Η γυμνή αλήθεια

Ο Σώτος Σταυράκης σκηνοθετεί για τη Νέα Σκηνή του ΘΟΚ το έργο του Χαράλαμπου Γιάννου ‘Ο Σκύλος που καπνίζει’, αποκαλύπτοντας στη σκηνή θανάσιμα οικογενειακά μυστικά που μένουν συνήθως κρυμμένα πίσω από κλειστές πόρτες. Μυστικά που καταρρακώνουν τη ζωή και την ύπαρξη χιλιάδων ανθρώπων…. Φωτογραφία Μιχάλης Κυπριανού Styling Σοφία Ευσταθίου

Σε τι αφορά το θέμα της παράστασης ‘Ο σκύλος που καπνίζει’ που σκηνοθετείς για τον ΘΟΚ;
Πρόκειται για μια πολύ σοβαρή -με την καλή έννοια- θεατρική γραφή που άπτεται πολλών θεματικών όπως οι λανθάνουσες ενδοοικογενειακές σχέσεις και τα παιχνίδια εξουσίας μέσα στην οικογένεια, η παιδική κακοποίηση, οι ψυχοσωματικές εξαρτήσεις, η κοινωνική υποκρισία και τα ψυχοκοινωνικά σύνδρομα που δημιουργούν τα πιο πάνω.
Εσένα τι σου ξυπνά το έργο αυτό και τι θα εισπράξει ο θεατής παρακολουθώντας το;
Η παράσταση αυτή νομίζω ότι είναι ένας πολύ αστραφτερός καθρέφτης της κυπριακής και όχι μόνο οικογένειας. Ο θεατής στην καλύτερη περίπτωση θα αναγνωρίσει σε πολλά σημεία του έργου, αν είναι αρκετά ειλικρινής, τον εαυτό του και τους οικείους του. Άρα το κέρδος του θα είναι ανάλογο της δουλειάς που είναι πρόθυμος να κάνει με τον εαυτό του και τους οικείους του, αν και εφόσον θεωρεί ότι το θέατρο μάς κάνει καλύτερους ανθρώπους.
Σκηνοθετικά πώς θα προσεγγίσεις το έργο;
Πιστεύω ότι από μόνο του το έργο σού δίνει πολλές ελευθερίες και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην πολύ καλή γραφή του Χαράλαμπου Γιάννου. Έτσι οδηγήθηκα σιγά-σιγά σε ατμόσφαιρες noir με αρκετή δόση χιούμορ, κάτι που πιστεύω ότι εμπεριέχεται στην ίδια τη γραφή.
Θέλω να γυρίσω το χρόνο πίσω. Πόσα χρόνια ασχολείσαι με την υποκριτική και τη σκηνοθεσία;
Με την Υποκριτική ασχολούμαι από το 1993, ήμουν 19 χρονών όταν ξεκίνησα, δηλαδή εδώ και 22 χρόνια. Είμαι απόφοιτος της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης Εθνικού Θεάτρου της Ελλάδος. Με τη Σκηνοθεσία καταπιάστηκα για πρώτη φορά το 2004, δηλαδή εδώ και 11 χρόνια, και έκανα MA in Theatre Directing τo 2009 μέσω του Middlesex University of London.
Ήταν κάτι που ήθελες να κάνεις από μικρή ηλικία το να ασχοληθείς με το χώρο της υποκριτικής;
Πιστεύω ότι αν ζούσαμε σε μια χώρα με υποδομές και σοβαρή παιδεία θα είχα οδηγηθεί στο να ακολουθήσω, από μικρός, μουσική και ενορχήστρωση, κάτι το οποίο δεν διαφέρει και πολύ από τη σκηνοθεσία. Το θέατρο είναι εν ολίγοις η μουσική του πεζού λόγου και αργότερα θα ανακάλυπτα το θέατρο, αφού για να κάνεις θέατρο πρέπει να έχεις διαμορφωθεί κοινωνικά και πολιτικά.
