Παιχνίδι και Καθαρά Δευτέρα!
Ελάτε να πετάξουμε χαρταετό και να παίξουμε στην εξοχή! Για τα παιδιά αυτό σημαίνει η μέρα της Καθαράς Δευτέρας κι είναι για όλα μια ξεχωριστή μέρα.

Βέβαια, η συγκεκριμένη μέρα έχει μια ξεχωριστή σημασία για όλους τους Χριστιανούς αφού είναι η πρώτη ημέρα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, της νηστείας του Πάσχα. Από τους λαογράφους θεωρείται ο επίλογος των βακχικών εορτών της Αποκριάς, οι οποίες ουσιαστικά αρχίζουν την Τσικνοπέμπτη και τελειώνουν την Καθαρά Δευτέρα, η οποία φέτος είναι στις 23 Φεβρουαρίου.

Το ιδανικό θα είναι οι καιρικές συνθήκες να επιτρέψουν ώστε τα παιδιά να ζήσουν μια ξεχωριστή μέρα με τους γονείς και τους φίλους τους πηγαίνοντας στην εξοχή. Εκεί θα πετάξουν τους χαρταετούς και θα παίξουν ξεχωριστά αξέχαστα παιχνίδια, που δεν έχουν πλέον την ευκαιρία να το κάνουν στην καθημερινότητά τους. Στην εποχή των πολυμέσων και της ραγδαίας ανάπτυξης της τεχνολογίας, που διανύουμε σήμερα, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια έχουν τον πρώτο λόγο στην ψυχαγωγία των παιδιών, τα οποία σήμερα δεν γνωρίζουν πόσο όμορφα είναι τα παραδοσιακά παιχνίδια. Η συγκεκριμένη μέρα λοιπόν είναι η καλύτερη ευκαιρία για να βιώσουν τα παιδιά μας κάτι μαγικό που πάντα μένει στις όμορφες αναμνήσεις.

Εμείς προτείνουμε κάποια παλιά παραδοσιακά παιχνίδια της Καθαράς Δευτέρας, που είμαστε σίγουροι ότι θα ξυπνήσουν αναμνήσεις στους γονείς και θα αρέσουν και στα παιδιά. Είναι μια ευκαιρία άλλωστε να γίνουμε όλοι παιδιά και να περνώντας όμορφες στιγμές με τους μικρούς μας φίλους! Καλή διασκέδαση.

Το πέταγμα του χαρταετού
Το πέταγμα του χαρταετού είναι ένα λαϊκό έθιμο που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ο χαρταετός κατασκευάζεται συνήθως από βέργες καλαμιού, επειδή το υλικό αυτό είναι πολύ ελαφρύ και βοηθά στην εύκολη ανύψωση του χαρταετού. Για να μπορέσει να ανυψωθεί ο χαρταετός πρέπει απαραίτητα να φυσά άνεμος.

Η συκιά
Τα παιδιά που παίζουν το παιχνίδι αυτό καρφώνουν στη γη ένα παλούκι που υποτίθεται είναι μια συκιά με σύκα. Σ’ αυτό το παλούκι δένεται ένα μακρύ σχοινί που το κρατά ένα παιδί που λέγεται ‘συκάρης’. Ο ‘συκάρης’ διαλαλεί τους καρπούς της φωνάζοντας ‘σύκα, καλά σύκα’. Γύρω από το ‘συκάρη’ στέκονται τα άλλα παιδιά που προσπαθούν να τον χτυπήσουν χωρίς αυτός να τα αγγίξει. Όσα χτυπήματα τρώει ο ‘συκάρης’ αντιπροσωπεύουν τα σύκα που του κλέβουν. Αν στη διάρκεια του παιχνιδιού καταφέρουν να του πάρουν το σχοινί, τότε ο ‘συκάρης’ τρώει ξύλο αλύπητο, ώσπου να κατορθώσει να ξαναπάρει πίσω το σχοινί. Όταν ο ‘συκάρης’ αγγίξει με το χέρι του κάποιον, τον υποχρεώνει να αναλάβει αυτός τη φρούρηση της συκιάς.

Η ‘καττόμουγια’
Τα παιδιά που λαμβάνουν μέρος στο παιχνίδι δένουν με ένα μαντίλι τα μάτια του παίκτη που ο κλήρος βγάζει πρώτο για να παίξει το ρόλο της ‘καττόμουγιας’. Αφού τον γυρίσουν μπρος και πίσω, δεξιά και αριστερά, ώστε να χάσει τον προσανατολισμό του, τον αφήνουν στη μέση του χώρου όπου γίνεται το παιχνίδι και αρχίζουν να τον κτυπούν με τα χέρια ή το μαντίλι που κρατούν. Η ‘καττόμουγια’ προσπαθεί στα τυφλά να αρπάξει κάποιον για να γίνει αυτός η ‘καττόμουγια’.

