεδιασμό Καρολίνας Σπύρου, σηματοδοτούν σχεδόν ανεπαίσθητα τις αλλαγές μεταξύ σκηνών χωρίς να χάνεται το νήμα. Η παραγωγή καταφέρνει να δημιουργήσει ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα και να προκαλέσει το φόβο και την αγωνία μέχρι τέλους για τον απρόσμενο παραλογισμό στις συμπεριφορές των δύο αδερφιών. Επιπλέον, καταφέρνει πολύ καλά να προσδώσει και λίγο μαύρο χιούμορ που όμως ενίοτε υπερισχύει στο κοινό και παρασέρνει, ακόμα και σε σημεία που δεν θα το ανέμενες. Όπως για παράδειγμα, όταν κυλιέται κάτω άκομψα ο πιωμένος σεναριογράφος. Οι επιλεγμένες υπερβολές που δοκιμάζει η σκηνοθεσία δεν αποδίδουν πάντοτε -αμηχανία μου προκάλεσε ένα ξέφρενο άδειασμα όλων των ντουλαπιών με σωρεία πλαστικών που μένουν στο πάτωμα σαν επί τούτου εικαστική εγκατάσταση!
Αναμφισβήτητα την ένταση κορυφώνει η μεταμόρφωση του Α. Τσέλεπου, με μια ορμητική ερμηνεία, σε έναν απρόβλεπτα βίαιο αγροίκο με ευαισθησίες που στην κατρακύλα του γίνεται συμπαθής έναντι ενός ηπιότερου χαρακτήρα και ερμηνείας αδερφού. Λιγότερο πειστικός ο Β. Κόκκινος, στα χνάρια του προβλεπτού η ερμηνεία του, ιδιαίτερα σαν πιωμένος -ένιωσα ότι υποβαθμίστηκε ο σημαντικός μονόλογος για τον πατέρα και η μετάβαση της ψυχής του. Απόλαυση ήταν οι εστιασμένες κι ώριμες ερμηνείες των δύο βετεράνων ηθοποιών. Εξαιρετικός ο Σπύρος Σταυρινίδης! Λιτός, πειστικός, χωρίς φωνές κι εξάρσεις και χωρίς να κυνηγά το χιούμορ, κι όμως τόσο καίριος, ένας Αμερικάνος bullshitter παραγωγός. Εξίσου υπέροχη κι η Λένια Σορόκου σαν μάνα παρούσα-απούσα, που αφήνει τους δυο της γιους να σκοτωθούν μεταξύ τους, μένοντας στο δικό της κόσμο… επέστρεψε από την Αλάσκα για να δει τον Πικάσο που ήρθε στο μουσείο της πόλης τους!