Ποιες ήταν οι πιο σημαντικές σου στιγμές ως ηθοποιός όλα αυτά τα χρόνια;
Τους πιο αγαπημένους μου ρόλους δεν τους έχω παίξει ακόμα αλλά έχω αγαπήσει κάθε μικρό ή μεγάλο βήμα που έχω κάνει μέχρι σήμερα. Αγάπησα εξίσου όλους τους ρόλους που έχω ενσαρκώσει, γιατί κάθε φορά η δουλειά που κάνω είναι το ίδιο σκληρή και δημιουργική, είτε πρόκειται για πρωταγωνιστικό ρόλο είτε για κάτι μικρότερο.
Σκηνοθετικά ποιες δουλειές ξεχωρίζεις;
Σκηνοθετικά ξεχωρίζω όλες τις δουλειές που έχω κάνει. Από το ‘Performance’ του 2004, μέχρι το ‘Blackbird’ του 2010, τα ‘4 Ερωτικά πορτρέτα’ (2012) και τώρα την παράσταση ‘Ο σκύλος που καπνίζει’. Θεωρώ ότι είναι για μένα πολύ σημαντικά βήματα.
Πώς μπορείς να ισορροπείς ανάμεσα στη σκηνοθεσία και την υποκριτική;
Η ισορροπία είναι απλή. Όταν παίζω πειθαρχώ στο σκηνοθέτη μου και όταν σκηνοθετώ πειθαρχώ στο κείμενο. Δεν υπάρχει σύγκρουση των δυο, όταν τηρούνται τα πιο πάνω. Έτσι, κάθε συνεργασία (καλή ή κακή) είναι πολύτιμη και με πάει ένα βήμα παρακάτω.
Ο ρόλος τι σημαίνει για σένα;
Ο ρόλος, για μένα, είναι ιδανικά η στιγμή που παύεις να λειτουργείς ως εγώ και γίνεσαι κάτι έξω από σένα. Η σκηνική μεταμόρφωση είναι, πιστεύω, ένα πολύ υψηλό πνευματικό ζητούμενο με μεγάλο τίμημα όταν επιτυγχάνεται.
Πώς βλέπεις το θέατρο σήμερα στην Κύπρο και πώς πιστεύεις ότι θα εξελιχθεί;
Το θέατρο πιστεύω ότι περνά μια αναγέννηση με καθυστέρηση 20 χρόνων, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. Είμαι πολύ αισιόδοξος με τις δουλειές που βλέπω. Δεν είναι τυχαίο που ο κόσμος γεμίζει τις αίθουσες των καλών παραστάσεων, είτε του ΘΟΚ είτε μικρών ανεξάρτητων ομάδων. Σίγουρα σε αυτό συμβάλλουν και οι ίδιοι οι καλλιτέχνες, οι οποίοι αφουγκράζονται τις ανάγκες του σύγχρονου θεατή.
Ποιο είναι το θέατρο που εσύ ονειρεύεσαι;
Είναι ένα θέατρο ομάδας όπου στο τέλος κάθε παράστασης ο κόσμος θα φεύγει ήσυχα, γιατί το χειροκρότημα θα χαλούσε τη μαγεία αυτού που μόλις είδε. Αυτό το ένιωσα σε μια παράσταση και ήταν ο λόγος που έγινα ηθοποιός. Ουτοπικό; Μπορεί! Αλλά αυτό ονειρεύομαι για το μέλλον.

ΙΝFO: Το έργο του Χαράλαμπου Γιάννου από τη Νέα Σκηνή του ΘΟΚ ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Σώτου Σταυράκη. Στην παράσταση συμμετέχουν οι Ανδρέας Τσουρής, Έλενα Παπαδοπούλου, Δημήτρης Αντωνίου, Κύνθια Παυλίδου και Προκόπης Αγαθοκλέους. Πρεμιέρα: 5 Φεβ, κτίριο ΘΟΚ, Λευκωσία. Πληρ.: 77772717.