Η καμήλα
Τα παιδιά που παίζουν το παιχνίδι αυτό σχηματίζουν μια μακριά σειρά κρατώντας το ένα πίσω από το άλλο. Δυο άλλοι παίχτες στέκουν απέναντι με τα χέρια ενωμένα ψηλά, ώστε να σχηματίζουν καμάρα. Αυτοί οι δυο παίρνουν από ένα χαρακτηριστικό χρώμα ή όνομα δέντρου. Όταν άλλα παιδιά περνούν κάτω από την καμάρα οι δυο παίκτες κρατούν το τελευταίο παιδί και το ρωτούν τι χρώμα ή τι δέντρο προτιμά. Ανάλογα με την απάντηση στέκεται πίσω από τη ράχη του αντίστοιχου παίκτη. Έτσι σχηματίζονται δυο ομάδες οπότε το παιχνίδι μετατρέπεται σε διελκυστίνδα με τις δυο ομάδες να τραβιούνται με δύναμη μέχρι να παρασυρθεί η μια από την άλλη.

Σκατόλια
Παιχνίδι από 3 άτομα και πάνω. Κάθε παίκτης είχε τη δική του σκατόλα, μια πέτρα τετράγωνη και πλατσουκωτή. Ο σκατολάς βρισκόταν μέσα σε ένα τετράγωνο περίπου 20 m2 και στο μπροστινό σημείο "φύλαγε" το τενεκεδάκι. Οι άλλοι παίκτες βρίσκονταν σε απόσταση 7-8 m από το τενεκεδάκι και πατούσαν σε μια μεγάλη πέτρα-αγκωνάρι (μάνα). Με τη σειρά έριχναν τη σκατόλα τους για να ρίξουν το τενεκεδάκι. Αν το πετύχαιναν, έπρεπε ο σκατολάς να το ξαναστήσει, ενώ ο παίκτης ταυτόχρονα προσπαθούσε να πατήσει τη σκατόλα του. Αυτό συνεχιζόταν μέχρι ο σκατολάς να κάψει έναν άλλο παίκτη και να πάρει τη θέση του. Για να γίνει αυτό έπρεπε το τενεκεδάκι να είναι στημένο και ο παίκτης να μην πατά τη σκατόλα του ή τη μάνα.

Η ουρά του Γαϊδάρου
Παίζουν παιδιά από 6 χρονών και πάνω. Χρειάζονται τουλάχιστον 2 παίκτες, ένα χαρτί, ένα μαντίλι και ένα μολύβι. Σχεδιάζω πρώτα σε ένα χαρτί έναν γάιδαρο χωρίς ουρά. Ένα παιδί κλείνει τα μάτια του με ένα μαντίλι. Παίρνει το μολύβι και προσπαθεί να φτιάξει την ουρά. Ανοίγει τα μάτια και βλέπει πού έφτιαξε την ουρά. Μετά ένα άλλο παιδί αρχίζει την ίδια διαδικασία. Το παιχνίδι τελειώνει όταν προσπαθήσουν όλα τα παιδιά και νικητής είναι αυτός που έχει φτιάξει την ουρά στο κοντινότερο σημείο.

Εμείς προτείναμε κάποια παραδοσιακά παιχνίδια κι το μόνο που μένει είναι τα παιδιά να πείσουν τους γονείς τους να θυμηθούν ότι κάποτε ήταν κι εκείνοι παιδιά που έτρεχαν στις αλάνες και έπαιζαν καθημερινά κάποια από αυτά τα παιχνίδια. Γονείς για μια μέρα το χρόνο γίνετε κι εσείς παιδιά και σίγουρα θα το απολαύσετε και θα το διασκεδάσετε ίσως περισσότερο από τα ίδια τα παιδιά σας!
Καλό παιχνίδι σε όλους και καλή Σαρακοστή.
Κατασκευή χαρταετού
Θα χρειαστείς:
· 3 ελαφρά πηχάκια ξύλινα 80 εκατοστά
· Χαρτί ή πολύ λεπτό νάυλον
· Γερό σπάγκο
· Λεπτό σύρμα
· Κολλητική ταινία
· Χρωματιστά χαρτιά για ουρά
Παίρνεις τα τρία ξύλα και τα κόβεις όλα στο ίδιο μήκος (60-80 εκατοστά). Τα δένεις με τον σπάγκο στο κέντρο πολύ σφιχτά μεταξύ τους (το ένα πάνω στο άλλο). Αφήνεις περίπου μισό μέτρο σπάγκο να κρέμεται. Στην άκρη του ενός ξύλου δένεις σφιχτά το συρματάκι (εάν δεν έχεις χρησιμοποίησε το σπάγκο).Το περνάς περιμετρικά στο σκελετό του χαρταετού δένοντάς το σφιχτά γύρω από κάθε ξυλαράκι, σε μια εγκοπή που θα κάνεις με ένα μαχαιράκι. Πρέπει να προσέξεις καθώς θα δένεις το σύρμα να διατηρούνται ίσες αποστάσεις ανάμεσα στα ξύλα ώστε στο τέλος να έχεις ένα κανονικό εξάγωνο.