Κάτι σαν editorial
Για την ακρίβεια τα λόγια που ακολουθούν αποτελούν μέρος συζήτησης που είχαμε με τον Μιχάλη. Ο Μιχάλης είναι υπαρκτό πρόσωπο, βρίσκεται στο γραφείο απέναντί μου. Μιλούμε ότι, όταν δεν γράφουμε, γελάμε σε κάθε διάλειμμα, καμιά φορά ακούμε μουσική ή την Πόπη απλώς να μιλά. Στο γραφείο σε τακτά χρονικά διαστήματα μπουκάρει ο Πάρις για να μας μεταφέρει κάποια είδηση που βρήκε, η Γιώτα για να ζητήσει οδηγίες από τον Μιχάλη και η Βαρβάρα με την κουβέρτα. Special guest star στο γραφείο είναι η Θεώνη και η Κούλα με layouts, ο Κυπριανού και η Σοφία και η κυρία Σαββούλα ή η Ιφιγένεια για να μας δώσουν κανένα αλμυράκι. Η ουσία είναι ότι ναι, έχουμε κάποιες μοναξιές με τον Μιχάλη και το ρίχνουμε και σε υπαρξιακές συζητήσεις. Όπως ‘τι θα γίνει με τις Κ.Α. τώρα που κλείσανε’, ‘θα μπορέσουμε να βγούμε στις αγορές;’, ‘ας κάνουμε ένα crash test μεταξύ Τσίπρα- Σαμαρά’, ‘τον Μάρτη ξύλα φύλαε μην κάψεις τα παλούτζια’, το τελευταίο είναι άσχετο αλλά επίκαιρο… Έτσι, σε μια υπαρξιακή συζήτηση, του ανέφερα το διπολισμό του ελληνικού DNA. Όταν ρωτήθηκε η Μελίνα Μερκούρη τι σημαίνει να είσαι Έλληνας απάντησε ‘μαγευτικό και καταστροφή’. Είναι αλήθεια, διάβαζα μια συνέντευξη του Ζεράρ Ντεπαρτιέ -που παρεμπιπτόντως βρήκε τον Θεό, ελπίζω να σταμάτησε και τη φοροδιαφυγή-, ο οποίος είπε στο δημοσιογράφο ότι η ‘ταυτότητα της Ευρώπης είναι ελληνική, έτσι πρέπει να είναι αλλά δυστυχώς έχει γίνει Κινέζικη’. Τι σημαίνει αυτό; Με έναν τέτοιο κλασικό πολιτισμό, με μια δυναμική ευφάνταστων ανθρώπων σε επιστημονικό επίπεδο αλλά και καλλιτεχνικό, με μια αισθητική που γεννήθηκε στην αρχαιότητα και ανδρώθηκε στα έργα του Ξενάκη, δεν μπορείς να ζητιανεύεις δύο ψίχουλα αγάπης για να διατηρήσεις και να συντηρήσεις την ύπαρξή σου ως κράτος, ως οντότητα. Χάνεις το σεβασμό, εκλείπει η αξιοπρέπεια. Και δεν μιλώ ‘να βαράμε τα νταούλια στις αγορές και να χορεύουν στο ρυθμό μας», γιατί αυτό το βρίσκω όχι απλά λαϊκίστικο αλλά μια ανώριμη και με έλλειψη ευγένειας τακτική που δεν αρμόζει σε ηγέτες, αλλά σε προϊόντα που κατασκευάστηκαν για συγκεκριμένο λόγο. Εγώ μιλάω για τη δύναμη και τη δυναμική που κρύβει ο Έλληνας, για εκείνη τη μαγεία της δημιουργίας και όχι την καταστροφή της ηττοπάθειας.
Πολλά τα λάθη των πολιτικών μας σε Ελλάδα και Κύπρο. Αλλά ξέρεις κάτι, εγώ επιρρίπτω το λάθος σε εμάς, στους πολίτες. Καθώς οι πολιτικοί δεν εκλέγονται από μόνοι τους. Τους εκλέγουμε, τους διαλέγουμε. Και στο τέλος καλά να πάθουμε!